Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν. - Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος

Τρίτη, 14 Οκτωβρίου 2014

Η ΠΡΟΦΑΣΙΣ ΤΩΝ ΟΚΝΗΡΩΝ: ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΘΗ Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ…

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου
        
Ναι, λέγει, έπρεπε να εξαφανισθή ο διάβολος και όλοι θα σώζονταν.  Αυτά ισχυρίζονται μερικοί από τους ράθυμους, προφασιζόμενοι.
        Πρέπει να ευχαριστής, άνθρωπε, διότι νικάς έναν τέτοιο αντίπαλο, όταν θέλης, και συ αγανακτείς λέγοντας τα λόγια ενός υπναρά και νωθρού στρατιώτη; Αν θέλης, γνωρίζεις τις αφορμές.  Πρόσεχε από παντού.  Οχύρωνε τον εαυτό σου.  Διότι η πάλη δεν είναι μόνον εναντίον του διαβόλου, αλλά και εναντίον των δυνάμεων εκείνου.
        Πώς, λοιπόν, λέγει, θα αντιμετωπίσουμε το σκοτάδι;  Όταν γίνουμε φως.  Πώς τα πνευματικά όντα της πονηρίας;  Γινόμενοι αγαθοί.  Διότι η πονηρία είναι αντίθετη με το αγαθό και το φως απομακρύνει το σκοτάδι.  Αν όμως και μεις οι ίδιοι είμαστε σκοτάδι, οπωσδήποτε θα πέσουμε στα χέρια του εχθρού.  Πώς λοιπόν, θα γίνουμε ανώτεροί του;  Αν γίνουμε εμείς με την θέλησί μας, ό,τι είναι εκείνος από τη φύσι του, δηλαδή, χωρίς σάρκα και αίμα.  Έτσι θα τους καταβάλουμε.
        Επειδή, βέβαια, ήταν φυσικό να εκδιώκωνται αυτοί από πολλούς, μη νομίστε, λέγει, ότι αυτοί μας πολεμούν.  Οι δαίμονες που ενεργούν σ’ αυτούς είναι που μας πολεμούν.  Εναντίον εκείνων πρέπει να πολεμήσουμε.
«Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΚΑΙ Η ΜΑΓΕΙΑ»  ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΥΠΟ ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
Έκδοσις:  Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου
Νέα Σκήτη Αγίου Όρους
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ, Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΙΣ ΤΟΥ


ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ 

Η διδασκαλία της ψαλτικής στο Άγιον Όρος

Η διδασκαλία της ψαλτικής στο Άγιον Όρος είναι μια διαδικασία που μαρτυρείται στα χειρόγραφα από τις απαρχές της μοναστικής ζωής στην αθωνική χερσόνησο. Μεγάλοι μελωδοί άφησαν θεωρητικές πραγματείες για τις διδακτικές ανάγκες της ψαλτικής και για τους μαθητές που είχαν γύρω τους. Ορόσημο στη θεωρητική ιστορία της αγιορείτικης ψαλτικής αποτελεί η Νέα Μέθοδος του 1814 με την οποία συστηματοποιούνται θέματα σημειογραφίας και θεωρίας με τρόπο σαφή και ευκολομνημόνευτο.

Αγιορείτες μουσικοί ανέλαβαν το έργο της διδασκαλίας του νέου συστήματος στους αγιορείτες μοναχούς-μαθητές και της εξηγήσεως στο νεοφανές σημειογραφικό σύστημα των παλαιών μαθημάτων. Ο Ματθαίος ο Βατοπαιδινός, ο Ιωάσαφ ο Διονυσιάτης και ο Νικόλαος ο Δοχειαρίτης είναι τα πρόσωπα που με ζήλο ανέλαβαν την διάδοση και εδραίωση της Νέας Μεθόδου στο Άγιον Όρος.

Σήμερα, 200 χρόνια μετά την μεταρρύθμιση του 1814, η μεθοδολογία και τρόπος διδασκαλίας στο Άγιον Όρος, παραμένει ο ίδιος. Το χοροστάσι είναι ο χώρος τριβής των μαθητευόμενων ψαλτών. Δεν είναι τυχαίο ότι επίσημα η διδασκαλία της ψαλτικής στην εγκύκλιο παιδεία της Αθωνιάδας Σχολής προβλέφθηκε μόλις το 1953 με την έναρξη της τρίτης φάσης λειτουργίας της Σχολής.

Πηγή: http://www.pemptousia.gr/

Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2014

Ένα σημαντικό γεγονός για τη βυζαντινή μουσική στη Σερβία

Οι διπλωματικές εξετάσεις της πρώτης γενεάς της Σχολής εκκλησιαστικής μουσικής «Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός» πραγματοποιήθηκαν στις 4 Οκτωβρίου 2014 στην αίθουσα τελετών του Λυκείου «Γιόβαν Γιοβάνοβιτς Ζμάι» στο Νόβι Σάντ. Το πρόγραμμα σπουδών σ’αυτό το σχολείο είναι ανάλογο με τα ελληνικά ωδεία.

Τα μέλη της εξεταστικής επιτροπής ήταν:

-          Δρ Γεώργιος Ν. Κωνσταντίνου από την Αθήνα, δάσκαλος εκκλησιαστικής μουσικής, ιδρυτής και διευθυντής του Προγράμματος Επιμόρφωσης και Κατάρτισης στην Εκκλησιαστική Μουσική του Ινστιτούτου Άγιος Μάξιμος ο Γραικός και επισκέπτης καθηγητής στο μάθημα “Εκκλησιαστική μουσική” των μεταπτυχιακών σπουδών στις Μουσικές Ακαδημίες στη Φιλιππούπολη (Βουλγαρία) και στο Ιάσιο (Ρουμανία).

- Κωνσταντίνος Αγγελίδης από την Αθήνα, δάσκαλος Βυζαντινής μουσικής στη σχολή Βυζαντινής και Παραδοσιακής Μουσικής Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών στον Ιερό ναό Ζωοδόχου Πηγής (Οδού Ακαδημίας) στην Αθήνα, ιδρυτής του Κέντρου Μελετών Ψαλτικής Τέχνης και  χοράρχης του Βυζαντινού Χορού «Τρόπος».

-  Δρ Γκόρντανα Μπλαγκόγιεβιτς από το Βελιγράδι, Ανώτερη Επιστημονική Συνεργάτρια του Εθνογραφικού Ινστιτούτου της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών και δασκάλα εκκλησιαστικής μουσικής.- Νίκολα Ποπμιχάιλοβ από το Βελιγράδι, δάσκαλος εκκλησιαστικής μουσικής και ιδρυτής και χοράρχης της Σερβικής βυζαντινής χορωδίας  «Μωυσής Πέτροβιτς» και δάσκαλος στη σχολή Βυζαντινής μουσικής «Μωυσής Πέτροβιτς» στο Βελιγράδι.
-  Ιεροδιάκονος π. Ιερόθεος (Πέτροβιτς) μοναχός στην Ι. Μ. Αγίων Αρχαγγέλων στο Κόβιλ και επιβλέπων δάσκαλος Βυζαντινής μουσικής του σχολείου εκκλησιαστικής μουσικής «Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός» στο Νόβι Σαντ. 

Ο  π. Ιερόθεος πήρε πτυχίο στο Ωδείο Αθηνών με τον κ. Λυκούργο Αγγελόπουλο και δίπλωμα στη σχολή Βυζαντινής και Παραδοσιακής Μουσικής της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών με τον κ. Κωνσταντίνο Αγγελίδη.

Οι εξετάσεις της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής του Νόβισαντ φιλοξενήθηκαν στο άριστα
διατηρημένο ιστορικό Λύκειο της πόλης, ένα από τα παλαιότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Σερβίας, προσελκύοντας το ζωηρό ενδιαφέρον της κοινότητας του Νόβισαντ, καθώς πέραν της γεμάτης αίθουσας που ήταν ανοιχτή στο κοινό υπήρξε και τηλεοπτική κάλυψη από το τοπικό κανάλι.Οι εν λόγω εξετάσεις έδωσαν την ευκαιρία στους μαθητές της Σχολής να επιδείξουν ενώπιον του κοινού την αξιόλογη δουλειά που έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια στο Νόβισαντ και επανασυνδέει το μεγάλο αυτό αστικό κέντρο της βόρειας Σερβίας με την μακραίωνη παράδοση που κατείχε στη βυζαντινή μουσική.

Πηγή: http://www.pemptousia.gr/

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

«Περί κατ’ εικόνος ελευθερίας»

Είναι απομεσήμερο Σεπτέμβρη, βαριά σύννεφα έχουν κρύψει το γαλάζιο του ουρανού και στην απόλυτη ησυχία βρίσκω την ευκαιρία να διαβάσω. Κάπου ανάμεσα στις λέξεις, το βλέμμα μου μαγνητίζεται από στίχο ιδιαίτερο, στίχο αληθινό. «Δεν υπάρχουν παρά δύο σκοποί, η αγάπη και η ελευθερία [1]». Σκοποί ζωής, σκοποί ορθοδόξου θεολογίας. Ένας στίχος που περικλείει σοφά όλο το ορθόδοξο δόγμα της χριστιανοσύνης, με προϋπόθεση την αγάπη άνωθεν και δώρο την ελευθερία. Δύο έννοιες αλληλένδετες, που αεί-υπάρχουν και αποτελούν θεμέλιο της πίστης μας, θεμέλιο μα και συστατικά «χτισίματος», εφόδια και δώρα υψηλά, γνωρίσματα δικά Του.
Ο Θεός, πλάθοντας και δημιουργώντας το αγαπημένο των δημιουργημάτων Του, τον άνθρωπο, τον προίκισε και τον εφοδίασε με το δώρο της ελεύθερης βούλησης από το πρώτο κιόλας ζεύγος που έφτιαξε, τον Αδάμ και την Εύα [2].
Ο Θεός είναι Θεός της ελευθερίας, η ελευθερία της εκλογής [3]. Όλοι οι άνθρωποι μηδενός εξαιρουμένου είμαστε φτιαγμένοι κατ’ εικόνα του Πατρός. Μας διέπουν γνωρίσματα δικά Του και μετέχουμε ήδη από την γέννησή μας, τούτου του θείου δώρου. Της πρωτοβουλίας, της αποφάσεως, της ιδίας θελήσεως και όχι της ποδηγετημένης επιλογής, της αθέλητης και ακουσίας προτάσεως. Μαζί όμως με την κατ’ εικόνα ελευθερία, δόθηκε στον άνθρωπο η ικανότητα να σταθμίζει τα ζητήματα, να σκέπτεται, να συνυπολογίζει και να καταλήγει σοφά στο τι είναι καλό και τι λάθος [4].
Ως ελεύθεροι άνθρωποι δεν πρέπει ποτέ να βαίνουμε σε κατά-χρηση της ελευθερίας μας μα ούτε και να την θέτουμε ως δικαιολογία για πονηρία [5]. Η ελεύθερη βούληση που δόθηκε αφορά στο κοινό καλό και όχι στην ατομική καλοπέραση. Το καλό του ενός οφείλει να μην υπονομεύει το καλό του πλησίον αλλά να αποβλέπει στο συλλογικό όφελος, μέσα στην κοινωνία προσώπων. Τούτη η ελευθερία δόθηκε για ορθή και σοφή χρήση, που να υπακούει σε «γενικούς κανόνες» και να συμβαδίζει με την «ισχύ του νόμου». Να μην είναι δηλαδή άλογη, αυθαίρετη ή ακόμη και υπέρμετρη, μα να φέρει την ευθύνη των πράξεων και των όποιων αποφάσεων.
«Ο Θεός ετίμησε τον άνθρωπο απονέμοντάς του την ελευθερία, ώστε να ανήκει το καλό στον ίδιο που το διαλέγει, όσο και σε αυτόν που έθεσε τις απαρχές του καλού μέσα στην φύση [6]». Η επιλογή όμως του καλού ή όχι από τον άνθρωπο, έγκειται στην ποιότητα της χρήσεως της ελευθερίας του. Ο Θεός, Δημιουργός των πάντων, Ρυθμιστής και Ελεγκτής της καλής λειτουργίας όλων, “δεν έχει την δύναμη” να επέμβει στην ελευθερία του ποιμνίου Του καθότι ο Ίδιος το επέλεξε και άφησε την κρίση σωστού ή λάθους στον άνθρωπο, έχοντας σε αυτόν αγάπη κι εμπιστοσύνη.
Όσο σίγουρο είναι ότι δημιουργηθήκαμε με την ανάγκη να υπακούμε στους φυσικούς νόμους του Θεού, άλλο τόσο σίγουρο είναι να υπακούμε και στους ηθικούς και κοινωνικούς Του νόμους [7]. Και τούτη είναι η πραγματική ελευθερία, το να χαίρει καθείς εξ ημών πνευματικής ευτυχίας, στην αποδοχή του θελήματος του Θεού. Χωρίς όμως κάτι ή κάποιος να μας εξαναγκάζει αλλά μία έμφυτη τάση να μας οδηγεί, ιδία θελήσει, να Τον ακολουθήσουμε και να μετέχουμε της θείας Του δικαιοσύνης.
Ο Ενσαρκωθείς Λόγος του Θεού, Κύριος Ιησούς Χριστός, είπε στους ανθρώπους που τον έζησαν από κοντά και ταυτοχρόνως σε όλους εμάς «στις θέλει πίσω μου λθεν, παρνησάσθω αυτόν καί ράτω τόν σταυρόν ατο καί κολουθήτω μοι [8]». Ο Χριστός θυμίζει στους ανθρώπους την κατ’ εικόνα ελευθερία που κατέχουν αφ’ υπάρξεώς τους και τους τονίζει ότι όποιος από δική του βούληση τον ακολουθήσει, οφείλει να ζήσει σύμφωνα του Πατρικού θελήματος και καθ’ υπόδειξη της του Χριστού πορείας.
«Το πρόσωπο πραγματώνεται στην ελευθερία η οποία είναι το μεταφυσικό θεμέλιο της βούλησης. Η ελευθερία είναι δεμένη με το πρόσωπο και το ανθρώπινο πνεύμα και όταν αυτή κορυφώνεται, το πρόσωπο πλέον επιθυμεί ελεύθερα την αλήθεια και το καλό. Έτσι η αλήθεια γίνεται η πράξη της ελευθερίας [9]». Ο Θεός ζητά από τον άνθρωπο την εκπλήρωση της θέλησης του Πατρός, σα να ήταν θέληση του ανθρώπου. Λέγοντας ο ορθόδοξος χριστιανός στην προσευχή του «γεννηθήτω το θέλημά Σου», η θεία βούληση αναβλύζει ελεύθερα από την βούληση του ανθρώπου και γίνεται δική του. «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς [10]». Μέσα στο ορθόδοξο χριστιανό κατοικεί ήδη από το βάπτισμα ο Θείος Λόγος και ανακαινίζεται κάθε φορά με τη μετοχή στη Θεία Κοινωνία. Την στιγμή που νοερά θα εκφράσουμε το «γεννηθήτω», μετουσιώνεται το κατ’ εικόνα δώρο της ελευθερίας από την πράξη δηλαδή της αληθείας.
Μεστή η ορθοδοξία μας από τούτη την ελευθερία. «Η ίδια η θεολογία είναι ουσιαστικά θεολογία της ελευθερίας, αφού η ελευθερία είναι η πεμπτουσία του Ευαγγελίου, η Εκκλησία είναι κατ’ εξοχήν χώρος της ελευθερίας, η κλήση του ανθρώπου είναι “ἐπ᾿ ἐλευθερίᾳ [11]” και το ήθος αυτής της εκκλησιοτραφούς ελευθερίας είναι η Αγάπη [12]».
Κοιτάζοντας το σύμβολο του σταυρού, τούτες τις δύο λέξεις ενθυμούμαι… αγάπη κι ελευθερία. Καθώς από αγάπη σταυρώθηκε δι’ εμάς, για τη θέωση του κλήρου Του, για να φτάσουμε στο καθ’ ομοίωση και μόνο με αγάπη ο πιστός λογίζεται και ανά-λογίζεται το ύψος και της σταυρώσεως το Πάθος. Ο σταυρός όμως αποπνέει και μιαν ελευθερία, την ελευθερία του ανθρώπου να Τον ακολουθήσει, να σηκώσει εκούσια τον σταυρό του και ελεύθερα να Τον αγαπήσει. Η αγάπη δηλαδή του πιστού για τον Κύριό του να είναι εμπνεόμενη από την ίδια την αγάπη του Χριστού για το ποίμνιό του. Και τούτη είναι η πεμπτουσία της κατ’ εικόνας ελευθερίας, η πίστη στο πρόσωπο του Θεού και η αποδοχή των δογμάτων της Εκκλησίας, με αυτοθέλητο τρόπο κι εσωτερική παρότρυνση. Το θέλημα του Θεού να ταυτίζεται και να γίνεται θέλημα του πιστού, τούτο θαρρώ είναι καθάρια ελευθερία, ελευθερία αληθινή, πνευματική και πάντοτε ωφέλιμη.
Είναι απομεσήμερο Σεπτέμβρη, πλέον έξω έχει αρχίσει να βρέχει. Τη θέση της απόλυτης ησυχίας έχει πια πάρει η βροχή, ήχος μελωδικός, ευγενικός. Σκέπτομαι… δεν είναι παρά δύο τα θεμέλια του ορθοδόξου χριστιανισμού, Αγάπη κι Ελευθερία! Σκέπτομαι… λογίζομαι κι ανά-λογίζομαι και σου προσφέρω ωσάν συμβουλή την σκέψη μου…
Στην Αγάπη σου βάλε ελευθερία, κόσμε μου, και στην Ελευθερία σου βάλε αγάπη!
Δήμητρα Γ. Σαρρή
φοιτήτρια τμήματος Θεολογίας, Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

[1] Νίκος Εγγονόπουλος
[2] Γένεσις 1:26-27 (26: Και είπε ο Θεός «Ας κάνουμε άνθρωπο κατά την εικόνα μας, σύμφωνα με την ομοίωσή μας» 27: Και άρχισε ο Θεός να δημιουργεί τον άνθρωπο κατά την εικόνα του˙ κατά την εικόνα του Θεού τον δημιούργησε˙ αρσενικό και θηλυκό τους δημιούργησε)
[3] Β Κορινθίους 3:17 (ὁ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦμά ἐστιν· οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία)
[4] Εβραίους 5,14 (Η στερεά τροφή, η βαθεία και φωτισμένη πνευματική διδασκαλία, είναι δια τους τελείους, δι' εκείνους οι οποίοι έχουν με την πνευματικήν εργασίαν και συνήθειαν γυμνασμένα και ικανά τα αισθητήρια της ψυχής, ώστε να διακρίνουν εύκολα μεταξύ καλού και κακού)
[5] Α Πέτρου 2:16 (Υποταχθείτε, λοιπόν, κατά Θεόν εις τας αρχάς και τας εξουσίας σαν ηθικώς ελεύθεροι άνθρωποι και όχι σαν άνθρωποι που έχουν την ελευθερίαν ως πρόφασιν και καμουφλάρισμα της κακίας, αλλά σαν αληθινοί δούλοι του Θεού)
[6] Άγιος Γρηγόριος Ναζιανζηνός
[7] Κατά Ματθαίον 4:4 (Ο δε Ιησούς απάντησεν· «είναι γραμμένον εις την Παλαιάν Διαθήκην· Ο άνθρωπος δεν θα ζη με άρτον μόνον, αλλά και με κάθε λόγον που βγαίνει από το στόμα του Θεού»)
[8] Κατά Ματθαίον 8:34
[9] Paul Evdokimov, Χριστιανικόν Συμπόσιον, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1967, σελ.: 197.
[10] Προς Γαλάτας 2:20
[11] Προς Γαλάτας 5:13 (Ὑμεῖς γὰρ ἐπ᾿ ἐλευθερίᾳ ἐκλήθητε, ἀδελφοί)
[12] Κωνσταντίνος Ζ. Δεληκωσταντής, Η γοητεία του ασκητισμού, εκδ. Έννοια, 2011, σελ.: 101.

Πηγή: http://www.askitikon.eu/

ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΦΟΡΙΣΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ “ΠΑΚΕΤΟ” ΚΑΙ Ο ΚΟΡΑΗΣ;

   
 Fratres carissimi*, το ερώτημα του τίτλου, τέθηκε πολύ εύστοχα απο κάποιους αναγνώστες μας, μια και εφ’ όσον εγείραμε σε προηγούμενη σχολιογραφία μας, την επιτακτική αναγκαιότητα, για άμεσο αφορισμό και καταδίκης σήμερον, χωρίς χρονοτριβής, του γνωστού σε όλους μας Αντιχρίστου, Νίκου Καζαντζάκη! Πολλοί θα νομίζουσι φυσικά, ότι ο γράφων θα τρελάθηκε και δεν ξέρει τί του γίνεται, ενώ άλλοι πιθανόν να βάζουσιν «καλύτερον» λογισμό και να υποψιάζονται, ότι θα πίνουμεν διάφορα ληγμένα χάπια ή και ναρκωτικά (fistula nicotiana)...!

     Θα τους απαγοητεύαμε όμως, εάν τους δηλώναμε σθεναρώς, ότι απαξιώνουμε παντελώς γιά την όποια κακοπροαίρετη και κακόβουλη άποψή τους;
    Επίσης, ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος, θεωρούμεν πώς θα απορεί λογικά, για ποιό λόγο, για ποιά αιτία και αφορμή, ανακινούμεν και αναπτύσσουμεν δημοσίως τέτοιο κρίσιμο θέμα(;!)

     Σε μιά τέτοια καλοπροαίρετη ψυχή, νοιώθουμε αδήρητη την υποχρέωση: να διαλεχθούμε δημοσίως, να απαντήσουμε και να παραθέσουμε, τα όποια δυνατά ή και αδύνατα επιχειρήματα διαθέτουμεν, ούτως ώστε να φανεί και να αποσαφηνισθεί διεξοδικά, εάν είναι αυθαίρετες, υποκειμενικές ή και τυχαίες ακόμα οι απόψεις και θέσεις μας, ή έστω, εάν είναι αντικειμενικές, έχοντας ως σταθερή ισχυρά και ακλόνητη βάση και ειδικό σημείο αναφοράς μας, Θεόπνευστες και Θεοφώτιστες γνώμες, συγχρόνων αλλά και παλαιών, Θεοφόρων Γεροντάδων και οσίων Διδασκάλων, της Πατερικής Εκκλησίας μας!
    Μάλιστα, ήδη δημόσια, παραθέσαμε την γενναία γνώμη, την ρωμαλέα στάση, την δυναμική θέση και Χριστιανική αντίδραση, του συγχρόνου Μεγίστου αγίου, πατρός Παϊσίου του Αγιορείτου! Παραθέσαμε δηλαδή, στο ακριβώς προηγούμενο θεο-λογοτεχνικό δοκίμιό μας, την κατά Θεόν Αγιοπνευματική δράση και απόφαση αυτού, μα κυρίως: την Χριστοφόρα παρρησία του, το Ομολογιακό θάρρος και την Πνευματοφόρα αντίσταση του, κατά της συγκρητιστικής παναιρέσεως του Καζαντζακισμού!... Η οποία συγκεκριμένη νεοεποχήτικη αίρεση, έχει διαδοθεί υπό ανονήτων και βλασφήμων μα κυρίως αιρετικών λογοτεχνικών ψευδολογημάτων και έχει προπαγανδιστεί ισχυρά δια του Κινηματογράφου, ανά την Οικουμένη, η οποία παναίρεση θεολογικό-επιστημονικά ερμηνεύεται και αποκαλείται και λαϊκός Οικουμενισμός!...

    Πώς αλλιώς οι εωσφόροι συγκρητιστές, θεοσοφιστές-μασονιστές και ανώφελοι αιρετίζοντες Οικουμενιστές, θα διέδιδαν στις λαϊκές αμόρφωτες και μορφωμένες μάζες, ανά την Οικουμένη μάλιστα, την ψευδο-λεγόμενη ανορθόδοξη και κακόδοξη, παναιρετικιά «Οικουμενική Κίνηση» για να εμπεδώσουσιν και να επιβάλλουσιν με αυτόν τον τρόπο de facto την Οικουμενιστική Πανθρησκεία του Αντιχρίστου πατέρα των;

    Ο λαϊκός Οικουμενισμός είναι φανερόν στους έχοντας στοιχειώδη γνώση του θεολογικού τούτου θέματος, ότι δεν είναι μόνον η συγκρητιστική εμπέδωση-προώθηση και προπαγάνδα, από πλευράς των ορκισμένων Οικουμενιστών φυσικά, διά των ψευδολογοτεχνικών συγγραμμάτων, του αποτυχημένου διαβολάνθρωπου Κ.! Αλλά, αυτές οι πράξεις και ενέργειες των, συγκλίνουν σε ένα ολότελα ειδικό ξέχωρο, βορβορώδες ποτάμι, με το όνομα του ακατανόμαστου Κ. (flumen Antichristi) το οποίο εκβάλει και εκχύνεται με μαθηματικοθεολογική ακρίβεια(!) προς τον πανθρησκειακό ωκεανό urbi et orbi του Εωσφορικού Οικουμενισμού!...
   Ο απλός λαός Του Θεού, ανά την Οικουμένη, είναι γνωστό και κατανοητό, καλώς ή κακώς, ότι είναι ακατήχητος, αδιάβαστος, αδιάφορος βρε παιδί μου, με τα χίλια μύρια δυσβάστακτα προβλήματα των βιοτικών φροντίδων, που του φόρτωσαν οι ανόητες διαχρονικά πολιτικάντικες ηγεσίες του, και ως εκ τούτου, απαξιώνει συν τοις άλλοις να γνωρίσει, τις όποιες ειδικές θεολογικές λεπτομέρειες, στα εν λόγω κρίσιμα θέματα που θίγουμε και πραγματευόμαστε!
    Διακόνημα λοιπόν και δουλειά μας τώρα, είναι να προσπαθήσουμε να τα ξεκαθαρίσουμε στους εαυτούς μας πρώτιστα με αρκετήν βάσανο, τα θεολογικά αυτά πράγματα, και μετά να προσπαθούμε να σας τα σερβίρουμε απλά, το κατά δύναμη, για να γίνονται κατανοητά ανά την κυβερνο-Οικουμένη ή και διαδικτυακή Οικουμενικότητα, διότι αδελφοί και πατέρες μας, έχουμε εν δυνάμει πλήρη συνείδηση, ότι μάς διαβάζει ένα ανομοιογενές αναγνωστικό κοινό, διαφόρων γνωσιολογικών στρωμάτων, πράγμα το οποίον κάνει εξαιρετικά δύσκολη και δυσβάστακτη την ευθύνη μας, να μεταφέρουμεν αρμονικά και ισοζυγισμένα, το όποιο προσωπικό, αντικειμενικό και υποκειμενικό μήνυμά μας, αλλά ο τολμών νικά...! Και εξήλθαμεν στην κυβερνοεικονική πραγματικότητα και πραγματικότητα του κυβερνοχώρου ίνα νικήσουμεν!

     Δυστυχώς, για την Νεοελληνική πραγματικότητα ο Αδαμάντιος Κοραής, δεν έχει αφορισθεί, και πώς να τύγχανε άλλωστε, τέτοιο Θεάρεστο πράγμα στην Ελλαδίστα μας; Μιά και ο χείριστος πατριός και μητριός, του Νεογραικισμού και του Νεοελληνικού κρατιδίου μας, ήταν αυτός ο Γραικύλος(!) Διασκοτιστής!
    Γνήσιος Πατέρας τώρα και Μεταβυζαντινός ηγέτης της Ελλαδίτσας και Ρωμανίας/Ρωμηοσύνης μας, ένας ήταν, και αυτός εδολοφονήθη προμελετημένα και άνανδρα και εμαρτύρησε υπό αδελφοκτόνων χειρών κάποιων αθλίων πιονιών, σφραγίζοντας έτσι την Θεάρεστο βιοτή του, με το Νεομαρτυρικό αίμα του, τα σκαλοπάτια του Αγίου Σπυρίδωνα Ναυπλίου, με την δαιμονική παρότρυνση και έμμεση μανιακή δολοφονική, ηθική αυτουργία, αυτού του ελεϊνού Νεογραικύλου, Διαβολιστή Κοραή...!

     Γι΄αυτό φίλες και φίλοι μου αναγνώστες, θα πρέπει επί τέλους να παραδεχθούμε σήμερα και να αναγνωρίσουμε μερικές ακλόνητες αλήθειες: Ως Συνείδηση της Εκκλησίας, δηλαδή ως Θεανθρώπινο Σώμα, κλήρος και λαός, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε έργοις και πράξεσιν και να σφραγίσουμε με επίσημη Πατριαρχική πράξη, στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας, με αγιοκατάταξη δηλαδή, την αποδεδειγμένη πλέον αγιότητα του βίου του και με την μεγαλόψυχη Πατερικά και υπομονετικά, αγιότητα του ακαριαίου μαρτυρίου του, του γνωστού σε όλους μας αειμνήστου, Μεγαλομάρτυρα Ιωάννη Καποδίστρια, του Ελληνοκυπρίου εκείνου ανδρός, του Πρώτου και τελευταίου δυστυχώς, άχρι του νύν, Μεταβυζαντινού Ρωμηού και Αγίου Κυβερνήτη μας!!! Και να καταδικάσουμε όμως παράλληλα και να αφορίσουμε, τόσο τον ηθικό και έμμεσο αυτουργό, της δολοφονίας του αγίου Νεομάρτυρος Καποδίστρια, όσο και τα εμετικά συγγράμματά του!
    Θα ήθελα να ήξερα ποιός Κύπριος ή Έλλαδίτης, γνωρίζει την σήμερον, σε ποιόν οφείλει αιώνιες ευχαριστίες, ειδικά και μόνον για τις πατάτες που τρώγει(;;;)!
    Ενώ μόνον οι συντηρητικοί, οι μη προοδευτικοί και μεσαιωνιστές, δεν γνωρίζουσιν(sic) την τραγέλαφο, οντολογικά δραματική, Νεοκυπριακή δήθεν κωμωδία, τις λεγόμενες «Αντιναχτές Πατάτες»...!
    Διαφορετικά εάν κωλυσιεργήσει άλλο οι ποιμένουσα και ποιμενομένη Εκκλησία μας, στις κατά Θεόν δίκαιες («την δικαιωσύνην αυτού») και τις Θεάρεστες αυτές ενέργειες, θα είμαστε αναπολόγητοι εν ημέρα Κρίσεως...! Ειδικά μάλιστα, όσοι ανά την Οικουμένη, Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αυτοπροσδιορίζονται κάθε τρίς και λίγο ως Ρωμηοί, και μάλιστα, Ρωμηοί Μητροπολίτες και Επίσκοποι(!) με άμεση δυναμική προοπτική, αποδεδειγμένα, για να λάβουσιν και Πατριαρχική διαδοχή, στο Οικουμενικό Πατριαρχείο μας, καλώς ή κακώς δεν είναι της παρούσας αυτή η συζήτηση, ενώ ταυτόχρονα, αδιαφορούν ή και στέκονται απόλυτα αρνητικά ενάντιοι στα θέματα που πραγματευόμαστε, μην αναφέρω ότι είναι και βασικοί ex officio προπαγανδιστές των ενός εκ των δύο Γραικύλων, και αυτό φυσικά έχουμε στόχο και σκοπό, να σας το αποδείξουμε και αναδείξουμε με το αζημίωτο, σε μία προσεχή μελέτη μας!
     Εμείς γνωρίζαμε μέχρι την σήμερον, μάλλον αφελώς, ως απνευμάτιστοι, εσκοτισμένοι και αφώτιστοι ακόμα Ρωμηοί, ότι οι βέροι Ρωμηοί: ποθούσιν, διακαώς και μανιωδώς «πρτον τν Βασιλείαν το Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ,...» και κατά δεύτερον, να αναγεννήσουσιν το ένδοξο Ρωμαίϊκο Βασίλειο ή να λάβουσιν φιλόδοξα την θρονική διαδοχή του Οικουμενικού Φαναρίου μας, ενώ θα πρέπει να είμαστε ακλόνητα βεβαιόπιστοι, ότι επιβάλλεται πρώτιστα, να είμαστε υπαρξιακά, εράσμια προσκολλημένοι στο πρώτο Αγιογραφικό και Χριστολογικό ρηθέν (principia Theologia) και ευ-ποθούμενο στην τελική «...κα τατα πντα προστεθσεται μν»! Δεν νομίζω να υπάρχει άλλη Θεανθρωπολογική αρχή πιό τέλεια, πιό ασφαλιστική και Αγιοπνευματική δικλείδα ασφαλείας, περί της Θεανθρωπίνης Ρωμαίϊκης κοινωνίας προσώπων, όχι ειδικά και μόνον τόσο της μετά θάνατο κοινωνίας και επικοινωνίας των προσώπων, καθώς τάζουσιν σχεδόν άπαντα τα νοσηρά δεισιδαίμονα θρησκεύματα, αλλά όσο προ πάντως, πρό του θανάτου μας να υφίσταται η κοινωνία προσώπων διότι, την μετά θάνατον ζωή, προς τί να την κάνουμε και πού θα μάς οφελέσει: εάν δεν καταφέρουμε να ζήσουμε Θεανθρωπίνως γόνιμα, ή και γονιμοποιημένα Θεανθρωπουράνια..., έστω, πρό του θανάτου μας;

     Σας υποσχόμαστε προσεχώς καθώς προείπαμε, πρώτα ο Θεός, να σάς παραθέσουμε δημόσια, τις ακλόνητες αποδείξεις, ότι λόγου χάρη (λάβετε την πρόγευση!), συγκεκριμένος Μητροπολίτης του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας, με εξαιρετική ακαδημαϊκή σταδιοδρομία άχρι του νύν, με αρίστη γνωσιολογία της Ελλαδικής Εκκλησιαστικής Ιστορίας μας, αξιόλογος καθηγητής του γράφοντος, προπαγανδίζει αστόχως, ως μη ώφειλε, τον Αντίχριστο Γραικύλο Κ., ενώ ταυτόχρονα απαξιώνει αστόχως και πάλιν, σε δήθεν ιστορικήν «αντικειμενική επιστημονική μελέτην» του, έτερον δυναμικόν Ομολογητή Μητροπολίτη, συνεπίσκοπό του...!

ΜΕΤΑΠΑΤΟΡΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ [1]:
    Ποιός Διασκοτιστής, πατριός, παραχάραξε και πλαστογράφησε το περιεχόμενο των δογμάτων της Φίλης Ορθοδοξίας;
    Ποιός ηλίθιος, μακαρίτης Γραικυλιστής, αδυνατούσε να εννοήσει και να κατανοήσει την εμπειρική δογματική των Θεοφόρων Πατέρων μας;
    Ποιός άνους, Νεογραικός, αντικατέστησε την κάθαρση της καρδίας, με την ανούσια και πτωχεύσασα ψευδοευσεβιστική ηθική, τον αιρετικό ηθικισμό και τον φυσιωμένο στοχασμό της διανοίας;
    Ποιός διαβολοειδής, ορκισμένος Εωσφοριστής, κατήργησε δια της βίας και κατεδίκασε το Άγιο έθνος της Ρωμηοσύνης και την Ελλαδίτσα μας, σε διαχρονικό μεσαίωνα του απόλυτου συσκοτισμού, δια της εσχάτης κολάσιμης ποινής «τὴν πρὸ τοῦ θανάτου θέωσιν δι’ οὐδενός» με αιώνιες ψυχοσωματικές διαστάσεις;
   Ποιό απλά για όσους ακόμα να ψιλιαστούν πού το πάμε, ποιός αντικατέστησε άραγε άρδην την Φίλη Μοναχολογιόφιλη Ορθοδοξία μας, με την αρρωστιάρα και στείρα θρησκεία, των Αγιομάχων και Μοναχομάχων Νεοελλήνων “Ορθοδόξων”;
Τι να σημαίνουν τα πιό πάνω;
    Μήπως να σημαίνουν, αμά τή ιδρύσει του Νεοελληνικού κρατιδίου, βρισκόμαστε αιχμάλωτοι και ραγιάδες εις την Φραγκίαν και εφραγκεύσαμεν παπόδουλα, τουτέστιν, μετεβληθήκαμεν σε ειδωλολάτρες δεισιδαίμονες, ωσάν τους αρχαιολάτρες παγανιστές, προγόνους μας;
    Μήπως σήμερα είμαστε δυστυχώς, κατά φαντασία Ορθόδοξοι, μιά και μας διηκούν απο τις 27 Σεπτεμβρίου το 1831, οι δολοφόνοι (!με όλες τις εννοιολογικές εκφάνσεις!) και θρησκόληπτοι Κοραϊστές και συγκρητιστές Καζαντζακιστές;
    Ποιός  να ήταν ο σατανικός πάτρων νούς, να διακοπεί βιαίως  και εκ θεμελίων, η πατροπαράδοτη Ρωμηοσύνη μας απο τις Αγιοπατερικές Θεοπτικές ρίζες τις;
    Ποιός εμφάνισε και δημιούργησε εκ «προϋπάρχουσας ύλης» την αιρετική κακοδοξία της Μεταπατερικής, Οικουμενιστικής Νεοελληνικής θεολογίας, των σημερινών ψευδοπροδευτικών ΚΑΙΡΟΣκόπων;
    Ποιά αλλότρια κέντρα αποφάσεων, υπηρέτησε ως Γραικυλίστικο πιόνι του διαβόλου, αυτός ο Ιούδας ο Σμυρναίος;
   Πόσες χιλιάδες τυφλοί οπαδίσκοι, υπάρχουν σήμερα και των δύο Αντιχρίστων, που διετυπώσαμεν εξ αρχής με τον ρητορικό, ερωτηματικό τίτλο μας;
    Γι΄αυτό λοιπόν ας αναρωτηθούμεν, μπροστά απο τους καθρέφτες μας, άπαντες, με την εξής απορία: μήπως έδωσα ίχνος και ψήφο εμπιστοσύνης αλλά και πίστη στα διδάγματα, μυθολογήματα και ανοητολογήματα, είτε του ενός είτε του άλλου διαβολικού στοχαστή, και διαμόρφωσε έτσι, ανεπαίσθητα ή και αισθητικά, την φιλοσοφία της ζωής μου, ο ένας εκ των δύο ή και ο εκρηκτικός εωσφορικός συνδυασμός του διδύμου, του Βελίαρ;

    Μη διανοηθεί κανείς σας, να επαναδιατυπώσει το ερώτημα του τίτλου διότι: τα «γιατί επιβάλλεται» να αφορισθούν θεωρούμεν, πως έχουν απαντηθεί επαρκώς, χωρίς να κλείνουμε φυσικά το θέμα..., άχρι καταδίκης των!
    Απομένει λογικά πλέον, σύμφωνα με τα πιό πάνω γραφθέντα, να ερωτούμεν πλέον και να απορούμε εκκλησιολογικώς και θεολογικώς: Ως πότε άγιοι Συνοδικοί των Ιερών Συνόδων της Κύπρου, της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας, θα αναμένουμε να αγιοκατατάξει, στους δέλτους του Οικουμενικού Ορθοδοξοπατερικού Αγιολογίου μας, τον Μεγαλομάρτυρα και Πρώτο Μεταβυζαντινό Ηγέτη και Πατέρα των απανταχού Ρωμηών και όχι μόνον, Άγιο Ιωάννη Καποδίστρια;
     Θα αναμένουμε να το πράξει μήπως η εθνοφυλετίζουσα «Τρίτη Ρώμη» η οποία έχει σαφώς και αυτή αρκετά δικαιώματα στο εν λόγω θέμα μας, ή θα μας εκπλήξει με τυχόν προβάδισμα της, η Νέα Ρώμη;
    Φυσικά, Μακαριώτατε άγιε Κύπρου, ο αείμνηστος Ιωάννης Καποδίστριας ήταν και Κύπριος, άρα μπορείτε να εκπλήξετε ευχάριστα τους πάντες εξ’αρχής, τιμώντας τον ως τοπικό άγιο της Αγιοτόκου νήσου μας, μια και οι αδελφοί καλαμαράδες, είναι διχασμένοι βαθιά στο εν λόγω θέμα, ελέω μασονικής προπαγάνδας!
    Βλέπετε, αρκετοί Χριστιανούληδες του γλυκού νερού, δυστυχώς, αποδέχθηκαν αμασητί, ότι τάχα μου ο Καποδίστριας  ήταν Μασόνος, διότι αυτά λένε οι Αντίχριστοι Μασόνοι και διεκδικούν τον κάθε μακαριστό Χριστιανό, ως τέκτονα διαβολιστή! Ενώ, καθώς δηλώνουσιν τα ίδια και απαράλακτα για τον Καζαντζάκη και Κοραή, οι γλυκούληδες αγαπολόγοι και αφελείς Χριστιανοί, τα μέν του πρώτου  αποδέχονται τις μασονικές συκοφαντίες, τα δε των δευτέρων προσώπων, τα οποία είναι αληθέστατα, τα αρνιούνται πεισματικά...!
   Θα αναμένουμε για πολύ καιρό ακόμα, να γίνει ο δίκαιος αφορισμός, των Αντίχριστων Μασονιστών Νεογραικύλων;
   Θα περιμένουμε για πολύ καιρό ακόμη, να αρθεί ο άδικος αφορισμός, του Μεγίστου Θεολόγου των εσχάτων καιρών, Νικολάου Σωτηροπούλου;
   Θα αναμένουμε μήπως, κάμποσο καιρό ακόμα, για την δίκαια καθαίρεση του λυκοποιμένα Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας;



Υστερόγραφον
    Παρόλα αυτά και δια αυτά, έχουμε χρέος, να σας ευχαριστήσουμε, εκ βάθους καρδίας, τους εκατοντάδες εβδομαδιαίους αναγνώστες μας, οι οποίοι είτε διαφωνούν με τις θέσεις και τα γραπτά μας, είτε συμφωνούν, επισκέπτονται συχνά πυκνά και διακριτικά, το άσημο θεο-λογο-τεχνικό ιστολόγιό μας, τιμώντας μας έτσι, με την φιλότιμη αναγνωσιμότητά και επισκεψιμότητα σας!
Ευχαριστούμε θερμά!!!

Π. Π. Ν.




     *(Μιά και μας διαβάζουσιν και Grex Latine Loquentium, θα πρέπει να ξεσκονήσουμε μάλλον, τα ολιγοστά Λατινικά μας, και επι της ευκαιρίας αυτής, ο Θεός να ευλογεί, τίς πολυαγαπημένες αξέχαστες δασκάλες και εξαιρετικές ακούραστες φιλολόγους μας, μαζί και τις οικογένειές των, κυρία Αντωνία Κυριάκου καθώς και την κυρία Γιώτα Π. Χατζηκώστα! Και να θέλαμε να τις ξεχάσουμε, που να μας αφήσει ο δόλιος Παπισμός(;!!!) Θυμάμε ειδικά την κ. Κυριάκου, που μας έλεγε πολλάκις, ότι θα μάς είναι απαραίτητα τα Λατινικά, στην ανάγνωση και έρευνά μας στην Πατρολογία, μια και γνώριζε την μελλοντική απόφαση, για την φοίτησή μας σε Θεολογική σχολή, αλλά στου κουφού την πόρτα...! Που να ξέραμε ως Αγιαντωνίτικα μαθητούδια του δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου, ότι ο Φραγκολατινικός τουτέστιν Παπικός Οικουμενισμός, θα θριάμβευε; Ή ότι θα ερευνούσαμε κάποτε νυχθημερόν καί την Λατινική Πατερική Γραμματεία; Καθόλου παράδοξο φαίνεται, και η μετέπειτα φοιτητική μαθησιακή πορεία μας, οδηγήθηκε εκ Θεού, σε Αγιαντωνίτικα στέκια και υπόγεια έδρανα, της Συμβασιλεύουσας Σαλονίκης...!)

Σημειώσεις:
[1] Πρωτ. Ιωάννου Σ. Ρωμανίδη, “ΤΟ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ ΑΜΑΡΤΗΜΑ” Τρίτη Έκδοση, Εκδόσεις Π. Πουρναρά, Θεσσαλονίκη, 2010, σσ. 185


Το αθεϊστικό κράτος και η δική μας χλιαρότητα.

«Πολλοί ξεκινούν από λανθασμένη βάση: Πως συμβαίνουν αυτά, αφού ζούμε σ’ ένα χριστιανικό κράτος; Ενώ πρέπει να θεωρούμε ότι εμείς οι σημερινοί χριστιανοί ζούμε σ’ ένα κράτος ειδωλολατρικό, αθεϊστικό, μασσωνικό κ.λπ. και να είμαστε ευχαριστημένοι που ακόμη δεν μας έχουν πετροβολήσει και δεν μας έχουν σταυρώσει. Αυτή είναι η πικρή αλήθεια!» Γέρων Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989)


Λίγα χρόνια μετά την εποχή της ευμάρειας και του υλιστικού «παραδείσου», φθάσαμε χωρίς να καλά-καλά να το συνειδητοποιήσουμε, σε μέρες σοβαρών εξελίξεων.
Από την Ανατολή έρχεται η Ισλαμική Επανάσταση, η οποία φαντάζει σχεδόν αδύνατο να μη δράσει και στην Ελλάδα. Τα εκατομμύρια των μουσουλμάνων μεταναστών αποτελούν μια ωρολογιακή βόμβα στα σπλάχνα της πατρίδας μας, η οποία αργά η γρήγορα θα εκραγεί με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Από την άλλη μεριά, τα εσκοτισμένα φώτα της Εσπερίας, που με καθυστέρηση κάποιων αιώνων κατέφθασαν με «επηρμένην οφρύν» για να μας «εκπολιτίσουν» και να μετατρέψουν το κάστρο της Ορθοδοξίας, την Ελλάδα, σε ένα άθρησκο κράτος, όπου, στο όνομα της λογικής, βασιλεύει το παράλογο.
 Πως άλλωστε εξηγείται λογικά, να μπορεί κάποιος να χυδαιολογεί ελεύθερα κατά της χριστιανικής πίστης, καθόσον το άρθρο 198 του Ποινικού Κώδικα περί κακόβουλης βλασφημίας έχει εν τη πράξει καταργηθεί, ενώ με το νέο «αντιρατσιστικό» νόμο απαγορεύεται να στηλιτεύσει τις σεξουαλικές διαστροφές, όπως την ομοφυλοφιλία, ως ξένες προς την ανθρώπινη φύση ψυχοπάθειες. Η ελευθερία του λόγου ουσιαστικά καταργήθηκε, με μοναδική εξαίρεση την «έννομη» επίθεση κατά των ιερών και των οσίων αυτού του τόπου.  Ο ολοκληρωτισμός σε όλο του το μεγαλείο!
Η αντιχριστιανική προπαγάνδα εξακολουθεί να καλλιεργείται, κυρίως από την τηλεόραση. Αυτή η προπαγάνδα βρίσκει γόνιμο έδαφος στα ένδον του «καλομαθημένου» Νεοέλληνα, ο οποίος προκειμένου να πνίξει την φωνασκούσα συνείδησή του και να αποφύγει την έμφυτη ανησυχία της αιωνίου και ατελευτήτου κολάσεως, βολεύεται με την αβίαστη αποδοχή αναπόδεικτων, δήθεν επιστημονικών θεωριών που αποκλείουν την ύπαρξη Θεού, ώστε να συνεχίσει ανενόχλητος την ζωή της ασυδοσίας, με δυστυχή συνέπεια την κατάθλιψη και άλλα παρεμφερή ψυχολογικά προβλήματα που μαστίζουν τους ανθρώπους της εποχής μας.
Αυτή η παράφορα ενοχλητική φωνή της συνείδησης, είναι που κάνει τους αρνητές του Χριστού, όχι απλά να απορρίπτουν ειρηνικά την Ορθόδοξη πίστη, αλλά να τη μάχονται σαν κάτι που δεν τους αφήνει σε ησυχία, ενώ στην πραγματικότητα η Ορθοδοξία είναι η μόνη πίστη που σέβεται την ελευθερία του ανθρωπίνου προσώπου. Και αν σήμερα υπάρχει στον πολιτισμένο κόσμο ανεξιθρησκεία, αυτό οφείλεται στην ρήση του Χριστού «Όστις θέλει…». Μια επίσκεψη σε μη χριστιανικές χώρες θα έπειθε και τον πλέον δύσπιστο.
 Αλλά και στην πολιτική, παρατηρούμε εμπάθεια και προκατάληψη κατά της χριστιανικής πίστης. Δεν είναι, βέβαια, μόνο η παραδοσιακή αριστερά που μάχεται τις χριστιανικές αξίες. Η φιλελεύθερη δεξιά επιδεικνύει περισσότερο ζήλο στο ξήλωμα των παραδόσεων, όπως αποδείχθηκε στο παρελθόν και εξακολουθεί να αποδεικνύεται και σήμερα.
Για όλα τα παραπάνω, δεν είναι διόλου απίθανο να ζήσουμε μια νέα εποχή επίσημων διωγμών του χριστιανισμού, γεγονός που θα έπρεπε ήδη να έχει αναζωπυρώσει το μαρτυρικό φρόνημα των χριστιανών. Οι επίδοξοι «Νέρωνες» και «Διοκλητιανοί», είτε προέρχονται από την Ανατολή είτε από τη Δύση, αγνοώντας την ιστορία 2.000 ετών αποτυχίας των αντιχρίστων δυνάμεων, θα επιδιώξουν εκ νέου να λυγίσουν την Αλήθεια.
Στον χώρο της Εκκλησίας όμως, υπάρχει διάθεση για ορθόδοξη μαρτυρία και μαρτύριο;
Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια, έχουν κυριαρχήσει τα πλαδαρά κηρύγματα (ο όρος ανήκει στον σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Γόρτυνος κ.κ. Ιερεμία), ενώ στην ακαδημαϊκή θεολογία έχει εισχωρήσει δυναμικά μια ομάδα μοντέρνων, μεταπατερικών διανοούμενων, οι οποίοι μετατρέπουν σταδιακά την θεολογία της θυσίας, σε μια απλή φιλοσοφία που συζητείται σε επιστημονικά συμπόσια και εξελίσσεται με το πέρασμα του χρόνου. Σπάνια πλέον ακούγεται λόγος που εμπνέει τους πιστούς για το μαρτύριο, αιματηρό ή αναίμακτο.
Η «χριστιανική» πλαδαρότητα εισχώρησε βεβαίως και στην εκκλησιαστική εκπαίδευση. Με λύπη μου, πληροφορήθηκα ότι σε κάποιες χριστιανικές νεανικές κατασκηνώσεις καταργήθηκε η νηστεία του δεκαπενταύγουστου, ενώ αποφεύγεται η αναφορά σε βίους μαρτύρων, για «να μην τρομάζουν τα παιδιά». Φέραμε το λόγο του Θεού στα μέτρα μας και δυστυχώς θέλουμε να εμποτίσουμε και τη νέα γενιά με τη δική μας χλιαρότητα. Τώρα συνειδητοποιώ πόσο καλά έκανε η δασκάλα μου, που από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού, μάς αφηγείτο τα μαρτύρια των αγίων, ώστε να καταλάβουμε εξ απαλών ονύχων ότι η πίστη μας δεν είναι απλά μια φιλοσοφική θεωρία, αλλά κάτι που αξίζει να δώσεις και τη ζωή σου για να το διαφυλάξεις.
Καλομάθαμε και εμείς οι πιστοί (και πρώτος ο γράφων) στην καλοπέραση και στην απόλαυση των υλικών αγαθών. Προτιμήσαμε ένα «χριστιανικό» τρόπο ζωής που δεν κοστίζει. Πώς τώρα θα μείνουμε πιστοί άχρι θανάτου στις προκλήσεις της Νέας Εποχής; Πώς θα προτιμήσουμε την κακοπάθεια από την ευμάρεια που συνηθίσαμε και αγαπήσαμε; Είθε ο Θεός να μας δώσει δύναμη να αντιμετωπίσουμε τυχόν διωγμούς με το ίδιο σθένος που τους αντιμετωπίζουν οι διωκόμενοι αδελφοί μας στη Μ. Ανατολή και σε άλλα μέρη του κόσμου.


Χαράλαμπος Άνδραλης

Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

«Όστις πταίση εν ενί, γέγονε πάντων ένοχος» (Ιακ. Β΄, 10)

Στην καθολική του επιστολή ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, θεωρώντας την προσωποληψία (β’,3), τη μεροληπτική δηλ. διάκριση μεταξύ πλουσίων και φτωχών, ξένη προς τη χριστιανική πίστη και νοοτροπία, παραθέτει το ανωτέρω χωρίο, για να τονίσει ότι η μεροληπτική αυτή συμπεριφορά, παρ’ ότι δε φαίνεται ως σοβαρή αμαρτία, είναι παράβαση ΟΛΟΥ του Ευαγγελικού νόμου.
Τονίζει λοιπόν ο Αδελφόθεος ότι: «Όστις γαρ όλον τον νόμον τηρήση πταίση δε εν ενί, γέγονεν πάντων ένοχος». Όποιος δηλ. τηρήσει όλο το νόμο του Ευαγγελίου και παραβεί μια μόνο εντολή του, είναι παραβάτης και καταπατητής όλου του νόμου. Διότι ένας και ο αυτός Θεός νομοθέτησε όλο το νόμο και εξέφρασε με αυτόν το θέλημά Του. Ο Θεός που είπε «μη μοιχεύσεις», είπε και «μη φονεύσεις». Εάν δεν μοιχεύσεις, αλλά φονεύσεις, έγινες παραβάτης του νόμου (β΄, 11). Οι θείες εντολές αποτελούν ενιαίο σύνολο και η μία εξαρτάται από την άλλη. Η αθέτηση μίας προδίδει διάθεση αμαρτωλή, η οποία θα εκδηλωθεί, εάν συντρέξουν οι περιστάσεις, στην παράβαση και άλλης ή άλλων εντολών, αλλά και πρόθεση καταφρονήσεως και περιφρονήσεως του θείου Νομοθέτου.
Το ίδιο αναφέρεται και στον Ευαγγελιστή Ματθαίο: «Όποιος, λοιπόν, καταργήσει και μία από τις πιο μικρές εντολές αυτού του νόμου και διδάξει έτσι τους άλλους (με λόγια, έργα ή με τη συμπεριφορά του) θα θεωρηθεί ελάχιστος στη βασιλεία του Θεού». Και ο ιερός Χρυσόστομος αναλύει: «Όταν ακούεις τη φράση ελάχιστος, μη εννοείς τίποτε άλλο, παρά την αιώνια τιμωρία και κόλαση» (ΕΠΕ τομ. 9, σελ. 539).
Χαρακτηριστικά είναι όσα σημειώνει και ο Π.Ν. Τρεμπέλας στο σχετικό υπόμνημά του: «Με το στίχο αυτό (β΄, 10) θέλει να πει ότι ο πταίσας εν ενί είναι ένοχος παραβάσεως του νόμου του Θεού ως όλου και δεν ωφελείται, εάν στο παρελθόν δεν σημείωσε παραβάσεις στη ζωή του. Θα τον μεταχειρισθεί ο Θεός ως παραβάτην του νόμου Του, οσονδήποτε και αν υπό άλλας απόψεις ευρίσκεται εν τάξει» (Τόμος Γ΄, σελ. 248). Όπως και στην κλοπή του ζώου από έναν κατά τα άλλα τίμιο άνθρωπο, η Δικαιοσύνη τον θεωρεί κλέφτη. Η προβολή του ισχυρισμού ότι τηρεί σ’ όλες τις άλλες περιπτώσεις το νόμο, δεν τον δικαιολογεί ούτε τον σώζει από την τιμωρία.
Εάν λοιπόν η προσωποληψία, παρ’ ότι είναι «μία λεπτή και αφανής παράβαση του νόμου», χαρακτηρίζεται από τον Αδελφόθεο ως προσβολή όλου του θείου νόμου και του Θεού, τι μπορεί και πρέπει να πει κανείς για τις σύγχρονες αφανείς και εμφανείς λεπτές ή χονδροειδείς παραβάσεις που επιτελούνται από τους σύγχρονους χριστιανούς; Από τις απλές, όπως τους καλλωπισμούς, τα παντελόνια των γυναικών ή τα αμάνικα φορέματά τους, μέχρι τις προγαμιαίες σχέσεις, την αποφυγή της τεκνογονίας ή τις εκτρώσεις;
Παραβάσεις ηθελημένες, τελούμενες κατόπιν ωρίμου σκέψεως και αποφάσεως, χωρίς να μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι έγιναν εν αγνοία ή συμπτωματικά; Διότι αθελήτως, λόγω αδυναμίας – αμελείας ή απερισκεψίας τελούμε όλοι μας σωρεία παραβάσεων. «Ουδείς ακριβώς πάντα εποίησε τα προστάγματα του Θεού» (Άγιος Ιουστίνος ΒΕΠΕΣ 3, 298). Αλλά, άλλη παράβαση είναι να ξαναθυμώσεις, να ξαναβρίσεις ή να ξαναμεθύσεις και τελείως άλλη παράβαση είναι η απόφαση να μη νηστεύεις (ενώ μπορείς), να μη μιλάς με τον αδελφό σου, να μην κάνεις τα παιδιά που σου δίνει ο Θεός με διάφορες δικαιολογίες κ.λπ. Ο στίχος β΄, 10 αφορά στις δεύτερες από τις ανωτέρω παραβάσεις, που γίνονται όχι από απερισκεψία όπως οι πρώτες, αλλά συνειδητά, λόγω πλήρους παραγνωρίσεως ή παραμελήσεως του θείου νόμου. Παραβάσεις που αποτελούν προσωπική απόφαση – τοποθέτηση αντίθετη από το γράμμα και το πνεύμα του Ευαγγελικού νόμου. Παραβάσεις οι οποίες και εξομολογούμενες μερικές φορές δεν επιφέρουν κανένα πνευματικό αποτέλεσμα, διότι δεν εμπεριέχουν μετάνοια και αλλαγή τρόπου ζωής.
Εάν λοιπόν ο πιστός παρουσιάζει στη ζωή του τέτοιου είδους παραβάσεις, ή μία, μικρή ή μεγάλη, ασήμαντη ή σοβαρή, έστω κι αν νομίζει ότι αυτή δεν έχει επίδραση ή συνέπειες στην πνευματική του πρόοδο, πρέπει να ανησυχήσει, διότι έρχεται σε αντίθεση με τον Άγιο Ιάκωβο, ο οποίος τον θεωρεί παραβάτη και μάλιστα όλου του Νόμου!
Πρέπει να εξετάσει μήπως η παράβασή του αυτή συντελεί στην πνευματική του πτώχεια, ή ακόμη και στις διάφορες αναποδιές ή κακοτυχίες της καθημερινής ζωής του: με τους συγγενείς, τις σπουδές, την εργασία, το γάμο κ.λπ., που σχεδόν πάντοτε τις αποδίδουμε οπουδήποτε αλλού εκτός από τις ανωτέρω αιτίες. Καλόν είναι και ωφέλιμο να διερωτηθούμε μήπως ο Θεός και μ’ αυτόν τον τρόπο κτυπά τη θύρα μας.
Στο βίο του Αγίου Παϊσίου του μεγάλου αναφέρεται ότι ο αφελής υποτακτικός του κάποια ημέρα ακούγοντας ένα Εβραίο που του έλεγε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός, για να τον ξεφορτωθεί, του απάντησε: «Ποιος ξέρει; Μπορεί να έχεις δίκιο»!
Όταν επέστρεψε στη Μονή του ο Άγιο Παΐσιος τον είδε αλλαγμένο και κατάλαβε ότι κάτι σοβαρό μεσολάβησε… Μετά, όταν ο υποτακτικός ομολόγησε το τι συνέβη και το τι είπε στον Εβραίο του απάντησε ο Άγιος:
-                     Τι χειρότερο θα μπορούσε να έχεις ειπεί, παιδί μου; Με τα λόγια σου αυτά αρνήθηκες τον Χριστό! Τι χειρότερο θα μπορούσες να κάμεις; Από εκείνη την στιγμή έφυγε από πάνω σου η χάρη του αγίου Βαπτίσματος. Γιατί, τι σχέση μπορεί να έχει με τον Χριστό, εκείνος που Τον αρνήθηκε;
Πρέπει κατά συνέπεια ΟΛΟΙ μας να ανησυχούμε, να ερευνήσουμε και να επανορθώσουμε…

Πηγή: «Μικρή Συμβολή στη Χριστιανική Ζωή», Πρεσβ. Γεωργίου Κουγιουμτζόγλου – Θεσσαλονίκη 2006