Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν. - Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΜΕ ΑΛΛΟ ΤΡΟΠΟ;


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 20η Μαρτίου 2017.

 

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜ ΜΕ ΑΛΛΟ ΤΡΟΠΟ;

 

  Το Ισλάμ καλπάζει κατακτώντας τον δυτικό κόσμο! Ο ισλαμικός επεκτατισμός και η ολοένα και μεγαλύτερη διείσδυσή του στις δυτικές κοινωνίες, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, είναι πλέον μια αναντίρρητη πραγματικότητα, ορατή και διά γυμνού οφθαλμού. Ο δυτικός άνθρωπος, απόλυτα απογοητευμένος από τον αλλοτριωμένο Χριστιανισμό του Παπισμού και του Προτεσταντισμού και θέλοντας να πληρώσει το υπαρξιακό κενό, που δημιούργησε στην ψυχή του η αυξανόμενη εκκοσμίκευση και ο άθεος «Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός», στρέφεται με κλειστά μάτια προς το Ισλάμ, αναζητώντας λύτρωση και σωτηρία σ’ αυτό. Στην κατάλληλη αυτή χρονική συγκυρία, πλήθος μουσουλμανικών οργανώσεων, όπως η «Παγκόσμια Οργάνωση Ευρωπαίων Μωαμεθανών», η «Μουσουλμανική Αδελφότητα», το «Συμβούλιο Ισλαμικού Προσανατολισμού» κ.α. φιλοδοξούν να κυριαρχήσουν στον ευρωπαϊκό χώρο και να εγκαθιδρύσουν το θεοκρατικό, φασιστικό και ιμπεριαλιστικό αυτό κατασκεύασμα του «προφήτου» Μωάμεθ. Εργάζονται εντατικά και συστηματικά προς την κατεύθυνση αυτή με στόχο να αντικαταστήσουν τις αξίες του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, ενός Πολιτισμού  ο οποίος έχει τις ρίζες του στη χριστιανική πίστη, με ισλαμικές ιδέες, αντιλήψεις και πρακτικές, που πηγάζουν από την διδασκαλία του Κορανίου, της ισλαμικής παραδόσεως και της «Σαρία».

   Ωστόσο βλέπουν, ότι υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν είναι δυνατόν να επιτύχουν τους στόχους των με τη βία και το ξίφος, (με το λεγόμενο Τζιχάντ), διότι οι ευρωπαίοι ανθίστανται σθεναρά, επειδή γνωρίζουν τι εστί Ισλάμ. Γι’ αυτό και επινόησαν το λεγόμενο «πολιτισμικό Τζιχάντ», που είναι μια μη βίαιη μορφή του Τζιχάντ. Σύμφωνα με την ιδεολογία των οπαδών της «Μουσουλμανικής Αδελφότητος», η μη βίαιη μορφή του Τζιχάντ είναι όχι μόνο αναπόσπαστο μέρος του Τζιχάντ, αλλά και κυρίαρχο στοιχείο του. Η ως άνω «αδελφότητα» χρησιμοποιεί το μη βίαιο, ή «πολιτισμικό Τζιχάντ» στις Η.Π.Α και στις χώρες της Ευρώπης, όπου κυριαρχεί ο Χριστιανισμός, όχι γιατί απαρνήθηκε το βίαιο Τζιχάντ, αλλά διότι η παρούσα φάση της προετοιμασίας του «πεδίου της μάχης» πραγματοποιείται καλύτερα με κρυφά και υπόγεια μέσα, εξ ου και το αποκαλούν επίσης «κρυφό Τζιχάντ». Οι προπαγανδιστές του αποκρύπτουν το αληθινό πρόσωπο του Ισλάμ, και προσπαθούν να το παρουσιάσουν διαφορετικό, με ευρωπαϊκό και ανθρωπιστικό προσωπείο. Ως ένα δήθεν φιλάνθρωπο, φιλειρηνικό και ανθρωπιστικό θρησκευτικό σύστημα, το οποίο έχει «παρεξηγηθεί».

  Μέσα στα πλαίσια αυτής της στρατηγικής θα πρέπει να εντάξουμε πρόσφατο σχετικό δημοσίευμα στην εφημερίδα των Αθηνών «ΕΘΝΟΣ» (29-1-2017), με τίτλο: «ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΤΗ ΔΥΣΗ ΤΟ ΙΣΛΑΜ». Συντάκτης ο κ. Θανάσης Διαμαντόπουλος. Θέμα του άρθρου του, η παρουσίαση μιας Δανής, της κ. Σέριν Κανκάν, η οποία είναι επικεφαλής του τζαμιού Μαριάμ στην Κοπεγχάγη, ως ιμάμης, που διοικείται αποκλειστικά από γυναίκες. Κατά τον αρθρογράφο: «Σε μια εποχή που πληθαίνουν οι ισλαμοφοβικές ‘κορόνες’ σε όλην την Ευρώπη, στην Κοπεγχάγη ανοίγει το πρώτο τζαμί που έχει ως ιμάμη γυναίκα, αλλά και διοικείται αποκλειστικά από γυναίκες». Ιδού και το προφίλ της: «Η Σέριν Κανκάν εργάζεται και ως ψυχολόγος στηρίζοντας  γυναίκες που έχουν πέσει θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Η Σέριν Κανκάν, ιμάμης του τζαμιού, έχει γίνει το πρόσωπο του θηλυκού και προοδευτικού Ισλάμ, ενώ πολλά ΜΜΕ παγκοσμίως έχουν ασχοληθεί εκτενώς με τη δράση της».

    Πρώτη φορά ακούμε γι’ αυτή την κυρία και δεν γνωρίζουμε τίποτε περισσότερο, σχετικά με το πρόσωπό της και τις δραστηριότητές της, από όσα μας πληροφορεί ο συντάκτης. Εκείνο που μπορούμε να συμπεράνουμε, με βάση τα παραπάνω στοιχεία, είναι ότι η γυναίκα αυτή, πέρα από τον κοινωνικό της ρόλο ως ψυχολόγος, εμφανίζεται ως πρωτοπόρος σ’ ένα νέο προοδευτικό και ριζοσπαστικό Ισλάμ, με ευρωπαϊκό και φεμινιστικό πρόσωπο. Τους οραματισμούς της και τις επιδιώξεις της φαίνεται ότι κατόρθωσε να τους πραγματοποιήσει, διότι, όπως αναφέρει ο συντάκτης, επέτυχε να αποκτήσει, κατά παράβαση του Ισλαμικού Νόμου, το αξίωμα του ιμάμη και να γίνει  επικεφαλής του τζαμιού «Μαριάμ», πράγμα που αποτελεί μια πρωτοφανή καινοτομία και ανατροπή του παραδοσιακού Ισλάμ. Πρόκειται για μια καινοτομία, την οποία θα μπορούσαμε να αντιπαραβάλλουμε με την χειροτονία των γυναικών στο χώρο του Προτεσταντισμού.

    Είναι γνωστό, τι διδάσκει το «ιερό» βιβλίο του Ισλάμ, το Κοράνιο, το οποίο θεωρείται από τους οπαδούς του αιώνιο και άναρχο, όπως και ο Αλλάχ, σχετικά με τη γυναίκα. Το Κοράνιο θεωρεί τη γυναικεία φύση κατώτερη, σε σχέση με τη φύση του άνδρα και ως εκ τούτου κτήμα του ανδρός, ο οποίος έχει την «θεϊκή εντολή» να χρησιμοποιήσει ακόμη και βία σ’ αυτήν. Για παράδειγμα στη Σούρα «Αι Γυναίκες, 4:38» ορίζεται: «Οι άνδρες είναι ανώτεροι των γυναικών ένεκα της ιδιότητος δι’ ης ο Θεός ύψωσε τους μεν επί των δε, και διότι οι άνδρες προικίζουσι τας γυναίκας εκ του πλούτου αυτών… Ονειδίζετε εκείνας, ων την απείθειαν πτοείσθε. Θέλετε ορίσει εις αυτάς χωριστήν κοίτην, τύπτοντες αυτάς. Εάν όμως ύπακούωσιν υμάς, έστε προς αυτάς ευμενείς». Σε άλλο εδάφιο του Κορανίου, (Κοράνι 2:223), αναφέρεται: «Οι γυναίκες σας είναι σαν ένα κομμάτι καλλιεργημένης γης για σας· έτσι πλησιάστε τη γη σας όποτε και όπως θέλετε», όπου κατοχυρώνεται «θεϊκά», η χωρίς όρια, ικανοποίηση των ανδρών από τις γυναίκες, ανεξάρτητα από τη θέληση εκείνων! Η υποτίμηση της γυναίκας φθάνει μέχρι την προσευχή, καθότι δεν επιτρέπεται σ’ αυτές να προσεύχονται στα τζαμιά μαζί με τους άνδρες! Όπως αναφέρει ο αρθρογράφος: «Οι γυναίκες δεν είναι πάντα καλοδεχούμενες στα τζαμιά και υποχρεώνονται να προσεύχονται στα σπίτια τους, ή να συγκεντρώνονται σε λιγότερο άνετες τοποθεσίες - όπως για παράδειγμα στο μεγάλο τζαμί του Παρισιού δεν επιτρέπουν στις γυναίκες να προσεύχονται στην κεντρική αίθουσα και τις στριμώχνουν στο υπόγειο». Αυτή είναι η θέση της γυναίκας στο Ισλάμ. Απόλυτα κατώτερη από τον άνδρα, σε σημείο ώστε να μην μπορεί να προσευχηθεί μαζί του. Να μη μπορεί να εισέλθει σε τζαμί, αλλά να προσεύχεται ιδιωτικά στο σπίτι! Και όλα αυτά βεβαίως απορρέουν από τη «θεολογία» του Κορανίου και της Ισλαμικής Παραδόσεως. Είναι ολοφάνερο ότι η εν λόγω ισλαμίστρια ιμάμης προσπαθεί να καταργήσει τον μισογυνισμό του Ισλάμ και να τον μετασκευάσει σε …ισλαμικό φεμινισμό! Παρασιωπά όμως τη σκληρή και φρικτή πραγματικότητα, την οποία βιώνουν οι γυναίκες στις ισλαμικές χώρες, όπου κυριαρχεί το αυθεντικό Ισλάμ και εφαρμόζεται ο νόμος της «Σαρία». Εκεί οι γυναίκες στερούνται και αυτών των ελαχίστων και στοιχειωδών δικαιωμάτων. Είναι κυριολεκτικά φυλακισμένες στις αποκρουστικές μπούργκες. Απαγορεύεται να κυκλοφορούν μόνες σε δημόσιους χώρους. Ιμάμηδες δίνουν οδηγίες πώς να τις ξυλοκοπούν οι άνδρες. Κορίτσια δώδεκα ετών είναι αναγκασμένα να παντρεύονται ενήλικες, ακόμα και υπερήλικες άνδρες, (ξεκάθαρη παιδεραστία) και το χειρότερο και απάνθρωπο: να εφαρμόζεται η αποτρόπαια, ανατριχιαστική και εγκληματική κλειτοριδεκτομή στα μικρά κορίτσια, με αποτέλεσμα τον σωματικό και ψυχικό τους ευνουχισμό! Για όλα αυτά δεν λέει ούτε λέξη η κ. Σέριν!  

 Αλλά, οι καινοτομίες της έχουν και συνέχεια: Η ίδια πέταξε τα κακόγουστα και βασανιστικά για τις μουσουλμάνες γυναίκες παραδοσιακά ενδύματα και ντύθηκε ευρωπαϊκά, πράγμα το οποίο  απαγορεύεται από τη θρησκεία του Ισλάμ, και μάλιστα με αυστηρές ποινές, ακόμα και με θάνατο στις ισλαμικές χώρες. Επίσης «παντρεύει άτομα διαφορετικών θρησκειών, δίνει δικαίωμα διαζυγίου, (που είναι αρχή του Ισλάμ όπως εξηγεί η ίδια), αλλά και ισότιμης κηδεμονίας, δεν επιτρέπει την πολυγαμία και βέβαια μάχεται κατά της ενδοοικογενειακής βίας». Φαίνεται να αγνοεί, ή συνειδητά να περιφρονεί, η ιμάμης της Κοπεγχάγης, ότι οι εκτός του Ισλάμ αλλόθρησκοι θεωρούνται, σύμφωνα με το Κοράνιο, «άπιστοι» και άξιοι εξοντώσεως και επομένως είναι αδιανόητος ο γάμος ενός «απίστου» με μουσουλμάνο, όπως επίσης είναι αδιανόητη και η απαγόρευση της πολυγαμίας στους άνδρες. Ο γάμος «απίστου» με μουσουλμάνο είναι αντίστοιχος με τους μικτούς γάμους Ορθοδόξων με ετεροδόξους, ή αλλοθρήσκους, οι οποίοι δυστυχώς έχουν καθιερωθεί κατ’ οικονομίαν στην ψευδοσύνοδο της Κρήτης.

 Παρά κάτω εξηγεί η ίδια, γιατί προχώρησε και καθιέρωσε όλες αυτές τις καινοτομίες, με τις ευλογίες φυσικά των παρά πάνω μνημονευθέντων μουσουλμανικών οργανώσεων, που προωθούν παραπλανητικά το μη βίαιο, ή «πολιτισμικό Τζιχάντ», (αλλιώς θα την είχαν «καθαρίσει» εδώ και πολύ καιρό οι μουσουλμάνοι εξτρεμιστές). Γράφει: «υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει αυξανόμενη ισλαμοφοβία στη Δανία αλλά και σε όλον τον κόσμο. Και το τζαμί της Μαριάμ αποτελεί την πιο σημαντική προσπάθεια στο αφήγημα κατά της ισλαμοφοβίας. …Πρεσβεύουμε πολλές προοδευτικές ισλαμικές αξίες κι αυτό είναι ένα αντίδοτο στον γενικότερο φόβο που έχουν οι άνθρωποι απέναντι στο Ισλάμ .... Οι άνθρωποι φοβούνται περισσότερο τους προοδευτικούς από τους παραδοσιακούς Ισλαμιστές. Ξέρετε γιατί; Γιατί οι προοδευτικοί μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι το Ισλάμ στη Δύση. Γι' αυτό είμαστε επικίνδυνοι γι’ αυτούς. Αλλάζουμε την ισορροπία δυνάμεων προκαλώντας την πατριαρχική δομή της κοινωνίας». Νομίζουμε ότι είναι αποκαλυπτική στο εγχείρημά της, να παρουσιάσει ένα διαφορετικό Ισλάμ, από αυτό που πραγματικά είναι. Ο στόχος είναι να αρθεί η ισλαμοφοβία στη Δανία, στην Ευρώπη και σε όλο το δυτικό κόσμο! Προσπαθεί να αλλάξει, «τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται οι άνθρωποι το Ισλάμ στη Δύση». Ωστόσο οι άνθρωποι στη Δύση γνωρίζουν πολύ καλά, τι είναι το Ισλάμ. Βλέπουν τις θηριωδίες στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Νιγηρία, στο Σουδάν και σε όλες τις ισλαμικές χώρες. Βλέπουν πολύ καλά την άρνησή του να ανεχθεί άλλες θρησκευτικές πίστεις, οι οποίες διώκονται και πνίγονται στο αίμα, σ’ αυτές. Στη Σαουδική Αραβία λ.χ. δεν υπάρχει ούτε ένας χριστιανικός ναός σε δημόσιο χώρο, παρά μονάχα στις πρεσβείες, όπου εξυπηρετούνται οι ανάγκες των ξένων χριστιανών, που εργάζονται εκεί. Το ίδιο και στα Αραβικά Εμιράτα και το Ιράν και αλλαχού. Και όλα αυτά βεβαίως με την «βούλα» του Κορανίου, του «ιερού» βιβλίου, που διδάσκει η ισλαμίστρια ιμάμης στο τζαμί της!

  Από όλα όσα παραθέσαμε παρά πάνω, εύκολα αντιλαμβάνεται ο καθένας, ότι το «Ισλάμ» που διδάσκει η κυρία αυτή, απλά δεν υπάρχει, διότι είναι διαμετρικά αντίθετο με το Ισλάμ του Κορανίου, της Ισλαμικής Παράδοσης και το Ισλαμικού Νόμου, της «Σαρία». Οι καινοτομίες της δεν είναι τίποτε άλλο από μια καλά οργανωμένη προσπάθεια παραπλανήσεως του λαού της Δανίας και όχι μόνον. Όπως η ίδια ομολογεί, είναι μια «προσπάθεια διεύρυνσης των οριζόντων της θρησκείας (του Ισλάμ)», ώστε να πάψει η δικαιολογημένη ισλαμοφοβία, να μπορέσει το Ισλάμ να σταθεί στα πόδια του και να επικρατήσει στην ευρωπαϊκή ήπειρο και γενικά στον δυτικό κόσμο. Το ισλαμικό «φεμινιστικό» κίνημά της δεν είναι επίσης άσχετο με το γενικότερο ρεύμα του σύγχρονου Θρησκευτικού Συγκρητισμού, τον οποίο προωθεί ο Διαθρησκειακός Οικουμενισμός, αμβλύνοντας τις παραδοσιακές θρησκευτικές πίστεις, προκειμένου να προσαρμοστούν στη νέα υπό κατασκευή Πανθρησκεία, η οποία θα αποτελέσει και την ταφόπετρα όλων των θρησκειών! Η κ. Σέριν, αν δεν είναι συνειδητό όργανο αυτής της σκοπιμότητας, τουλάχιστον την εξυπηρετεί με τον καλλίτερο τρόπο!

 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

 

 

 

 

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓ ΕΥΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ


ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ «ΠΡΟΣ ΤΟ ΛΑΟ» ΤΗΣ Δ.Ι.Σ. ΚΑΙ Ο ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ κ. Γ. ΛΑΡΕΝΤΖΑΚΗ


Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Πρ. Ιερού Ναού Τιμίου Σταυρού

Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

 

Εν Πειραιεί τη 16η Μαρτίου 2017.

 

 

Πριν από λίγο καιρό, (17.1.2017), η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εξέδωσε Ανακοινωθέν με τίτλο: «Προς τον Λαό για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης». Σύμφωνα με το Ανακοινωθέν: «Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απευθύνεται σε όλους τους πιστούς προκειμένου να τους ενημερώσει για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο των Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία συνήλθε τον Ιούνιο του 2016 στην Κρήτη». Η ενημέρωση αυτή γίνεται, όπως ισχυρίζεται ο συντάκτης,  «με βάση τα συμπεράσματα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» σε δέκα παραγράφους, κατακλείεται δε με έναν επίλογο, στον οποίο διακηρύσσεται η προσήλωση των επισκόπων της ελλαδικής Εκκλησίας στην ορθόδοξη πίστη.

Ωστόσο το Ανακοινωθέν από την στιγμή της δημοσιεύσεώς του κατέστη «σημείον αντιλεγόμενον». Έγινε αντικείμενο σφοδρής κριτικής όχι μόνον από καθηγητές Θεολογικών Σχολών, από πολλούς παραδοσιακούς θεολόγους και από μέλη της Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών, αλλά και από θεολόγους που ανήκουν στον χώρο του Οικουμενισμού, από εκείνους δηλαδή που θεωρούν την Σύνοδο της Κρήτης ως αληθινή και γνήσια Ορθόδοξη Σύνοδο.  Ένας εξ’ αυτών ο Καθηγητής του Πανεπιστημίου του Graz κ. Γρηγόριος Λαρεντζάκης σε άρθρο του με τίτλο: «ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ ΜΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΕΙ ΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ ΤΗΣ Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;» ασκεί σκληρή κριτική στο παρά πάνω Ανακοινωθέν. Το Γραφείο Αιρέσεων της Ι. Μητροπόλεώς μας είχε ασχοληθεί και παλαιότερα με τον καθηγητή κ. Γ. Λαρεντζάκη, απαντώντας με εκτενή μελέτη μας σε άρθρο του με τίτλο «Το παπικό πρωτείο και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας», (Νοέμβριος 2012), στην οποία ανατρέψαμε πολλές αντορθόδοξες θέσεις και απόψεις του. Ωστόσο στην προκειμένη περίπτωση, πιστεύουμε ότι μέχρις ενός σημείου δεν έχει άδικο στην κριτική την οποία ασκεί στο Ανακοινωθέν.

Ο καθηγητής εκφράζει την πικρία και την λύπη του, αλλά και την μεγάλη απογοήτευσή του, διότι το Ανακοινωθέν «δεν αναφέρει πλήρως» τις κατά την άποψή του «πολύ σημαντικές αποφάσεις» της Συνόδου της Κρήτης. Επί πλέον  «κάνει μη ακριβή απόδοση του Μηνύματος της Συνόδου. Σχολιάζει και παραποιεί… μάλλον διαστρεβλώνει, αποφάσεις και συμπεράσματα της Συνόδου, ή αναφέρει μόνο επιλεκτικά και αποσπασματικά τμήματα μόνο των συμπερασμάτων του Μηνύματος, χωρίς να λαμβάνει όλα τα συγκεκριμένα Κείμενα υπ’ όψη του. Το Ανακοινωθέν αναφέρει απόψεις των Αρνητών της Συνόδου και τις εμφανίζει ως αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης, ενώ εκείνη δεν τις έκανε αποδεκτές», διαψεύδοντας έτσι τον σκοπό για τον οποίον εξεδόθη, που υποτίθεται ότι είναι «να πληροφορήσει το ορθόδοξο πλήρωμα ακριβώς για τις αποφάσεις και τα συμπεράσματα της Συνόδου εκείνης». Κατά την ταπεινή μας γνώμη όντως το συνοδικό Ανακοινωθέν δεν αποδίδει με πιστότητα και ακρίβεια τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, επί πλέον παρουσιάζει δογματικά λάθη και εμφανίζει πολλά κενά και αντιφάσεις. 

Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά:

Κατ’ αρχήν η πρώτη φράση της πρώτης παραγράφου του Ανακοινωθέντος πάσχει σοβαρά από δογματικής απόψεως. Γράφει: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία εκφράζει την ενότητα και την καθολικότητά Της δια των Ιερών Μυστηρίων». Η αλήθεια είναι ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία εκφράζει την ενότητα και την καθολικότητά Της πρωτίστως και κυρίως δια της κοινής ορθής πίστεως και στη συνέχεια, και σαν συνέπεια αυτής, δια των Ιερών Μυστηρίων. Προηγείται η πίστις και έπονται τα μυστήρια. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος πολύ ορθά επισημαίνει: «Όταν δε πάντες ομοίως πιστεύομεν, τότε ενότης εστίν», (Ερμηνεία στην προς Εφεσίους επιστολήν, PG 62,83). Επίσης στη Θεία Λειτουργία του ιερού Χρυσοστόμου ο ιερεύς σ’ ένα από τα αιτήματα ζητάει από τον Κύριο την ενότητα της πίστεως: «Την ενότητα της πίστεως και την κοινωνίαν του αγίου Πνεύματος αιτησάμενοι εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Αυτό που ζητάει ο ιερεύς από τον Κύριο δεν είναι η ενότης των μυστηρίων, αλλά η ενότης της πίστεως, διότι αυτή η ενότης  είναι η αναγκαιότερη και βασικότερη, η οποία, όταν υπάρχει, τότε οπωσδήποτε υπάρχει και η ενότης στα μυστήρια. Βέβαια η Εκκλησία όπως παρατηρεί ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας «σημαίνεται εν τοις μυστηρίοις», θεμελιώνεται όμως δια της κοινής ορθής πίστεως. Εάν δεν υπάρχει ενότης στην πίστη δεν μπορεί να υπάρχει ενότης στα μυστήρια. Έπρεπε λοιπόν το Ανακοινωθέν να κάνει οπωσδήποτε λόγο για την ενότητα πάνω στη βάση της κοινής ορθής πίστεως, διότι επί τη βάσει αυτής επιδιώκεται η επανένταξις των ετεροδόξων στην Ορθόδοξο Εκκλησία μέσω των διεξαγομένων Διαχριστιανικών Διαλόγων και όχι επί τη βάσει των Ιερών Μυστηρίων.

Παρά κάτω το Ανακοινωθέν αναφέρει: «Η Συνοδικότητα υπηρετεί την ενότητα και διαπνέει την οργάνωση της Εκκλησίας, τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις Της και καθορίζει την πορεία Της». Η παρά πάνω φράση είναι μεν ορθή, αλλά από μόνη της δεν λέει τίποτε. Διότι εκείνο που πρωτίστως θέλει να μάθει ο λαός δεν είναι το να πληροφορηθεί, τι είναι Συνοδικότης και πως αυτή υπηρετεί την ενότητα της Εκκλησίας, αλλά να μάθει, αν αυτή η Συνοδικότης εκφράσθηκε στην Σύνοδο της Κρήτης σύμφωνα με την Συνοδική και Κανονική Παράδοση της Εκκλησίας μας. Έχουμε ήδη αναφερθεί σε παλαιότερα εκτενή άρθρα μας στον τρόπο οργανώσεως και λειτουργίας της εν λόγω Συνόδου και καταδείξαμε σ’ αυτά, ότι αυτή σε καμιά περίπτωση δεν ακολουθεί την Συνοδική και Κανονική Παράδοση. Όπως ορθότατα διεπίστωσε ο Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος: «Η ‘Σύνοδος’ της Κρήτης ήταν μια Σύνοδος προκαθημένων  με τις Συνοδείες τους», το δε αποτέλεσμα ήταν ότι η «Σύνοδος» αυτή όχι μόνον δεν υπηρέτησε την ενότητα της Εκκλησίας, αλλά αντίθετα την τορπίλισε. Δημιούργησε σχίσματα και αποτειχίσεις, που με την πάροδο του χρόνου όλο και περισσότερο αυξάνουν. Το Ανακοινωθέν δυστυχώς τηρεί σιγήν ιχθύος, πάνω σ’ αυτό το σοβαρότατο έλλειμμα συνοδικότητος και έτσι δίδει την ψευδή εντύπωση στον λαό ότι όλη η διαδικασία συγκροτήσεως και ο τρόπος λήψεως των αποφάσεων ήταν σύμφωνες με την Συνοδική και Κανονική Παράδοση της Εκκλησίας.   

Παρά κάτω ο κ. καθηγητής γράφει: «Επίσης δεν θα παρασιωπούσε το Ανακοινωθέν αυτό, με απαράδεκτο τρόπο, ότι η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος χρησιμοποιεί και αποδέχεται την ιστορική ονομασία Εκκλησία και για τις ετερόδοξες Εκκλησίες…. Όλα τα επίσημα σχετικά Κείμενα της Ορθοδόξου Εκκλησίας όλων των τελευταίων δεκαετιών και οι σοβαροί επιστήμονες Θεολόγοι και Καθηγητές Πανεπιστημίων, οι ασχολούμενοι με τα θέματα αυτά, αναφέρουν τις ετερόδοξες Εκκλησίες, Εκκλησίες». Εδώ αναφέρεται στο νέο κακόδοξο εκκλησιολογικό δόγμα που υιοθέτησε και συνοδικώς επεκύρωσε η Σύνοδος της Κρήτης, δηλαδή στην αναγνώριση των ετεροδόξων ως Εκκλησιών. Πράγματι, είναι γεγονός ότι το Ανακοινωθέν παρασιωπά με απαράδεκτο τρόπο, ότι η Σύνοδος της Κρήτης αποδέχεται την ιστορική ονομασία «Εκκλησία» για τις ετερόδοξες Εκκλησίες. Και όχι μόνον παρασιωπά, αλλά παρουσιάζει ψευδώς την Σύνοδο της Κρήτης να έχει πάρει ορθόδοξες αποφάσεις σχετικά με το εκκλησιολογικό αυτό ζήτημα, ονομάζοντας τους ετεροδόξους «άλλες χριστιανικές ομολογίες – αιρέσεις». Ωστόσο πουθενά στα συνοδικά κείμενα δεν ονομάζονται οι ετερόδοξοι «άλλες χριστιανικές ομολογίες – αιρέσεις», αλλά Εκκλησίες. Κατ’ ακρίβεια η λέξη αίρεση είναι άγνωστη στα κείμενα της. Στο σημείο αυτό το Ανακοινωθέν παραπλανά τον λαό και σε τελική ανάλυση παρουσιάζει την Σύνοδο της Κρήτης ως γνήσια Ορθόδοξη Σύνοδο. Και φυσικά αυτή η διαστρέβλωση εξοργίζει όχι μόνον τον πιστό λαό του Θεού, ο οποίος δεν ανέχεται να παραποιούνται οι κακόδοξες αποφάσεις της Κρήτης και να παρουσιάζονται ως Ορθόδοξες, αλλά και τους οικουμενιστές οι οποίοι δεν ανέχονται να παραποιούνται οι κατ’ αυτούς «Ορθόδοξες» αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης και να παρουσιάζονται αλλοιωμένες.

Παρά κάτω γράφει: «Ούτε θα διαστρέβλωνε το Κείμενο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, αναφέροντας  ότι η Ορθοδοξία κάνει «διαλόγους με τους ετεροδόξους χριστιανούς (άλλες χριστιανικές ομολογίες - αιρέσεις).... Πουθενά το Κείμενο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου δεν ομιλεί ότι η Ορθοδοξία κάνει Θεολογικούς Διαλόγους με αιρέσεις!». Και εδώ έχει δίκαιο ο κ. καθηγητής, διότι όντως έτσι έχουν τα πράγματα. Και εδώ διαστρεβλώνεται η πραγματικότητα. Όντως πουθενά στο 6ο Κείμενο της Συνόδου της Κρήτης, όπου γίνεται λόγος για τους Διαχριστιανικούς Διαλόγους, δεν αναφέρεται ότι η Ορθοδοξία κάνει Θεολογικούς Διαλόγους με αιρέσεις. Βέβαια στο σημείο αυτό ο κ. καθηγητής φαίνεται να αγνοεί μια μεγάλη αλήθεια, που δεν δικαιολογείται για ένα καθηγητή. Ότι δηλαδή κατ’ αρχήν οι Διάλογοι έγιναν και συνεχίζουν να γίνονται επειδή υπάρχουν δογματικές διαφορές με τους ετεροδόξους. Εάν δεν υπήρχαν αυτές οι διαφορές δεν υπήρχε λόγος να γίνονται διάλογοι. Όπου όμως υπάρχουν δογματικές διαφορές, εκεί σίγουρα υπάρχει και η αίρεση, διότι και η ελάχιστη ακόμη δογματική παρέκκλιση οδηγεί στην αίρεση. Επομένως  μια από τις δύο πλευρές των διαλεγομένων, (και στην προκειμένη περίπτωση οι ετερόδοξοι),  βρίσκεται στην αίρεση. Εφ’ όσον όμως βρίσκεται στην αίρεση, δεν μπορεί να είναι Εκκλησία, επειδή η Εκκλησία είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας», (Α  Τιμ.3,15). Η Εκκλησία είναι ο Χριστός «παρατεινόμενος εις τους αιώνες» και επειδή ο Χριστός είναι αδύνατον να πλανηθεί, αφού Αυτός είναι «η Αλήθεια», κατ’ επέκταση και η Εκκλησία είναι αδύνατον να πλανηθεί και να πέσει στην αίρεση.

Επί πλέον εις ό,τι αφορά τους Διαχριστιανικούς Διαλόγους, το Ανακοινωθέν αναφέρει  στην 2η  παράγραφο της τρίτης σελίδος ότι: «Οι Διάλογοι δεν σημαίνουν ούτε θα σημαίνουν ποτέ οποιονδήποτε συμβιβασμό σε ζητήματα πίστεως». Εδώ ο συντάκτης παρασιωπά το γεγονός ότι ενώ θεωρητικά η Σύνοδος της Κρήτης διεκήρυξε την παραπάνω πρόταση, στην πράξη οι Διάλογοι απέδειξαν το εντελώς αντίθετο. Κατέληξαν δυστυχώς σε «συμβιβασμούς σε ζητήματα πίστεως». Οι συμβιβασμοί φαίνονται ξεκάθαρα στις θεολογικές συμφωνίες που υπεγράφησαν από Ορθόδοξους και ετεροδόξους στα κείμενα επί της Χριστολογίας των Αντιχαλκηδονίων Μονοφυσιτών, του Μπαλαμάντ, του Πόρτο Αλέγκρε, του Πουσάν, κ.α.

Σχολιάζει επίσης τη φράση: «Όλοι οι επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος αγρυπνούμε και παραμένουμε αμετακίνητοι στην ορθόδοξη πίστη και αφοσιωμένοι στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία» και ερωτά: «Μα αυτό δεν είναι αυτονόητο; Αμφιβάλλει κανείς;». Ασφαλώς και δεν είναι αυτονόητο ότι όλοι οι επίσκοποι της ανά την οικουμένην Ορθοδόξου Εκκλησίας παραμένουν «αμετακίνητοι στην ορθόδοξη πίστη και αφοσιωμένοι στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία». Για την ακρίβεια σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία των επισκόπων δεν παραμένουν «αμετακίνητοι στην ορθόδοξη πίστη…», επειδή ακριβώς ακολουθούν την παναίρεση του Οικουμενισμού, η οποία μάλιστα πανηγυρικά επικυρώθηκε, αντί να καταδικαστεί, στην Σύνοδο της Κρήτης. Μια πλειάδα πατριαρχών, επίσκοπων, κληρικών, μοναχών, και καθηγητών, θεολόγων και θεολογούντων, διδάσκουν «γυμνή τη κεφαλή», ότι η Ορθοδοξία μας δεν μπορεί να διεκδικήσει την αποκλειστικότητα, ότι δηλαδή μόνον Αυτή είναι η μοναδική αληθινή Εκκλησία του Χριστού.  Πρώτος απ’ όλους ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος θεωρεί τον αιρετικό Παπισμό ως «αδελφή Εκκλησία» και τον αιρεσιάρχη του Βατικανού «επίσκοπο της πρεσβυτέρας Ρώμης». Το ίδιο επίσης θεωρεί ως «αδελφές Εκκλησίες» τους Προτεστάντες και τους Μονοφυσίτες.

Ισχυρίζεται επίσης ότι η παρουσία των ετεροδόξων ως παρατηρητών στη Σύνοδο της Κρήτης είναι κατά πάντα νόμιμη και έγκυρη, αφού «υπεγράφη από όλους ανεξαιρέτως τους Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών, κατά την Ιερά Σύναξή των την 27η Ιανουαρίου 2016 στο Σαμπεζύ της Ελβετίας». Και ότι το «επίσημο αυτό πανορθόδοξο Κείμενο …χαρακτηρίζει τους Παρατηρητές της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου εκπροσώπους Εκκλησιών, ή Οικουμενικών Οργανισμών Εκκλησιών χωρίς κανένα περιοριστικό,ή επιφυλακτικό σχόλιο». Στην προκειμένη περίπτωση, κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι προκαθήμενοι έκαναν δύο σοβαρότατα ολισθήματα: Όχι μόνον αγνόησαν το γεγονός, ότι ουδέποτε στο συνοδικό παρελθόν της Εκκλησίας προσκλήθηκαν αιρετικοί ως παρατηρητές και ως τιμώμενα πρόσωπα, αλλά επί πλέον χαρακτήρισαν «τους Παρατηρητές της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου εκπροσώπους Εκκλησιών», προτού ακόμη η Σύνοδος της Κρήτης αποφανθεί επίσημα και συνοδικά, αν αυτοί οι ετερόδοξοι παρατηρητές μπορούν να χαρακτηριστούν ως «εκπρόσωποι Εκκλησιών», ή αν θα πρέπει να χαρακτηριστούν ως εκπρόσωποι χριστιανικών ομολογιών. Τόσο το χειρότερο λοιπόν για την «Σύνοδο» της Κρήτης! Είναι και αυτό ένα ακόμη τεκμήριο, ότι αυτή δεν είναι ούτε Αγία, ούτε Μεγάλη, αλλά ψευδοσύνοδος! Αυτό βεβαίως το σοβαρότατο ολίσθημα θα έπρεπε να το είχε επισημάνει το Ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου!

Παρά κάτω προσθέτει: «Μερικοί μάλιστα ψάχνουν να βρουν κάπου αιρετικές διατυπώσεις και σε ορθοδόξους Θεολόγους, κληρικούς και λαϊκούς, χαρακτηρίζουν μη ορθόδοξες Εκκλησίες αιρετικές και τους Πατριάρχες των αιρετικούς και αν ακόμα δεν υπάρχει καταδίκη από Οικουμενική Σύνοδο, όπως κάνει μεταξύ άλλων ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ για πολλούς και τελευταία για τον νυν πατριάρχη της κοπτικής Εκκλησίας Θεόδωρο…». Εν τέλει συμπεραίνει ότι οι μονοφυσίτες δεν είναι αιρετικοί επειδή ο Διόσκορος «δεν πήγε στη Σύνοδο εκείνη, άρα δεν έχει καταδικαστεί ως αιρετικός». Το συμπέρασμα είναι ότι ο κ. Γ. Λαρεντζάκης καταλογίζει σφάλμα στην Δ΄ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία κακώς έπραξε που τον καταδίκασε ερήμην τον Διόσκορο. Μόνο αν ήταν παρών ο Διόσκορος στη Δ΄ Οικουμενική, θα ήταν έγκυρη η καταδίκη του. Ωστόσο, αν έπεσαν έξω οι άγιοι πατέρες της Δ΄ Οικουμενικής, τότε η Σύνοδος αυτή δεν μπορεί να είναι όντως Οικουμενική Σύνοδος με κύρος θεοπνευστίας και διαχρονικότητος, διότι όπου υπάρχει σφάλμα, εκεί δεν μπορεί να υπάρχει θεοπνευστία. Ούτε επίσης οι επόμενες Οικουμενικές Σύνοδοι θα πρέπει να θεωρηθούν θεόπνευστες και αλάθητες, επειδή κακώς ανανέωσαν την καταδίκη του Διοσκόρου. Δεν αντιλαμβάνεται όμως, ότι μ’ αυτά που γράφει, γκρεμίζει την θεοπνευστία και το αλάθητο των οικουμενικών Συνόδων;

Παρά κάτω κάνει λόγο για την 8η Οικουμενική Σύνοδο, η οποία κατά την άποψή του θα πρέπει «να χαρακτηριστεί και ως ενωτική, οπωσδήποτε δε όχι ως ‘αντιπαπική’ ως ισχυρίζονται ορισμένοι υπερθόδοξοι». Αλλά γιατί δεν είναι αντιπαπική, αφού στη Σύνοδο αυτή καταδικάστηκε η παπική κακοδοξία του Φιλιόκβε, την οποία από κοινού καταδίκασαν οι ορθόδοξοι και οι εκπρόσωποι του πάπα, εκ των υστέρων όμως, μετά το 1014, η κακοδοξία αυτή υιοθετήθηκε επίσημα από τους παπικούς και εξακολουθεί μέχρι σήμερα να αποτελεί επίσημο δόγμα των παπικών;

Διαμαρτύρεται επίσης ο κ. καθηγητής διότι «το κείμενο, [Σχέσεις της ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόνκόσμον], δεν ομιλεί πουθενά περί ‘επιστροφής των ετεροδόξων και αλλοδόξων εις αυτήν’, δηλαδή στην Ορθόδοξη Εκκλησία». Και εδώ έχει δίκαιο ο κ. καθηγητής, διότι όντως πουθενά δεν υπάρχει αυτή η φράση στα συνοδικά κείμενα,  ούτε εκφράζεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο η αντίληψη,  ότι οι διάλογοι γίνονται με την προοπτική της επιστροφής των ετεροδόξων και αλλοδόξων. Και εδώ έχουμε άλλη μια προσπάθεια του Ανακοινωθέντος να εμφανίσει την ψευδοσύνοδο της Κρήτης ως Ορθόδοξη Σύνοδο.  

Τέλος καταλήγει: «Μετά λύπης μου πρέπει να διαπιστώσω γενικά, ότι το Ανακοινωθέν αυτό δεν αποδίδει ούτε το γράμμα ούτε το φρόνημα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Δυστυχώς δεν αποτελεί πληροφόρηση του πληρώματος της Εκκλησίας, αλλά παραπληροφόρηση και δημιουργεί τεράστια σύγχυση και διασπάσεις στους κόλπους της Εκκλησίας. Η ευθύνη είναι μεγάλη». Συμφωνούμε και εμείς μαζί του, όχι βέβαια όπως αντιλαμβάνεται ο ίδιος τη διαφωνία του. Την ίδια γνώμη με μας έχουν κορυφαίοι καθηγητές Θεολογικών Σχολών εγνωσμένου και παγκοσμίου κύρους, όπως ο πρωτ. π. Θεόδωρος Ζήσης, ομ. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και ο πρωτ. π. Γεώργιος Μεταλληνός, ομ. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, οι οποίοι  απορρίπτουν το Ανακοινωθέν και το χαρακτηρίζουν ο μεν πρώτος ως «ψευδέστατο», ο δεύτερος ως «αηδιαστικό». Επίσης το απορρίπτουν πολλά μέλη της Συνάξεως Κληρικών και μοναχών και μια πλειάδα ορθοδόξων θεολόγων, κληρικών και μοναχών, αγιορειτών και μη. Κατά την ταπεινή μας γνώμη το Ανακοινωθέν θα έπρεπε να συνταχθεί όχι από ένα πρόσωπο, αλλά από ομάδα προσώπων, που να αποτελείται από αρχιερείς, καθηγητές Θεολογικών Σχολών, κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς θεολόγους με γνήσιο ορθόδοξο φρόνημα. Θα μπορούσε δε να έχει την εξής δομή και περιεχόμενο: Στο πρώτο μέρος του κειμένου να παρατίθενται με πιστότητα και ακρίβεια όλες οι αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, χωρίς καμία παραποίηση και διαστρέβλωση. Και στο δεύτερο να γίνεται ανατροπή όλων των κακοδόξων αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης με αδιάσειστα επιχειρήματα από τους Ιερούς Κανόνες, την αγία Γραφή και τους αγίους Πατέρες.  

Περαίνοντας τον σχολιασμό μας εκφράζουμε τη λύπη και την απογοήτευσή μας, διότι όντως το Ανακοινωθέν αυτό δεν εξεπλήρωσε την αποστολή του. Είναι ένα παραπλανητικό και διπλωματικό κείμενο, το οποίο προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, να συμβιβάσει την αλήθεια με το ψέμα, προφανώς για να μην έρθει σε σύγκρουση με το Φανάρι και παράλληλα  να αμβλύνει τις αντιδράσεις του πιστού λαού, να προλάβει αποτειχίσεις και να επιφέρει την ειρήνη. Κατάφερε όμως δυστυχώς το αντίθετο. Να δημιουργήσει νέες εντάσεις, οργή και αγανάκτηση. Δεν μπόρεσε δυστυχώς ο συντάκτης, να συνειδητοποιήσει,ότι σε θέματα πίστεως δεν χωρούν διπλωματίες! Ότι πάνω από το Φανάρι είναι η πίστη και όχι πάνω από την πίστη το Φανάρι!Όταν το Φανάρι δεν ορθοτομεί, τότε δεν διστάζουμε να έρθουμε σε σύγκρουση μ’ αυτό, διότι διαφορετικά, μοιραία θα έρθουμε σε σύγκρουση με τον Χριστό. Και τότε αλλοίμονο, αν έρθουμε σε σύγκρουση με τον Χριστό. Οι άγιοι πατέρες δεν ήξεραν να κάνουν διπλωματίες σε θέματα πίστεως; Ήξεραν, αλλά δεν έκαναν. Προτίμησαν να υπομένουν θλίψεις, διωγμούς, εξορίες, θανάτους. Εμείς δυστυχώς σήμερα θέλουμε να χαράξουμε άλλη γραμμή, τη γραμμή της διπλωματίας. Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να μιμηθούμε τους αγίους πατέρες μας, παρ’ όλο που διακηρύσσουμε θεωρητικά, ότι τους ακολουθούμε και ότι «αγρυπνούμε και παραμένουμε αμετακίνητοι στην Ορθόδοξη πίστη και αφοσιωμένοι στην Μία, Αγία, Καθολική, και Αποστολική Εκκλησία».Δυστυχώς!  

 

Αρχ. Παύλος Δημητρακόπουλος

 

 

 

 

 

 

ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ''ΠΑΤΡΟΣ ΣΑΒΒΑ ΑΧΙΛΛΕΩΣ


Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Ναυπάκτου Ἱερόθεος: «Χάριν τῆς ἑνότητος»

Πολλές φορές στίς διάφορες συναντήσεις ἀνθρώπων, ἀκόμη καί σέ ἐκκλησιαστικά Συνοδικά Ὄργανα, διατυπώνεται ἡ ἄποψη ὅτι πρέπει νά συμφωνήσουμε σέ ἕνα θέμα, ἔστω καί ἄν ἔχουμε διαφορετική γνώμη, «χάριν τῆς ἑνότητος». Καί συμβαίνει τά ἴδια τά Συνοδικά Ὄργανα, στά ὁποῖα συμμετέχουν οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι, νά ἀποφασίζουν διαφορετικά, πράγμα τό ὁποῖο δικαιολογεῖται ὅτι γίνεται «χάριν τῆς ἑνότητος» ἤ «γιά τήν ἑνότητα».
Ὑπάρχουν δέ καί ἄνθρωποι, πολιτικοί, ἐκκλησιαστικοί, οἱ ὁποῖοι διατείνονται ὅτι ἀγωνίζονται γιά τήν ἑνότητα τοῦ σώματος στό ὁποῖο συμμετέχουν, ὡσάν κάποιοι ἄλλοι νά μή ἐνδιαφέρωνται γιά τήν ἑνότητα.

Ἀπό τήν ἀρχή, πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι ἡ ἑνότητα στήν κοινωνία καί τήν Ἐκκλησία εἶναι ὁ ἀπώτερος στόχος στόν ὁποῖο πρέπει νά ἀποβλέπουμε. Ἰδίως στήν Ἐκκλησία αὐτό εἶναι σκοπός ὅλων, ἀφοῦ αὐτό ἐπιτεύχθηκε τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, σύμφωνα μέ τό Κοντάκιον τῆς ἑορτῆς: «Ὅτε καταβάς τάς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος∙ ὅτε τοῦ πυρός τά γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε». Αὐτό εἶναι τό ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ἐνεργεῖ στήν Ἐκκλησία. Ἔτσι, ἡ ἑνότητα στήν Ἐκκλησία εἶναι ἐμπειρία τῆς Πεντηκοστῆς, γι’ αὐτό ὑπάρχει ἑνότητα τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων στήν θεολογία.
Ὅμως, εἶναι ἀπαραίτητο νά σημειωθῆ ὅτι ἑνότητα μποροῦν νά ἔχουν καί ὅσοι ἐργάζονται τό κακό καί ὅσοι ἀπαρτίζουν μιά ἐγκληματική ὀργάνωση, πού ἀποβλέπουν στήν διαίρεση καί τήν κακοδαιμονία τῆς κοινωνίας. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἐνδιαφέρονται γιά τήν ἑνότητά τους, ὥστε νά διαπράττουν τό κακό καί νά μή ἀποκαλυφθοῦν. Ὁπότε, δέν εἶναι ὁ ἀπώτερος σκοπός ἡ ἑνότητα, ἀλλά ὁ συνδυασμός τῆς ἑνότητας μέ τήν ἀλήθεια.
Στήν θεία Λειτουργία προτρέπονται οἱ πιστοί μέ τούς λόγους: «Τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τήν κοινωνίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος αἰτησάμενοι, ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν, Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα». Ἡ ἑνότητα στήν ἐκκλησιαστική γλώσσα δέν εἶναι ἀφηρημένη καί ἀπροϋπόθετη, ἀλλά συνδέεται μέ τήν πίστη, εἶναι ἑνότητα τῆς πίστεως, ὅπως ἀποκαλύφθηκε ἀπό τόν Θεό στούς ἁγίους καί συνδέεται σαφέστατα μέ «τήν κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καί βεβαίως προϋποθέτει τήν ἐγκατάλειψη ὅλης τῆς ζωῆς μας στόν Χριστό. Μιά τέτοια ἑνότητα εἶναι εὐλογημένη ἀπό τόν Θεό καί ὄχι ἡ ἑνότητα πού μπορεῖ νά ἔχουν καί οἱ αἱρετικοί μεταξύ τους, πού στηρίζονται στόν στοχαστικό λόγο καί πολεμοῦν τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή του συνιστᾶ στούς Χριστιανούς νά ἀγωνίζονται νά τηρήσουν τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος, πού συνδέεται μέ τόν ἕνα Κύριο Θεό, μέ τήν μία πίστη καί τό ἕνα βάπτισμα. Γράφει: «σπουδάζοντες τηρεῖν τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. ἕν σῶμα καί ἕν Πνεῦμα, καθώς καί ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν∙ εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα, εἷς Θεός καί πατήρ πάντων, ὁ ἐπί πάντων, καί διά πάντων, καί ἐν πᾶσιν ἡμῖν» (Ἐφ. δ΄, 3-6). Ἡ ἑνότητα τῆς πίστεως συνδέεται μέ τόν ἕναν Κύριο, τήν μία πίστη, τό ἕνα βάπτισμα, τό ἕνα σῶμα, τό ἕνα Πνεῦμα.
Ἐπίσης, ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος σέ ἕναν ἑπόμενο στίχο ὁμιλεῖ γιά τήν ἑνότητα στήν θέωση: «καί αὐτός ἔδωκε τούς μέν ἀποστόλους, τούς δέ προφήτας, τούς δέ εὐαγγελιστάς, τούς δέ ποιμένας καί διδασκάλους, πρός τόν καταρτισμόν τῶν ἁγίων εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τήν ἑνότητα τῆς πίστεως καί τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφ. δ΄, 11-13). Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ ἑνότητα τῆς πίστεως συνδέεται μέ τήν ἐπίγνωση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καί ἔχει σκοπό τήν τελειότητα, νά ἀποκτήση ὁ ἄνθρωπος τό μέτρο τῆς ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή στήν θέωση.
Στήν ἴδια προοπτική κινοῦνται καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦσαν νά διατηρήσουν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας στήν ἀποκαλυφθεῖσα πίστη, ἀποδιώκοντες ἀπό τήν Ἐκκλησία τούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι μέ τίς αἱρετικές διδασκαλίες διασποῦσαν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ αἵρεση διασπᾶ τήν ἑνότητα καί ὄχι ἡ ἀλήθεια. Ὁ ἀναθεματισμός τῶν αἱρετικῶν γινόταν γιά τήν διασφάλιση τῆς ἑνότητας τῆς πίστεως καί τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Πατέρες ὅταν ἀπομάκρυναν τούς αἱρετικούς ἀπό τήν Ἐκκλησία, δέν διασποῦσαν τήν ἑνότητα, ἀλλά τήν προάσπιζαν. Μιά διαφορετική ἑρμηνεία ἀποτελεῖ παραχάραξη τῆς λειτουργίας τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ ἀββᾶς Δωρόθεος συνδέει τήν ἕνωση τῶν Χριστιανῶν μεταξύ τους μέ τήν ἴδια φρόνηση. «Οὐδέ οὕτω ποιεῖ ἕνωσιν, ὡς τό τοῖς αὐτοῖς χαίρειν καί τά αὐτά φρονεῖν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ!». Αὐτός ὁ λόγος συνδέεται μέ πολλά χωρία τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Γιά παράδειγμα, στούς Χριστιανούς τῆς Ρώμης γράφει: «Ὁ δέ Θεός τῆς ὑπομονῆς καί τῆς παρακλήσεως δῴη ὑμῖν τό αὐτό φρονεῖν ἐν ἀλλήλοις κατά Χριστόν Ἰησοῦν, ἵνα ὁμοθυμαδόν ἐν ἑνί στόματι δοξάζητε τόν Θεόν καί πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Ρωμ. ιε΄, 5-6). Ἐπίσης, στούς Χριστιανούς τῶν Φιλίππων γράφει: «Εἴ τις οὖν παράκλησις ἐν Χριστῷ, εἴ τι παραμύθιον ἀγάπης, εἴ τις κοινωνία Πνεύματος, εἴ τις σπλάγχνα καί οἰκτιρμοί, πληρώσατέ μου τήν χαράν, ἵνα τό αὐτό φρονῆτε, τήν αὐτήν ἀγάπην ἔχοντες, σύμψυχοι, τό ἕν φρονοῦντες» (Φιλ. β΄, 1-2).
Ὁ ὅσιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος προσδιορίζει τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ πνευματική ἕνωση. Γράφει: «Ἡ ἕνωσις ἡ πνευματική ἐστι μνήμη ἀσφράγιστος∙ ἥτις ἐν διαπύρῳ πόθῳ ἀδιαστάτως ἐν τῇ καρδίᾳ πυρσεύεται, ἐκ τῆς διαμονῆς τῆς πρός τάς ἐντολάς δύναμιν λαμβάνουσα πρός τόν δεσμόν οὐ καταχρηστικῶς, οὐδέ φυσικῶς». Ἡ πνευματική ἕνωση γίνεται μέ τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ καί ἀνάπτει τόν θεῖο πόθο στήν καρδιά τῶν ἀνθρώπων.
Στήν κοινωνία γίνεται λόγος γιά ἑνότητα παρά τίς ὑπάρχουσες διαφορετικές ἀπόψεις καί σέ αὐτό ἀποβλέπει τό δημοκρατικό πολίτευμα. Οἱ διαφορετικές ἀρχές καί τά διαφορετικά προγράμματα μεταξύ τῶν κομμάτων, οἱ διαφορετικές θέσεις καί μέσα στίς ἐνδοκομματικές ἐργασίες, πού ἀποδεικνύονται ἀπό τίς ψηφοφορίες, ὅταν ἐκφράζωνται μέ δημοκρατικό τρόπο, θεωροῦνται ὡς στοιχεῖο ἑνότητας.
Ὅμως, στήν Ἐκκλησία τά πράγματα εἶναι διαφορετικά. Ἡ ἑνότητα δέν εἶναι μιά ἐξωτερική συμφωνία ἀπόψεων, καί μάλιστα διαφοροποιημένων ἀπό τήν παραδοθεῖσα πίστη καί τήν ἀποκαλυφθεῖσα παράδοση, ἀλλά εἶναι καρπός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἑνότητα πίστεως.
Ἑπομένως, στήν Ἐκκλησία δέν εἶναι δυνατόν «χάριν τῆς ἑνότητος» νά ἀναιρεῖται ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, ἡ ὀρθόδοξη θεολογία καί τελικά νά ὑπονομεύεται ὅλη ἡ ἀποκαλυφθεῖσα πίστη. Ὅταν ἐπικρατῆ ἀπόκλιση ἀπό τήν πίστη δέν εἶναι ἐπαινετή ἡ ἑνότητα, ἀντίθετα ἐκεῖνος πού διαφυλάσσει τήν ἀποκαλυφθεῖσα πίστη διαφυλάσσει τήν ἑνότητα. Ἐπίσης, στά ἐκκλησιαστικά θέματα δέν μπορεῖ κανείς νά ἀκολουθῆ τήν διπλωματία καί νά παλινωδῆ, νά ἀλλάση κάθε φορά ἀπόψεις καί νά χαρακτηρίζη αὐτήν τήν νοοτροπία ὡς συμβολή στήν ἑνότητα.
Ζοῦμε σέ μιά ἐποχή στήν ὁποία δέν ἐπιτρέπεται νά ἀποδομοῦνται καί οἱ ἴδιες οἱ λέξεις, ἰδιαιτέρως τό νόημα τῆς λέξεως τῆς ἑνότητας, χάριν μιᾶς ἐξωτερικῆς ἐπίπλαστης καί μεταβαλλόμενης διπλωματικῆς νοοτροπίας, ἡ ὁποία κρύπτει στοιχεῖα σκοπιμότητας καί ὠφελιμισμοῦ.
Φεβρουάριος 2017
 Ἱερὰ Μητρόπολις Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου


Εκκλησιαστική Παρέμβαση  parembasis.gr
 

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Ο ΣΟΔΟΜΙΣΜΟΣ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 9η Μαρτίου 2017.

 

Ο ΣΟΔΟΜΙΣΜΟΣ ΕΙΣΒΑΛΛΕΙ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

 

    Έχουμε γράψει επανειλημμένως για τη σύγχρονη ιλιγγιώδη προώθηση της ομοφυλοφιλίας παγκοσμίως και την νομική θεσμοθέτησή της από πολλές κυβερνήσεις κρατών, δυστυχώς και από την πατρίδα μας, ως ένα φαινόμενο, το οποίο δεν είναι δυνατόν να εξηγηθεί διαφορετικά παρά μόνον ως ένα «σημείο των καιρών» και ως μια σαφέστατη ένδειξη ότι η ανθρωπότητα μπήκε πλέον στην τελική ευθεία της ιστορικής της πορείας. Έχει ήδη επισημανθεί από πολλούς και είναι πλέον κοινός τόπος, ότι η προώθηση της ομοφυλοφιλίας και των άλλων συναφών σεξουαλικών παρεκκλίσεων εντάσσεται στους στόχους και στον τρόπο δράσεως της Νέας Εποχής και της «Νέας Τάξεως Πραγμάτων». Όπως επισημαίνουν ειδικοί ερευνητές, η προβολή της ομοφυλοφιλίας συμβαδίζει άριστα με την προβολή του αποκρυφισμού και της μαγείας, που αποτελούν την πνευματική μήτρα της Νέας Εποχής.  Η εξήγηση της παράλληλης προβολής και διαφήμισης είναι εύκολη, αφού και τα δύο αυτά μεγέθη, (ομοφυλοφιλία και Νέα Εποχή), στοχεύουν στην ανατροπή της χριστιανικής ηθικής και στην ανοικοδόμηση του νέου μοντέλου, της αντίστροφης ηθικής, που αποτελεί την ηθική της Νέας Εποχής. Όπως είναι γνωστό οι σχεδιαστές της επιδιώκουν εδώ και αιώνες τώρα να δημιουργήσουν όλες εκείνες τις προϋποθέσεις, που απαιτούνται για την ανάδειξη μιας παγκόσμιας κυβερνήσεως με ένα παγκόσμιο ηγέτη, ενός πλανητάρχη, που θα λύσει όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας. Για να επιτύχουν αυτό τον στόχο, δεν θέλουν κοινωνία ρωμαλέα με κοινωνική συνοχή, κοινωνία που θα διαπνέεται από τις ηθικές αρχές και αξίες του ευαγγελίου και από την αγάπη προς την πατρίδα, αξίες, που μας κράτησαν όρθιους ως Γένος επί τρεις χιλιάδες χρόνια. Δεν θέλουν ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες, αλλά άβουλα όντα, ανθρώπους ρομπότ, απογυμνωμένους από κάθε έννοια αρετής, ανδρείας και ηρωισμού, ανθρώπους που θα εκτελούν πειθήνια και χωρίς αντιρρήσεις τις εντολές, που θα δέχονται άνωθεν. Θέλουν να διαμορφώσουν μια κοινωνία ανθρώπων υποδουλωμένων στο χρήμα, στις ηδονές, και σε κάθε είδους σεξουαλική διαστροφή. Και αυτό το κάνουν διότι γνωρίζουν πολύ καλά, ότι άνθρωποι χωρίς ρίζες, χωρίς αξίες και ιδανικά, χωρίς ηθική προσωπικότητα και ηθικές αντιστάσεις απέναντι στο πολύμορφο κακό, είναι μια μάζα εύκολα χειραγωγήσιμη και διαχειρίσιμη από τους πονηρούς συνωμότες της Νέας Εποχής.

   Όπως ήταν αναμενόμενο, ο οίστρος προώθησης των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων μπήκε δυστυχώς και στον χώρο της παιδείας μας. Το Υπουργείο Παιδείας με  πρόσφατη εγκύκλιό του προωθεί σε όλα τα Γυμνάσια της πατρίδας μας την υλοποίηση Θεματικής Εβδομάδας με θέμα «Σώμα και Ταυτότητα». Οι θεματικοί άξονες του συγκεκριμένου προγράμματος είναι: α) διατροφή και ποιότητα ζωής, β) πρόληψη του εθισμού και των εξαρτήσεων, και γ) έμφυλες ταυτότητες. Σε αντίθεση με τους δύο πρώτους άξονες, ο τρίτος έχει προκαλέσει θύελλα διαμαρτυριών και αντιδράσεων, διότι προβλέπει την εκπαίδευση των μαθητών σε μια καινοφανή θεωρία την θεωρία περί «Βιολογικού και κοινωνικού φύλου». Σύμφωνα μ’ αυτήν, (και με βάση το σχετικό εκπαιδευτικό υλικό που έχει ετοιμαστεί και διατίθεται από τον ιστότοπο του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής),  ο κάθε άνθρωπος εκτός από το βιολογικό του φύλο έχει και ένα άλλο φύλο, το «κοινωνικό», το οποίο δικαιούται να προσδιορίσει σύμφωνα με την επιθυμία του. Μάλιστα κατά τον προσδιορισμό του κοινωνικού του φύλου ο έφηβος πρέπει να γνωρίζει, ότι δεν περιορίζεται από το βιολογικό του φύλο. Έτσι π.χ. ένα αγόρι που αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα πως το βιολογικό του φύλο είναι εκείνο του άνδρα, έχει κάθε δικαίωμα να επιλέξει ως κοινωνικό του φύλο εκείνο της γυναίκας. Άλλωστε όσα η κοινωνία μας αναγνωρίζει ως συμπεριφορές, η ρόλους των φύλων αποτελούν στερεότυπα και για το λόγο αυτό πρέπει να αποδομηθούν.

 Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Σεραφείμ, σχετικά με το φλέγον αυτό θέμα, λίαν επιτυχώς πρώτος έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου στον εκκλησιαστικό χώρο και  απέστειλε επιστολή -καταπέλτη στον Υπουργό Παιδείας κ. Γαβρόγλου, στην οποία διαμαρτύρεται για την άστοχη και απαράδεκτη αυτή ενεργεία του Υπουργείου. Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι  «η ενότης ‘Έμφυλες ταυτότητες’ και η δι’ αυτής επιδιωκομένη στοχοθεσία αλλοτριώσεως της οντολογίας και φυσιολογίας των εφήβων εισάγεται δια πρώτην φοράν εις την εκπαιδευτικήν διαδικασίαν της χώρας μας και μάλιστα άνευ της γνώμης των γονέων και κηδεμόνων οι οποίοι αντιδημοκρατικώς και αυταρχικώς δεν ηρωτήθησαν, εάν επιθυμούν, η ανέχονται μίαν τοιαύτην στρέβλωσιν της φυσιολογίας των τέκνων των. Η μεθοδευμένη διαφήμισις της ανατροπής της ανθρωπίνης οντολογίας και φυσιολογίας εις αώρους και ευαισθήτους εφήβους αποτελεί και εκζητώ την Υμετέρανσυγγνώμην δια τον βαρύν όρον ‘έγκλημα καθοσιώσεως’ και διαπορώ ειλικρινώς πως Υμείς ως πανεπιστημιακός και παιδαγωγός επετρέψατε μίαν προδήλως αντιεπιστημονικήν και αντιανθρωπίνην μεθοδείαν εις βάρος των αώρων και σχηματιζομένων πνευματικώς και σωματικώς νέων Ελλήνων». Τέλος προειδοποιεί ότι «δεν θα επιτρέψωμεν εκ προσώπου των γονέων και κηδεμόνων, οι οποίοι με συγκεκριμένον σκοπόν εμπιστεύονται τα τέκνα των εις την εκπαιδευτικήν προσπάθειαν της Μητρός Εκκλησίας, τοιαύτας δαιμονιώδεις, αντιεπιστημονικάς, ως έχομεν καταδείξει εις το ημέτερον πόνημα: ‘Κόσμος: Εξέλιξις η Δημιουργία; Τυχαιότης η πάνσοφος σκοπιμότης; Φυσική επιλογή, η απερινόητος Θεία πρόνοια;’, (Πειραιεύς 2012) και ανερματίστους στρεβλώσεις του ανθρώπου που θίγουν βαναύσως εν ταυτώ και το συνταγματικώς προστατευόμενον έννομον δικαίωμά μας του άρθρου 13 της ελευθερίας της θρησκευτικής μας συνειδήσεως, η οποία προσβάλλεται καταφώρως από την καταναγκαστικήν επιβολήν της ανατροπής της ανθρωπίνης οντολογίας και του Θείου Νόμου ‘άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς’ (Γεν. 1,27) και της απενοχοποιήσεως και προωθήσεως των παρά φύσιν ασελγειών αι οποίαι κατά τον Ευαγγελικόν Νόμον επιφέρουν την σχάσιν από τας ακτίστους ενεργείας του εν Τριάδι Τρισαγίου Θεού (Α΄Κορ. 6, 9-10) και οδηγούν εις τον πνευματικόν θάνατον…».

  Σε Εγκύκλιό του που εξέδωσε στις 24 Ιανουαρίου ε. ε., διευκρίνισε ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία σέβεται την προσωπική και ιδιωτική ζωή κάθε προσώπου, ως υπεύθυνη ελεύθερη επιλογή και ότι «δεν έχει πρόθεση ούτε να επέμβει ρατσιστικά, ούτε να αναστείλει δικαιώματα και ελευθερίες». Ωστόσο όμως ετόνισε ότι «η απενοχοποίηση, του εγκλήματος της ανατροπής της ανθρωπίνης οντολογίας και φυσιολογίας, με την θεσμική αναγνώριση των αισχίστων παθών της ομοφυλοφιλίας σήμερα, της παιδοφιλίας αύριο (βλ. Ολλανδία) και της κτηνοβασίας μεθαύριο (βλ. Γερμανία), αποτελεί ασύγγνωστο και τερατώδες κακούργημα εις βάρος του αιωνίου Θεού και του ανθρωπίνου προσώπου, το οποίο εξισώνεται πλήρως με την ύβρη των Σοδόμων και Γομόρων. Η αθώωση, υποστήριξη και παρουσίαση των αισχρών και ατίμων παθών ως φυσιολογικής καταστάσεως και ως απλής διαφορετικότητος προσκρούει στην πανανθρώπινη συνείδηση, η οποία ανά τους αιώνες γνωρίζει ως φυσιολογική σεξουαλική συμπεριφορά τις σχέσεις ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα, στο άρσεν και το θήλυ. Αυτή είναι η ανθρώπινη φυσιολογία και οντολογία. Κάθε άλλη σχέση ανατρέπει την ανθρώπινη οντολογία, ως παρά φύσιν εκτροπή, η οποία δεν παρατηρείται ούτε και στα ζώα, παρά τα κατασκευασθέντα ‘ντοκυμαντέρς’ του Σιωνιστικού συστήματος….. Ιδιαίτερα η Αγία Γραφή, που εκφράζει το θέλημα του Θεού, του Δημιουργού του ανθρώπου και σοφού Γνώστη της ανθρωπίνης φύσεως, καταδικάζει την ομοφυλοφιλία ως πάθος, ατιμία και ασχημοσύνη, το οποίο τιμωρήθηκε αυστηρά με φωτιά και θειάφι στην πόλη των Σοδόμων και Γομόρρων. Για το σύνολο των Αγίων Πατέρων η ομοφυλοφιλία είναι το πιο σιχαμερό και ακάθαρτο αμάρτημα και αποτελεί μεγάλη ασέβεια προς τον Θεό - Δημιουργό του ανθρώπου σε άρσεν και θήλυ και βλάσφημη κατάργηση του Ευαγγελίου. Η δημόσια προβολή της ομοφυλοφιλίας, εκτός του ότι προσβάλλει την δημόσια αιδώ και την θρησκευτική μας συνείδηση, στέλνει προς τους νέους μηνύματα ανώμαλης σεξουαλικής συμπεριφοράς και αποτελεί τορπίλη στα θεμέλια της ελληνικής οικογένειας και της κοινωνίας με το οξύ δημογραφικό πρόβλημα, αλλά και αιτία ψυχοπαθολογικών διαταραχών στα παιδιά, που θα ανατραφούν από ομοφυλοφιλικά ζεύγη, όπως επιδιώκεται». Τέλος καλεί τους γονείς της μητροπολιτικής του περιφερείας να δηλώσουν γραπτώς, συμπληρώνοντας σχετικό έντυπο, την άρνησή τους να επιτρέψουν στα παιδιά τους να διδαχθούν την εν λόγω θεματική ενότητα. 

Η Ιερά Μητρόπολις Αιτωλίας και Ακαρνανίας σε ψήφισμα κληρικών της αναφέρει μεταξύ άλλων ότι «σαφέστατα και απροκάλυπτα το Υπουργείο Παιδείας προωθεί στα παιδιά έναν Σοδομισμό πολύ χειροτέρου τύπου από τη γνωστή ομοφυλοφιλία. …Δηλαδή, έκφυλη αποδόμηση κάθε τελευταίου ίχνους υγείας, ψυχικής και σωματικής. Γκρέμισμα όχι μόνο των αξιών, αλλά και αυτών των φυσικών νόμων, που ισχύουν ανέκαθεν στο ανθρώπινο γένος»! 

Ομάδα Ορθοδόξων Χριστιανικών Συλλόγων σε πρόσφατο δημοσίευμά τους πολύ εύστοχα παρατηρούν σχετικά με το εν λόγω θέμα: «Αλήθεια, με τέτοια μαθήματα εκπληρώνει η παιδεία τη Συνταγματική της αποστολή για ηθική αγωγή των Ελλήνων; Η μήπως η εφαρμογή τέτοιων προγραμμάτων οδηγεί τη νεολαία μας στην ηθική εξαχρείωση; Αν στην κρίσιμη ηλικία της προεφηβείας και εφηβείας, καθώς το παιδί αρχίζει να συνειδητοποιεί την ταυτότητά του, του ενσπείρουμε την αμφιβολία, για το ποια είναι η ταυτότητά του αυτή, μπορούμε άραγε να κατανοήσουμε το μέγεθος του υπαρξιακού κλονισμού, που του προκαλούμε; Και σε περίπτωση που κάποιος έφηβος μέσα στην ανωριμότητα της ηλικίας του επιλέξει να αυτοπροσδιορίζεται με το αντίθετο από το βιολογικό του φύλο, μπορούμε να νοιώσουμε το διχασμό προσωπικότητας που στο εξής βιώνει; Αλήθεια, ποια μεγάλη πρόκληση είναι σε θέση να αντιμετωπίσει στη ζωή του ένας άνθρωπος, που αδυνατεί να βασιστεί εσωτερικά σε μια στερεή ταυτότητα του ‘εγώ’ του; Έτσι διαπλάθουμε ‘ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες’, όπως επιτάσσει το εθνικό μας Σύνταγμα, η μήπως με τον τρόπο αυτό παράγουμε χειραγωγήσιμα ανδράποδα; Μήπως από τέτοια προτιμούν κάποιοι να συγκροτείται στο μέλλον η κοινωνία μας;… Οι θεωρίες περί κοινωνικού φύλου και έμφυλων στερεοτύπων είναι παντελώς ξένες προς την παράδοσή μας, την πίστη μας, τα ήθη και τα έθιμα του λαού μας, τους θησαυρούς αυτούς, στους οποίους στηρίζεται το Έθνος μας και στους οποίους οφείλει να επιστρέψει η Παιδεία μας, αν θέλουμε ο τόπος αυτός να επανέλθει σε πορεία προόδου αντάξια της Ιστορίας του».

   Πέραν αυτών δεν θα πρέπει να παραθεωρείται και η ιατρική πλευρά του θέματος. Έγκυρες επιστημονικές μελέτες ψυχιάτρων δηλώνουν ξεκάθαρα σε ψυχιατρικά εγχειρίδιά τους, ότι οι ομοφυλόφιλοι παρουσιάζουν πολύ συχνότερα κατάθλιψη, απόπειρες αυτοκτονίας, γενικευμένη αγχώδη διαταραχή, διαταραχή διαγωγής, χρήση ουσιών και αλκοολισμό. Επίσης οι ομοφυλόφιλοι άνδρες παρουσιάζουν αυξημένο κίνδυνο για μεταδιδόμενα νοσήματα, όπως σύφιλη, γονόρροια, ηπατίτιδα B και C,  έρπητα γεννητικών οργάνων  και AIDS, καθώς και ορισμένους τύπους καρκινωμάτων. Η  διάσημη ελληνίδα ψυχίατρος κ. Καλλιόπη Προκοπάκη σε σχετική μελέτη της αναφέρει ότι «η ομοφυλοφιλία συμπεριλήφθηκε ως ψυχιατρική διαταραχή, (κοινωνιοπαθητική διαταραχή προσωπικότητας), στην πρώτη έκδοση του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου των Ψυχιατρικών Διαταραχών της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας, το 1952».

    Μια άλλη σημαντική παράμετρος του θέματος, που δεν πρέπει να μας διαφεύγει, είναι το γεγονός ότι ο φορέας που σχεδίασε το όλο Πρόγραμμα είναι η Μη Κυβερνητική Οργάνωση με τον τίτλο «ΑΝΤΙΓΟΝΗ», που αυτοχαρακτηρίζεται ως «Κέντρο Πληροφόρησης και Τεκμηρίωσης για το Ρατσισμό, την Οικολογία, την Ειρήνη και τη Μη Βία». Οι δε διασυνδέσεις της συγκεκριμένης Οργανώσεως με αυτές των ΛΟΑΤ φανερώνουν τον προσανατολισμό της.

Από ό, τι πληροφορηθήκαμε, μετά τις θυελλώδεις αντιδράσεις που προκλήθηκαν από Ιερές Μητροπόλεις, Ορθοδόξους Συλλόγους, εκπαιδευτικούς, Συλλόγους Γονέων και κηδεμόνων, γονείς και μαθητές, το Υπουργείο αναγκάσθηκε τελικά να τροποποιήσει το περιεχόμενο του τρίτου θεματικού άξονα και να δηλώσει ότι αυτό θα εστιασθεί στις σχέσεις των δύο φύλων. Ωστόσο πιστεύουμε ότι υποχώρηση του Υπουργείου είναι προσωρινή, γι’ αυτό και θα πρέπει οι πάντες να επαγρυπνούμε.

Οι μέχρι τώρα γενόμενες σχετικές ανακοινώσεις και δημοσιεύσεις πιστεύουμε ότι καλύπτουν από όλες τις πλευρές το θέμα και επομένως δεν θεωρούμε σκόπιμο να προσθέσουμε τίποτε περισσότερο.

Κλείνοντας, επιθυμούμε να ενώσουμε και εμείς με όλους τους παρά πάνω φορείς και πρόσωπα την ιδική μας πενιχρή φωνή, ως μια ελάχιστη συμβολή στον συνεχή, πολύπλευρο και κατά πάντα αξιέπαινο αγώνα που διεξάγουν, όσοι ασχολούνται με τα θέματα της παιδείας και παίζουν κάποιο ενεργό ρόλο σ’ αυτά. Κάνουμε δραματική έκκληση προς την Διοικούσα Εκκλησία, να λάβει επίσημη θέση στο εν λόγω θέμα. Με αγωνία περιμένει ο πιστός λαός του Θεού την δυναμική παρέμβασή της στο Υπουργείο για την ολοσχερή, οριστική και αμετάκλητη απόσυρση του τρίτου θεματικού άξονα για τις «Έμφυλες Ταυτότητες».  Καλούμε τους καθηγητές Γυμνασίου, να αντιδράσουν συλλογικά και να μη δεχθούν να διδάξουν τον συγκεκριμένο θεματικό άξονα, επικαλούμενοι τα άρθρα του Συντάγματος, που καθορίζουν τους στόχους της παιδείας, προς τους οποίους είναι τελείως ξένος ο ως άνω θεματικός άξονας. Καλούμε τους γονείς των μαθητών Γυμνασίου να εκφράσουν στον Διευθυντή του σχολείου των παιδιών τους την αντίθεσή τους στη διδασκαλία για τις «Έμφυλες Ταυτότητες», να κινητοποιήσουν τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων σε κοινή αντίδραση, καθώς επίσης να καταθέσουν στο σχολείο Δήλωση Απαλλαγής των παιδιών τους από την παρακολούθηση του συγκεκριμένου άξονα, ασκώντας το δικαίωμά τους που προβλέπεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ). Τη Δήλωση Απαλλαγής μπορούν οι γονείς να την αναζητήσουν στο Διαδίκτυο. Κάνουμε τέλος έκκληση σε κάθε πιστό, να κάνει θερμή προσευχή, αυτή την ιερή περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής προς το Θεό, να γίνει ίλεως, προς τη σύγχρονη αποστατημένη ανθρωπότητα, η οποία με την πνευματική και ηθική της αποστασία, αναβίωσε τις «ημέρες του Νώε» και την κοινωνία των «Σοδόμων και Γομόρρων», ως ανησυχητικά φαινόμενα των εσχάτων καιρών! Επί αυτού ο νεοφανής άγιος Παΐσιος είχε προειδοποιήσει: «Μία είναι η αξία της ζωής, η οικογένεια. Μόλις σβήσει η οικογένεια θα σβήσει και ο κόσμος»!

 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

 

 

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 23η Φεβρουαρίου 2017.

 

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΙΚΟ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑ

 

     Η αντιχριστιανική γραμματεία δεν είναι φαινόμενο της εποχής μας, αλλά έχει προϊστορία είκοσι αιώνων και φθάνει μέχρι τον 1ο αιώνα μ.Χ., που έζησε επί γης ο Κύριος και Λυτρωτής μας Ιησούς Χριστός. Στόχος της η σπίλωση του θεανδρικού προσώπου Του, η απογύμνωσή Του από την θεϊκή Του υπόσταση και ο υποβιβασμός Του σε έναν κοινό θνητό, του οποίου το έργο τελείωσε επάνω στο Γολγοθά. Περαιτέρω στόχος η κατασυκοφάντησή του σε έναν εμπαθή και προβληματικό άνθρωπο. Σ’ έναν λαϊκό επαναστάτη, ο οποίος ήθελε να σφετερισθεί την πίστη των Ιουδαίων στον αναμενόμενο Μεσσία. Τέτοιες απόψεις συναντάμε στην πρώιμη αντιχριστιανική γραμματεία και κυρίως στο ιουδαϊκό βιβλίο «Ταλμούδ». Με βάση αυτό, ανέλαβαν κατόπιν πολλοί ειδωλολάτρες συγγραφείς, να αποδομήσουν το πρόσωπο του Χριστού και να «γκρεμίσουν» τη χριστιανική πίστη, όπως ο Κέλσος, ο Πορφύριος, ο Ιεροκλής, ο παγανιστής αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Αποστάτης (361-363), κ.α.

    Στην εποχή του άθεου «Διαφωτισμού» η πολεμική εναντίον του κορυφώθηκε. Οι οπαδοί του ανέσυραν όλη την αρχαία αντιχριστιανική γραμματεία και την έντυσαν με «λογικοφανή» επιχειρήματα, ώστε να φαίνεται στους αδαείς η άρνηση του Χριστού ως μοντέρνο «προοδευτικό κίνημα». Ήταν δε τέτοια η μανία τους, ώστε συναγωνίζονταν, ποιος θα «αποκαλύψει» τα συγκλονιστικότερα στοιχεία, που θα «γκρέμιζαν» το «σαθρό», κατά την άποψή τους, χριστιανικό οικοδόμημα!

   Σφοδροί αρνητές του Χριστού και αντιχριστιανοί συγγραφείς υπήρξαν και πολλοί «θεολόγοι» από το χώρο του αιρετικού Προτεσταντισμού, οι οποίοι προσπάθησαν να Τον απογυμνώσουν από τη θεότητά Του. Τον παρουσίασαν στα συγγράμματά τους ως έναν σημαντικό άνθρωπο, έναν σοφό δάσκαλο, έναν ρομαντικό κοινωνικό μεταρρυθμιστή, έναν λαϊκό επαναστάτη, τον Οποίο πολύ αργότερα οι οπαδοί του τον «έντυσαν» με θεϊκές ιδιότητες. Τέτοιοι υπήρξαν ο Reimarus, o Baur, o Renan, o Harnak, o Paulus, o Bultman, κ.α. Τα φθηνά και ανιστόρητα επιχειρήματά τους, προϊόντα κακόβουλων υποκειμενικών αντιλήψεων και ιδεοληψιών, «αναμασούν» πολλοί σύγχρονοι άθεοι συγγραφείς και συνεχίζουν να τα προβάλλουν ως «συνταρακτικά στοιχεία» για την δήθεν «απάτη του Χριστιανισμού»!

Στην κατηγορία αυτού του είδους των συγγραμμάτων ανήκουν και τα έργα του γνωστού Γάλλου συγγραφέα Robert Ampelain (Ρόμπερτ Αμπελαίν). Σύμφωνα με τα βιογραφικά του στοιχεία, ήταν τέκτονας, (μαρτινιστής) και αποκρυφιστής, ορκισμένος εχθρός της Εκκλησίας. Μεταφραστής των έργων του στην Ελλάδα, ο Μάριος Βερέττας, και αυτός ορκισμένος εχθρός της Εκκλησίας, εντεταγμένος στο χώρο της «αρχαιολατρίας», της νέας μορφής αντιχριστιανισμού.

   Περιήλθε στα χέρια μας ένα από τα συγγράμματα του παρά πάνω συγγραφέως με τίτλο: «Το πραγματικό ιστορικό πρόσωπο Ιησούς, ή το θανάσιμο μυστικό των Ναϊτών», (εκδόσεις Σμυρνιώτη). Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας κυριολεκτικά παραληρεί από την αρχή μέχρι το τέλος. Προσπαθεί να αποδείξει ότι η εικόνα που μας δίδουν τα ευαγγελικά κείμενα για  το πρόσωπο του Ιησού δεν είναι αληθινή, αλλά παραπλανητική. Ότι είναι μια απάτη. Και με αληθοφανή επιχειρήματα προσπαθεί να ξεσκεπάσει, όπως νομίζει, αυτή την «χριστιανική απάτη»! Κατ’ ουσίαν αναμασάει, μια παλιά θεωρία, την λεγόμενη «θεωρία του δόλου», την οποία είχαν επινοήσει πολλοί αρχαίοι εθνικοί αντιχριστιανοί συγγραφείς, και στη συνέχεια επανέφεραν οι Άγγλοι θεϊστές του 17ου αιώνα με πρωταγωνιστή τον Herman – Samuel Reimarus. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή όλο το χριστιανικό οικοδόμημα στηρίχτηκε σε μια απάτη. Ότι «ιδιαιτέρως ο σκοπός του Ιησού Χριστού, καθώς και των συγγραφέων της Καινής Διαθήκης υπήρξε να υπηρετήσωσι τα ίδια αυτών συμφέροντα» (Π. Τρεμπέλα, Απολογητικαί Μελέται, τομ.5,σελ.118, Αθήναι, 1982).

    Πιο συγκεκριμένα πασχίζει με πάθος να αποδείξει ότι οι Ναΐτες ιππότες, (Τεμπλιέροι), τον 14ο αιώνα, ανακάλυψαν δήθεν την πραγματική αλήθεια για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και την πραγματική καταγωγή του Χριστιανισμού και γι’ αυτό καταδικάστηκαν και καταδιώχτηκαν από τους παπικούς. Ισχυρίζεται ότι «οι απόκρυφοι Μάγιστροι του Τάγματος παρουσίασαν το αληθινό πρόσωπο του ιστορικού Ιησού πολύ διαφορετικότερο από τη φήμη του. Αναμφίβολα στηρίχτηκαν είτε σε χειρόγραφα, που ανακάλυψαν οι ίδιοι μέσα στις διάφορες πόλεις των Αγίων τόπων, είτε σε μυστικές συναντήσεις που είχαν με τους σοφούς Άραβες, ή τους Εβραίους Καβαλιστές, είτε τέλος σε επαφές που είχαν με τους ‘Τελείους’ Καθαρούς» (σελ. 26)! Χωρίς να θέλουμε να στηρίξουμε τους δολοφόνους των Ναϊτών  παπικούς, ρωτάμε: Υπάρχουν αποδείξεις για όλα αυτά που ισχυρίζεται ο συγγραφέας; Βρέθηκαν τα χειρόγραφα, που αναφέρει; Όχι βέβαια! Τότε γιατί θα πρέπει να εκλάβουμε τους ισχυρισμούς των Ναϊτών ως αξιόπιστους και όχι την πίστη στα ευαγγελικά κείμενα και την χριστιανική παράδοση; Δεν μας λέει τίποτε περί αυτού ο συγγραφέας!

   Ισχυρίζεται επίσης ότι τα Ευαγγέλια, γράφτηκαν τον 4ο και 5ο μ. Χ. αιώνα. Για την ακρίβεια ξαναγράφτηκαν, αφού πλαστογραφήθηκαν ενώ καταστράφηκαν τα «αυθεντικά»! Κάνει λόγο για «ανώνυμους συντάκτες των Ευαγγελίων του 4ου και 5ου αιώνα» (σελ. 288).  «Στην πραγματικότητα», γράφει, «τα πρωτότυπα Ευαγγέλια χάθηκαν, και ο Ωριγένης,  (που έζησε ανάμεσα στον 3ο και 4ο αιώνα) μας λέει ήδη στην εποχή του αγνοούσαν την ύπαρξη του Ευαγγελίου του Ματθαίου. Αν μπορούσαμε να ξαναβρούμε τα χαμένα αυτά κείμενα, είναι πιθανό πως θα παρατηρούσαμε μεγάλες διαφορές ανάμεσα σ’ αυτά και στα διορθωμένα κείμενα του 4ου αιώνα που χρησιμοποιούμε σήμερα» (σελ. 250)! Ωστόσο αγνοεί φαίνεται ότι σώζονται μέχρι σήμερα πολλά σπαράγματα χειρογράφων των Ευαγγελίων, τα οποία ανάγουν την προέλευσή τους ακόμα και μέχρι τα τέλη του 1ου μ. Χ. αιώνος! Πέραν τούτου, πως είναι δυνατόν τα καινοδιαθηκικά κείμενα να γράφτηκαν τον 4ο και 5ο αιώνα, καθ’ όν χρόνον στα συγγράμματα των αγίων Πατέρων που έζησαν νωρίτερα, τους τρεις πρώτους αιώνες, βρίσκουμε πλείστα όσα χωρία της Καινής Διαθήκης, διάσπαρτα μέσα σ’ αυτά;

     Σε αντίθεση με τα κανονικά κείμενα της  Καινής Διαθήκης, θεωρεί ως αξιόπιστα τα απόκρυφα, νόθα και ψευδεπίγραφα συγγράμματα των πρωτοχριστιανικών χρόνων. Τις αφελείς, ανιστόρητες εμπαθείς και βέβαια αιρετικές αναφορές τους στο Χριστό και στην Εκκλησία τις θεωρεί a priori αξιόπιστες και τις προβάλλει για να θίξει το πρόσωπο του Χριστού και την χριστιανική πίστη. Επίσης αξιόπιστη θεωρεί την αντιχριστιανική ιουδαϊκή γραμματεία και ιδιαίτερα την ταλμουδική, την οποία χρησιμοποιεί κατά κόρον στο σύγγραμμά του, επειδή προφανώς περιέχει εχθρικό και συκοφαντικό περιεχόμενο. Αξιόπιστη θεωρεί και την αντιχριστιανική γραμματεία των πολεμίων του Χριστιανισμού εθνικών συγγραφέων! Αδυνατεί όμως να διακρίνει μέσα στο παραλήρημά του, το βασικό αξίωμα της ιστορίας, ότι η απάτη και το ψέμα, έχουν ημερομηνία λήξεως. Αυτό σημαίνει ότι η δήθεν «χριστιανική απάτη» θα είχε «ξεφουσκώσει» πολύ σύντομα και δεν θα είχε μια ιστορία δύο χιλιάδων χρόνων.

 Φρίκη προκαλεί στον αναγνώστη η εικόνα που μας δίδει για το πανάγιο πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τον παρουσιάζει ως απατεώνα και λαοπλάνο. Ως έναν τιποτένιο τυχοδιώκτη, ο οποίος, μέσα στην ψυχοπαθολογική του σκοτοδίνη και τη μωροφιλοδοξία του, συνέλαβε την ιδέα να γίνει βασιλιάς του Ισραήλ. Γράφει: «Πρώτα απ’ όλα είναι τα επεισόδια εκείνα που τα προκαλεί προσπαθώντας να παρουσιάσει τον εαυτό του σαν τον αναμενόμενο Μεσσία, σκηνοθετώντας τις προφητείες. Άλλες απ’ αυτές τις πραγματοποιεί κι άλλες τις παραλείπει επειδή είναι δύσκολες στην πραγματοποίησή τους» (σελ. 221)! Προκειμένου να πετύχει τον στόχο του, την κατάληψη της πολιτικής εξουσίας με τη «συμμορία» του, δηλαδή τους μαθητές του, αποφάσισε να προσεταιρισθεί το πρόσωπο του αναμενόμενου Μεσσία! Και όταν απέτυχε σ’ αυτή του την επιδίωξη, «ονειρεύτηκε να γίνει θεός μετά το θάνατό του. Η ιδέα αυτή, που είναι και δική μας υπόθεση, του ήρθε μετά τη γνωριμία του στη Φοινίκη με τις τελετουργίες της Ανάστασης του Άδωνι» (σελ.221)! Από πού αντλεί τις πηγές του; Ασφαλώς από την εμπαθή διάνοιά του, ή αντιγράφοντας τους αντιχριστιανούς συγγραφείς του παρελθόντος!

   Στη συνέχεια προσπαθεί να αποδείξει ότι ο Χριστός δεν αναστήθηκε, κάνοντας απίστευτες υποθέσεις, που αγγίζουν τα όρια της παράνοιας. Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι ο ψυχοπαθής αυτοκράτορας Ιουλιανός (361-363), έδωσε εντολή να καούν τα οστά ενός σκελετού, ο οποίος υποθέτει ότι ανήκε στον Ιησού και εν τέλει συμπεραίνει: «Φτάνουμε στο συμπέρασμα πως ποτέ δεν συνέβη μια σαρκική ανάσταση. Η πράξη του Ιουλιανού προκάλεσε την οργή των χριστιανών και σήμανε το τέλος του, που δεν άργησε να έρθει ύπουλα» (σελ. 294). Ωστόσο ο αυτοκράτορας είχε δώσει διαταγή να καούν όλα τα Ιερά Λείψανα, που υπήρχαν σ’ όλη την αυτοκρατορία. Κάηκαν χιλιάδες. Πως είναι σίγουρος ότι κάποιος από αυτούς τους σκελετούς που κάηκαν ανήκε στον Ιησού; Ούτε και ο ίδιος είναι σίγουρος, αλλά το γράφει για τους ανίδεους αναγνώστες του! Σε άλλο σημείο γράφει ότι κάποια οστά που «ανακαλύφτηκαν το 1952 στο Όρος των Ελαιών» είναι του Ιησού, (σελ. 306). Ίσως «ξέχασε» το προηγούμενο βέβαιο συμπέρασμά του, ότι αυτά τα έκαψε ο Ιουλιανός πριν από 17 αιώνες! Αν οι χριστιανοί είχαν την παραμικρή αμφιβολία ότι ο Χριστός όντως αναστήθηκε, δεν θα πίστευαν σ’ αυτόν, ούτε φυσικά θα τιμούσαν τα λείψανα ενός κοινού ανθρώπου που νικήθηκε από τον θάνατο. Όπως τονίζει ο απόστολος Παύλος «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται ματαία η πίστις υμών» (Α΄Κορ.15,17). Kαι εδώ εγείρεται το καταλυτικό ερώτημα: Γιατί οι απόστολοι έχασαν τη ζωή τους και μαρτύρησαν φρικτά υπερασπιζόμενοι ένα ψεύδος; Εάν δεν είχαν ζήσει την ανάσταση, με ποια δύναμη ψυχής θα πέθαιναν κηρύσσοντάς την; Το ακλόνητο θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίζεται ολόκληρο το χριστιανικό οικοδόμημα είναι η πίστη στην Ανάσταση του Χριστού. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για κείνον!

Σε άλλο σημείο ισχυρίζεται ότι ο Χριστός, δεν αναστήθηκε αλλά αυτός που παρουσιαζόταν ως ο αναστάς Χριστός ήταν «ο δίδυμος μυστηριώδης ΤΑΟΜΑ (σ.σ. Θωμάς), (ο οποίος) μοιάζει με τον Ιησού, σαν δίδυμος αδελφός» (σελ. 314)! Και συνεχίζει: «Αλλά, για το Δίδυμο, ο ρόλος του είναι επικίνδυνος. Δεν μπορεί παρά να παριστάνει συνεχώς τον ‘ψευδοαναστημένο’ Ιησού» (σελ. 314)!  Όλα αυτά όμως είναι ανόητες και παιδαριώδεις υποθέσεις, με τις οποίες δεν αξίζει κανείς να ασχοληθεί.

    Από όσα παραθέσαμε παρά πάνω εύκολα μπορεί να διαπιστώσει ο αναγνώστης, την σαθρότητα των επιχειρημάτων, την προχειρότητα και την έλλειψη κάθε επιστημονικής βάσεως στο αντιχριστιανικό αυτό βιβλίο. Η αναφορά μας σ’ αυτό γίνεται μόνο και μόνο για να επιστήσουμε την προσοχή σε  κάποιους πιστούς μας, οι οποίοι ως μη έχοντες τον ανάλογο πνευματικό και επιστημονικό εξοπλισμό, δεν είναι ικανοί να διακρίνουν τις πλάνες του. Και επομένως, αν το διαβάσουν, μπορεί να κλονιστεί η πίστη τους. Αυτός είναι άλλωστε και ο στόχος του βιβλίου. Ζούμε σε καιρούς αποκαλυπτικούς, όπου η πλάνη έχει υπερπερισσεύσει και ο αντίδικος διάβολος «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίει» (Α΄ Πέτρ.5,8), με συμμάχους του τα επί γης δύστυχα όργανά του, ένας από τους οποίους είναι και ο R. Ampelain, μαζί με τους διακινητές των σαθρών του συγγραμμάτων!

 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών