Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν. - Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ: ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΝ ΠΙΣΤΕΙ ΕΝΟΤΗΤΑ Ή ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΓΚΕΡΑΣΜΟ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΥΣ;


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 21η Σεπτεμβρίου 2017

 

ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ: ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΝ ΠΙΣΤΕΙ ΕΝΟΤΗΤΑ Ή ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΥΓΚΕΡΑΣΜΟ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΨΕΥΔΟΥΣ;

 

   Όπως είναι γνωστόν οι θεολογικοί Διάλογοι μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών συνεχίζονται εδώ και 37 χρόνια, από το 1980. Πριν από ένα χρόνο περίπου, (16 έως 21 Σεπτεμβρίου 2016), πραγματοποιήθηκε η 14η Γενική Συνέλευση της Ολομέλειας της Διεθνούς Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου στο Κιέτι της Ιταλίας, στην οποία εγκρίθηκε κείμενο με τίτλο «Συνοδικότητα και πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία: στην πορεία προς κοινή κατανόηση, στην υπηρεσία της ενότητας της Εκκλησίας». Το κείμενο αυτό είναι συνέχεια του κειμένου της Ραβέννας, αφού τόσον αυτό, όσο και το της Ραβέννας ασχολείται με το θέμα του Πρωτείου σε σχέση με την Συνοδικότητα. Το κείμενο του Κιέτι, το οποίο περιλαμβάνει 21 παραγράφους, υπέγραψαν οι εκπρόσωποι του Πάπα και όλων των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, πλην του πατριαρχείου Βουλγαρίας, με την έκφραση επιφυλάξεων μόνο από τους εκπροσώπους του Πατριαρχείου της Γεωργίας επί ορισμένων παραγράφων του.

  Όπως πληροφορηθήκαμε από το διαδίκτυο, πριν από μερικές ημέρες  «ολοκλήρωσε τις εργασίες του στις 8 Σεπτεμβρίου 2017 στη Λέρο η Συντονιστική Επιτροπή της Μικτής Επιτροπής επί του Θεολογικού Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών, όπου συμμετείχε και ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνας, Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας.  Κατόπιν συζητήσεως οι εκπρόσωποι των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αποφάσισαν την προετοιμασία κειμένου με τίτλο ‘Στην οδό προς την εν πίστει ενότητα: θεολογικά και κανονικά ζητήματα’. Το κείμενο, του οποίου την κατάρτιση θα αναλάβει Ειδική Συντακτική Επιτροπή εκ των μελών της Επιτροπής, προβλέπεται ότι θα συνοψίσει τα αποτελέσματα της εργασίας των 37 ετών του Διαλόγου Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών και θα σημειώσει τα πλέον βασικά προβλήματα, τα οποία χρήζουν συζητήσεως στις επόμενες φάσεις του». Επί πλέον σύμφωνα με την ειδησεογραφία, «το νέο κείμενο θα πρέπει να ασχοληθεί με τις εξελίξεις, οι οποίες οδήγησαν στη διακοπή κοινωνίας μεταξύ της Ορθοδόξου και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας τον 11ον  αιώνα καθώς και τις επιπτώσεις της προαναφερθείσης διακοπής για τους χριστιανούς Ανατολής και Δύσεως. Ιδιαίτερη προσοχή θα δοθεί στο θέμα της Ουνίας, το  οποίο συζητήθηκε στα πλαίσια του Διαλόγου κατά το διάστημα 1991–2000, αλλά μέχρι σήμερα παραμένει επίκαιρο». Επίσης η Συντονιστική Επιτροπή έκρινε σκόπιμο, να προχωρήσει στη μελέτη του θέματος με τίτλο «Πρωτείο και Συνοδικότητα κατά τη δεύτερη χιλιετία και στην εποχή μας». Το εν λόγω θέμα αποτελεί την φυσική συνέχεια του θέματος «Συνοδικότητα και Πρωτείο κατά την πρώτη χιλιετία», το οποίο αναπτύχθηκε στην προηγούμενη φάση του διαλόγου, στο κείμενο του Κιέτι.

 Κάνοντας μια πρώτη αξιολόγηση των τελευταίων εξελίξεων του Διαλόγου, θα μπορούσαμε να σημειώσουμε τα εξής: Κατ’ αρχήν το πρώτο που πρέπει να τονίσουμε, και μάλιστα με έμφαση, είναι ότι ο Διάλογος προχωρεί με τις προδιαγραφές της «Συνόδου» της Κρήτης. Ως γνωστόν η «Σύνοδος» αυτή κατοχύρωσε «συνοδικά» τους Θεολογικούς Διαλόγους με τους αιρετικούς παπικούς, ως «μαρτυρία της Ορθοδοξίας στους εγγύς και στους μακράν ευρισκομένους», με τελικό στόχο την άρση της «απολεσθείσης χριστιανικής ενότητος»: «Η Ορθόδοξος Εκκλησία, αδιαλείπτως προσευχομένη ‘υπέρ της των πάντων ενώσεως’, εκαλλιέργει πάντοτε διάλογον μετά των εξ’ αυτής διεστώτων, των εγγύς και των μακράν, επρωτοστάτησε μάλιστα εις την σύγχρονον αναζήτησιν οδών και τρόπων της αποκαταστάσεως της ενότητος των εις Χριστόν πιστευόντων…Η Ορθόδοξος συμμετοχή εις την κίνησιν προς αποκατάστασιν της ενότητος μετά των άλλων Χριστιανών εν τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία ουδόλως τυγχάνει ξένη προς την φύσιν και την ιστορίαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλ’ αποτελεί συνεπή έκφρασιν της αποστολικής πίστεως και παραδόσεως, εντός νέων ιστορικών συνθηκών», (παραγρ. 4). Οι συνοδικοί εξέφρασαν μεν τον θερμό ζήλο τους για την συνέχιση του Διαλόγου, κατά παράδοξο όμως τρόπο, (που δημιουργεί εύλογες απορίες), δεν θέλησαν να εξετάσουν, όπως όφειλαν, την μέχρι σήμερα πορεία των Θεολογικών Διαλόγων σε όλες τις επί μέρους φάσεις του και να αξιολογήσουν τα αποτελέσματά τους. Απέφυγαν να εξετάσουν και να αξιολογήσουν τα απαράδεκτα από Ορθοδόξου δογματικής απόψεως κείμενα του Balamand, (1993) και της Ραβέννας, (2007), πράγμα που σημαίνει ότι, έστω και σιωπηρώς, τα αποδέχθηκαν. Δεν θέλησαν να ερευνήσουν, πως συνέβη κατά την 7η Γενική Συνέλευση του Balamand αυτό το παράδοξο:  Παπικοί και Ορθόδοξοι, κάνοντας ένα θεαματικό άλμα και παρακάμπτοντας πλήθος αιρετικών διδασκαλιών του Παπισμού, (Filioque, κτιστή Χάρις, άζυμα, καθαρτήριον πυρ, άσπιλη σύλληψη της Θεοτόκου, κ.λ.π.), να φθάνουν ξαφνικά στο σημείο, να αναγνωρίσουν αλλήλους ως πλήρεις και αληθείς «αδελφές Εκκλησίες», με έγκυρα μυστήρια, με ταυτότητα πίστεως, με αποστολική διαδοχή και δια τούτο «από κοινού υπευθύνους δια την τήρησιν της Εκκλησίας του Θεού εν τη πιστότητι προς την Θείαν Οικονομίαν, ιδιαίτατα ως προς την ενότητα», (παράγρ.13 και 14), χωρίς προηγουμένως οι παπικοί να έχουν απορρίψει τις αιρετικές διδασκαλίες τους. Δεν θέλησαν να ερευνήσουν, ποια ήταν τα αίτια, που ναυάγησε ο διάλογος κατά την 8η Γενική Συνέλευση της Βαλτιμόρης των Η.Π.Α το 2000, η οποία ασχολήθηκε και πάλι με το πρόβλημα της Ουνίας.  Ως γνωστόν το Οικουμενικό Πατριαρχείο συνεκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη τον Μάρτιο του 1992 Σύναξη Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών. Στη Σύναξη αυτή οι Προκαθήμενοι συζήτησαν εν εκτάσει τα προβλήματα, που δημιουργήθηκαν μετά την έξαρση της Ουνίας στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και συνέταξαν «Μήνυμα», στο οποίο «καταδικάζεται ρητά η Ουνία και ο δι’ αυτής προσηλυτισμός και τονίζεται, ότι δεν μπορεί να προχωρήσει ο Θεολογικός Διάλογος με την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, αν δεν επέλθει συμφωνία επί του ζητήματος της Ουνίας». Η συνέχεια όμως των γεγονότων απέδειξε ότι οι Προκαθήμενοι αθέτησαν το «Μήνυμά» τους και τελικά δέχθηκαν να προχωρήσει ο Διάλογος με άλλη θεματολογία, παρά το γεγονός ότι δεν επιλύθηκε το πρόβλημα της Ουνίας στη Βαλτιμόρη. Θα έπρεπε λοιπόν τώρα η «Σύνοδος» της Κρήτης, να ερευνήσει, για ποιο λόγο οι Προκαθήμενοι αθέτησαν το «Μήνυμά» τους και να καταλογίσει ευθύνες στους υπευθύνους. 

  Όλα τα παρά πάνω, τι άλλο μπορούν να σημαίνουν, παρά το ότι ο μέχρι σήμερα γενόμενος Διάλογος παρεξέκκλινε από την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση και ακολούθησε μια στρεβλή πορεία; Μια πορεία την οποία η «Σύνοδος» της Κρήτης δεν μπόρεσε δυστυχώς να επισημάνει και στη συνέχεια να επαναφέρει τον Διάλογο στην ορθή του τροχιά και πορεία; Ή μάλλον, για να μιλήσουμε ορθότερα, θα έπρεπε η «Σύνοδος», εκτιμώντας την αμετανοησία των παπικών να τερματίσει οριστικά τον Διάλογο λαμβάνοντας υπ’ όψιν τον θεόπνευστο λόγο του Παύλου «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού», (Τιτ.3,10).

  Ο τίτλος του θέματος: «Στην οδό προς την εν πίστει ενότητα: θεολογικά και κανονικά ζητήματα» είναι παράλογος αφού σύμφωνα με τις αποφάσεις που έλαβε η Μικτή Θεολογική Επιτροπή επί του Θεολογικού Διαλόγου στο Balamand, η «εν πίστει ενότητα» έχει ήδη αποκατασταθεί. Όπως διατυπώνεται στο κείμενο: «Εκατέρωθεν αναγνωρίζεται ότι όσα ενεπιστεύθη ο Χριστός εις την Εκκλησία του, (ομολογία της αποστολικής πίστεως, μετοχή εις τα αυτά μυστήρια, κυρίως εις την μίαν ιερωσύνην την τελούσαν την μίαν θυσίαν του Χριστού, αποστολική διαδοχή των επισκόπων), δεν δύνανται να θεωρηθούν ως αποκλειστική ιδιοκτησία μιας των ημετέρων Εκκλησιών». Εδώ πλέον γίνεται ολοφάνερο ότι οι εκπρόσωποι των Ορθοδόξων Εκκλησιών ουσιαστικά αρνούνται ότι  μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όπως δηλαδή ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως, αλλά δέχονται ότι συναποτελεί με την Ρωμαιοκαθολική την Μία Εκκλησία. Επομένως δεν βρισκόμαστε καθ’ οδόν, αλλά έχουμε φθάσει στο τέρμα του δρόμου. Το μόνο που υπολείπεται είναι το κοινό ποτήριο, στο οποίο, κατά ανεξήγητο τρόπο, διστάζουν να προχωρήσουν με πανηγυρικό και επίσημο τρόπο, παρ’ όλο που θα έπρεπε να προχωρήσουν, αν θα ήθελαν να είναι συνεπείς με την οικουμενιστική εκκλησιολογία.

   Επίσης η  Συντονιστική Επιτροπή έκρινε σκόπιμο να προχωρήσει στην επόμενη φάση του Διαλόγου περί του Πρωτείου, στη μελέτη δηλαδή του θέματος «Πρωτείο και Συνοδικότητα κατά τη δεύτερη χιλιετία και στην εποχή μας», χωρίς όμως προηγουμένως να έχει αξιολογηθεί συνοδικά από δογματικής απόψεως το κείμενο του Κιέτι από τις κατά τόπους ιεραρχίες των τοπικών Εκκλησιών. Ουσιαστικά ο Διάλογος προχωρεί χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψιν, όχι μόνον ο κλήρος και ο πιστός λαός, αλλά και αυτοί οι ιεράρχες των τοπικών Εκκλησιών. Το κείμενο του Κιέτι, (όπως και το κείμενο της Ραβέννας), πάσχουν σοβαρά από δογματικής απόψεως και έχουν ανάγκη λεπτομερούς συνοδικής μελέτης και εξετάσεως. Περιέχουν εκκλησιολογικές θέσεις, που αποκλίνουν σοβαρά από την Ορθόδοξη διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Πιο συγκεκριμένα:

  Στο κείμενο αναπτύσσεται μια καινοφανής θεωρία περί Εκκλησίας, που για πρώτη φορά διατυπώθηκε από τον Μητροπολίτη Περγάμου Ι. Ζιζιούλα, σύμφωνα με την οποία παρουσιάζεται η Εκκλησία ως Εικόνα της Αγίας Τριάδος. Γίνεται επίσης λόγος στο πασίγνωστο από την αρχιερατική προσευχή του Χριστού χωρίο: «ίνα ώσιν εν καθώς ημείς» (Ιω.17:11), στο οποίο δίδεται οικουμενιστική ερμηνεία. Η Ορθόδοξη ερμηνεία της παρά πάνω φράσεως έχει ήδη αναπτυχθεί από κείμενα της Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών, από τον καθηγητή της δογματικής κ. Δ. Τσελλεγίδη, από τον Μητροπολίτη Ναυπάκτου και αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεο κ.α. Γίνεται ακόμη λόγος για «Ενότητα στην ποικιλομορφία». Πρόκειται για μια καθαρά προτεσταντικής προελεύσεως αιρετική διδασκαλία, η οποία έχει τις ρίζες της στην οικουμενιστική «θεωρία της περιεκτικότητος». Επιχειρείται μάλιστα και η βιβλική θεμελίωσή της πάνω στην  περικοπή από την Α' προς Κορινθίους επιστολή του Παύλου, (στ.12,4-11). Όπως είναι γνωστό ένας από τους βασικούς στόχους της «Νέας Εποχής» είναι η ενότητα στην ποικιλομορφία, η ενοποίηση όλων των πίστεων και των θρησκειών παρά τις υπάρχουσες δογματικές και άλλες θρησκειολογικές διαφορές. Παρά κάτω γίνεται μια προσέγγιση της Συνοδικότητος σε σχέση με το Πρωτείο, το οποίο μάλιστα παρουσιάζεται υπό την μορφή της διακονίας. Επιχειρείται παπική ερμηνεία του Πρωτείου και παραθεωρείται η συνοδική αρχή των πρεσβειών τιμής, (και όχι εξουσίας), όπως και η συνοδική εξέλιξη και διαμόρφωση της Πενταρχίας των αρχαίων Πρεσβυγενών Πατριαρχείων. Μια προσεκτική μελέτη της Συνοδικής μας Παραδόσεως αποδεικνύει ότι η ανώτατη αυθεντία εν τη Εκκλησία σε κτιστό επίπεδο είναι η Οικουμενική Σύνοδος και όχι το πρόσωπο του Οικουμενικού Πατριάρχου, η του Πάπα.

     Στο σημείο αυτό σημειώνουμε εν είδει παρενθέσεως, ότι σχετικά με την ερμηνεία του Πρωτείου επιχειρήθηκε τα τελευταία χρόνια από τον Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ι. Ζιζιούλα

και άλλους  Ορθοδόξους θεολόγους και κληρικούς, η δογματική θεμελίωσή του πάνω στις ενδοτριαδικές σχέσεις, και πιο συγκεκριμένα στην μοναρχία του Πατρός. Σύμφωνα με την θεωρία αυτή ο Πατήρ, ως πηγή της Θεότητος, έχει ένα είδος Πρωτείου σε σχέση με τα άλλα δύο πρόσωπα της αγίας Τριάδος, είναι ο πρώτος στην κοινωνία των προσώπων της Αγίας Τριάδος.Επικαλούνται δύο μαρτυρίες από τους θεολογικούς λόγους του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, τον τρίτοκαι τον πέμπτο για να καταλήξουν στο εσφαλμένο, όπως θα δούμε στη συνέχεια, συμπέρασμά ότι δήθεν  «ο Θεολόγος των Πατέρων ομιλεί περί μοναρχίας και πρωτείου του Θεού και Πατρός». Το κείμενο λέγει επί λέξει: «Ημίν δε μοναρχία το τιμώμενον. Μοναρχία δε, ουχ ην εν περιγράφει πρόσωπον (έστι γαρ και το εν στασιάζον προς εαυτό πολλά καθίστασθαι), αλλ’ ην φύσεως ομοτιμία συνίστησι και γνώμης σύμπνοια και ταυτότης κινήσεως και προς το εν των εξ’ αυτού σύννευσις (όπερ αμήχανον επί της γεννητής φύσεως), ώστε καν αριθμώ διαφέρη, τη γε ουσία μη τέμνεσθαι». Εδώ ο άγιος δεν ομιλεί περί μοναρχίας ενός προσώπου, του Πατρός, («Μοναρχία δε, ουχ ην εν περιγράφει πρόσωπον»), όπως θέλουν οι οικουμενιστές, αλλά περί της μοναρχίας της (μιας) φύσεως και των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος («αλλ’ ην φύσεως ομοτιμία συνίστησι»). Αυτή δε η ομοτιμία της φύσεως γεννά την ομοτιμία των προσώπων, αφού και τα τρία πρόσωπα μετέχουν της αυτής φύσεως. Περί αυτής δε της ομοτιμίας των προσώπων μας βεβαιώνει ο ίδιος ο Κύριος: «ίνα πάντες τιμώσι τον Υιόν καθώς τιμώσι τον Πατέρα» (Ιω.5,23). Εφ’ όσον, σύμφωνα με τον λόγον του Κυρίου, η ίδια τιμή που ανήκει στον Πατέρα, ανήκει και στον Υιόν, τότε δεν είναι δυνατόν να νοήσουμε προβάδισμα Πρωτείου στον Πατέρα σε σχέση προς τον Υιόν. Επίσης εάν αποδώσουμε στον Πατέρα Πρωτείο, κατά το γεγονός ότι αποτελεί πηγή της Θεότητος και της Πατρότητος, τότε αναγκαίως θα πρέπει να θεωρήσουμε τον Υιόν ως δεύτερον Θεόν, κατώτερον προς τον Πατέρα. Στην περίπτωση αυτή καταλήγουμε στις ωριγενιστικές αιρετικές θεωρίες σχετικά με το δόγμα της Αγίας Τριάδος, τις οποίες κατεδίκασε η Εκκλησία κατά την Ε΄  Οικουμενική Σύνοδο: «ο μεν Θεός και Πατήρ, συνέχων τα πάντα φθάνει εις έκαστον των όντων, μεταδιδούς εκάστω από του ιδίου το είναι (ων γαρ εστίν). Ελάττων δε προς τον Πατέρα ο Υιός, φθάνων επί μόνα τα λογικά (δεύτερος γαρ εστί του Πατρός), έτι δε ήττον το Πνεύμα το άγιον, επί μόνους τους αγίους διικνούμενον».

Περαίνοντας και πάλι με θλίψη διαπιστώνουμε, ότι τέσσερις σχεδόν δεκαετίες, Θεολογικών Διαλόγων, δυστυχώς, δεν οδήγησαν τον Παπισμό σε μετάνοια και επιστροφή στην Ορθοδοξία.

 

 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

 

 

 

 

 

 

 

Τὸ κίνημα τῶν Κολλυβάδων Πατέρων, καὶ ἡ προσφορά του στὴν Ἑλληνορθοδοξία - πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός



πατήρ  Γεώργιος Μεταλληνός 14-9-2017 :Συνέντευξη στο ΟΔΥΣΣΕΙΑ TV -Τὸ κίνημα τῶν Κολλυβάδων Πατέρων, καὶ ἡ προσφορά του στὴν Ἑλληνορθοδοξία.
Παρακολουθεῖτε τὴν 2η ἐκπομπὴ τοῦ διαδικτυακοῦ τηλεοπτικοῦ  σταθμοῦ ΟΔΥΣΣΕΙΑ TV στὶς νέες ἐπαγγελματικὲς του ἐγκαταστάσεις, μὲ προσκεκλημένο τὸν Πρωτοπρεσβύτερο (Και επίτιμο καθηγητή Πανεπιστημίου  Αθηνών,της θεολογίας)   πατήρ  Γεώργιο Μεταλληνό σε μια αποκαλυπτική αντι-οικουμενιστική του  συνέντευξη.

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Ἡ Ὀρθή θέση τῆς Λιτανείας τοῦ Τιμίου Σταυροῦ


Νικόλαος Γεωργαντώνης

θεολόγος - ἱεροψάλτης

Ὁ Τίμιος καί Ζωοποιός Σταυρός εἶναι ὅπως λέει τό ἑξαποστειλάριο τῆς ἑορτῆς, «Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης· Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας, Σταυρός, Βασιλέων τό κραταίωμα· Σταυρός, Πιστῶν το στήριγμα· Σταυρός, Ἀγγέλων ἡ δόξα, καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα.» Δέν εἶναι, δηλαδή, ἕνα ἁπλό στολίδι, ἀλλά μᾶς παρέχεται ὡς ὅπλο κατά τοῦ Διαβόλου καί στήριγμα στήν ζωή μας.

Δυστυχῶς ὅμως σήμερα, ὁ Τίμιος Σταυρός πολλές φορές ἀμελεῖται ἀπό τούς «πιστούς» ἤ καί χειρότερα, χλευάζεται! Ἡ χαλάρωση τῶν ἠθῶν σήμερα καί κυρίως τῆς πίστεως μᾶς ἔχει ὁδηγήσει σέ ἀλλοιώσεις καί στήν λειτουργική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Σέ αὐτό τό ἄρθρο θά μιλήσουμε για τή σωστή θέση τῆς Λιτανείας τοῦ Τιμίου Σταυροῦ κατά τήν ἑορτή τοῦ Τιμίου Σταυροῦ (14 Σεπτεμβρίου) καί Κυριακή της Σταυροπροσκηνήσεως (Γ’ Κυριακή των Νηστειῶν). Τά τελευταῖα χρόνια βλέπουμε Ἐπισκόπους καί Πρεσβύτερους νά ἀμελοῦν σκοπίμως πολλές φορές τήν τάξη τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτόν τόν λόγο, κρίνεται ἀναγκαῖο νά ὑπάρξῃ μία ἀνάλυση τοῦ θέματος γιά νά γνωρίζουμε ὅλοι τήν ἀλήθεια καί τήν ὀρθή πρακτική.

Ὅ,τι πραγματοποιεῖται μέσα στήν Ἐκκλησία ἐπιτελεῖ κάποιον σκοπό καί ἔχει κάποια σημασία. Δέ γίνεται τίποτα «τυχαίως ἤ κατά τήν προτίμηση τοῦ προεστῶτος». Στό λειτουργικό κομμάτι ὑπάρχει τό λεγόμενο «Τυπικό» πού καθοδηγεῖ τούς ἱερεῖς καί ἱεροψάλτες στό πώς θά τελέσουν τίς ἀκολουθίες. Ἐάν ἐξετάσουμε τό Τυπικό τοῦ Ἄγ. Σάββα, περιγράφει στό σημεῖο γιά τή λιτανεία τά ἑξῆς: «Ψαλλομένης δέ τῆς μεγάλης δοξολογίας, ἀλλάσσει ὁ ἱερεύς πάσαν τήν ἱερατικήν στολήν καί εἰσέρχεται μετά θυμιατοῦ, προηγουμένων τῶν λαμπάδων ἐν τῇ ἁγία Τραπέζη. Καί θυμιῶν τόν Τίμιον Σταυρόν σταυροειδῶς, αἴρει αὐτόν μετά δίσκου ἐπί τῆς κεφαλῆς. Καί προπορευομένων δύο λαμπάδων φέρει αὐτόν μέχρι τῶν βασιλικῶν πυλῶν τοῦ ναοῦ. Κακεῖσαι ἵσταται. Καί πληρουμένης τῆς δοξολογίας καί τοῦ Τρισαγίου (το λεγόμενο Ἀσματικό), λέγει ὁ ἱερεύς ‘Σοφία ὀρθοί’ καί ἀρχόμεθα τοῦ τροπαρίου ‘Σῶσον Κύριε τόν λαόν σου’, καί οὕτως εἰσοδεύει μετά τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἐπάνω αὐτοῦ.»   Βλέπουμε ὅτι γίνεται στό σημεῖο τῆς Μεγάλης Δοξολογίας καί ὄχι πουθενά ἀλλοῦ. Ὑπάρχει καί ἡ ἑξῆς ἐνδιαφέρουσα σημείωση πού λέει, «Εἴθισται ἴνα ψάληται ἡ ἀργή δοξολογία Πέτρου Πελοποννησίου εἰς ἦχον δ’ «Ἅγια», ἡ ἐπιλεγομένη ‘τοῦ Σταυροῦ’, ἀσματικόν δέ τό τοῦ Ἰακώβου Πρωτοψάλτου  Δηλαδή φαίνεται ὅτι ὑπάρχει καί συγκεκριμένη δοξολογία πού ἐπιλέχθηκε γιά αὐτή τήν ἑορτή. Τό ἴδιο γιά τό σημεῖο τῆς λιτανείας περιγράφει καί τό Τυπικό του π. Γεωργίου Ρήγα, λέγοντας: «Ψαλλομένης δέ τῆς μεγάλης δοξολογίας,... τῶν ψαλτῶν προπορευομένων, τῶν ψαλτῶν ψαλλόντων συνάμα τό ἀσματικόν, φέρει τόν Σταυρόν ἐν τῷ μέσω τοῦ ναοῦ...».  Ὁμοίως καί τό Τυπικόν τῆς τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας γράφει, «...Δοξολογία μεγάλη εἰς ἦχον δ’, εἰς δέ τό Ἀσματικόν ‘Ἅγιος ὁ Θεός’, γίνεται ἡ Εἴσοδος τοῦ Τιμίου Σταυροῦ...». 

Βλέπουμε ὅτι ὅλα τα Τυπικά λένε τό ἴδιο πράγμα. Δέν ὑπάρχει Τυπικό πού νά γράφῃ κάτι ἀντίθετο σέ αὐτό πού εἴδαμε. Μετά ἀπό αὐτές τίς ἀποδείξεις, γιατί οἱ Ἐπίσκοποι καί Πρεσβύτεροι ἠθελημένα ἀλλοιώνουν τήν τάξη τῆς Ἐκκλησίας; Ποιός εἶναι ὁ ἀπώτερος σκοπός; Πῶς μποροῦμε στή Θεία Λειτουργία ἀντί τοῦ Τρισαγίου νά ψάλλουμε «Τόν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν» χωρίς νά ἔχει γίνει ἡ λιτανεία καί ἡ προσκύνησις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ;

Πρέπει νά σταματήσει αὐτή ἡ «Οἰκονομία» πού γίνεται εἰς βάρος τῆς πλούσιας λειτουργικῆς παραδόσεώς μας. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες πού διαμόρφωσαν τό Τυπικό ὅπως τό ἔχουμε ἦταν φωτισμένοι καί δέν εἶχαν ὡς σκοπό τήν μονομερῆ ἐξυπηρέτηση τοῦ «κόσμου»! Ἐάν συνέχεια κάνουμε ἐκπτώσεις γιά νά ἔρθῃ δῆθεν περισσότερος κόσμος στήν Ἐκκλησία, στό τέλος τί θά μείνῃ; Δέν θά ἔπρεπε, ἀντί νά φέρνουμε τήν Ἐκκλησία στό μέτρο τοῦ κόσμου, νά φέρνουμε τόν κόσμο στό μέτρο τῆς Ἐκκλησίας; Ἅς προβληματιστοῦμε λιγάκι καί ἅς σταματήσουμε (περισσότερο οἱ ἱερεῖς καί ἱεροψάλτες) νά ἀλλοιώνουμε τίς ἀκολουθίες πού μόνο κακό προκαλοῦν στούς πιστούς. Ἅς μάθουμε ὅλοι νά βιώνουμε τήν Ὀρθόδοξη Χριστιανική Πίστη μας στήν πληρότητά της καί ὄχι μέ χλιαρότητα!!! «Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει σου!»

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 7η Σεπτεμβρίου 2017

 

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

           

       Ο μαρξισμός, ως θεωρία και πράξη, όποια μορφή και αν παίρνει κατά καιρούς, παραμένει «ορθόδοξος», όσον αφορά το μίσος του κατά της πίστεως στο Θεό και το απύθμενο μένος του κατά της Εκκλησίας του Χριστού.

      Η πατρίδα μας, με ευθύνη της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων της, ανέδειξε τις δύο τελευταίες εκλογικές διαδικασίες, για τη διακυβέρνησή της, το μαρξίζον κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο συγκυβερνά με το κόμμα των ΑΝ.ΕΛ. Αφήνοντας κατά μέρος την γενικότερη πολιτική της κυβέρνησης, αυτά τα χρόνια που κυβερνά, θα σταθούμε στη στάση της απέναντι στην Εκκλησία μας, στην Οποία εξ’ αρχής, «έδειξε τα δόντια» της. Ψήφισε νόμους, οι οποίοι έρχονται σε προκλητική αντίθεση με τη χριστιανική διδασκαλία, αλλά και με τα προαιώνια ήθη του λαού μας, ο οποίος επιμένει, στην μεγάλη πλειοψηφία του, να δηλώνει ορθόδοξος και να βιώνει τον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής και πολιτείας. Ας θυμηθούμε την ψήφιση του «συμφώνου συμβίωσης ατόμων του ιδίου φύλου». Την απαίτηση κομματικών στελεχών για θεσμοθέτηση πολιτικού «γάμου» για άτομα του ιδίου φύλου και την υιοθέτηση παιδιών. Τη συμμετοχή κορυφαίων κυβερνητικών παραγόντων στις παρελάσεις των ομοφυλοφίλων. Την πρόθεση της κυβέρνησης να παύσει το μάθημα των Θρησκευτικών να είναι ομολογιακό. Τον περιορισμό, έως και την πρόθεση για κατάργηση της πρωινής προσευχής και του εκκλησιασμού των μαθητών. Ας θυμηθούμε  επίσης τις πρόσφατες απαξιωτικές για την Ορθοδοξία μας δηλώσεις του Προέδρου της Βουλής, την οποία αποκάλεσε «ταλιμπάν» και χαρακτήρισε τις προαιώνιες αξίες και πυλώνες της φυλής μας: Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια, ως παρωχημένες αντιλήψεις και την Ελλάδα ως χώρα μη ορθόδοξη (http://www.cnn.gr/news/politiki/story/92573/orgi-tis-nd-gia-ti-dilosi-toy-voytsi-peri-talimpan-tis-orthodoxias)! Με άλλα λόγια είναι απόλυτα διάφανες οι πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης προς την Εκκλησία μας, παρά τα κατά καιρούς υποκριτικά «χαμόγελα» με εκκλησιαστικούς παράγοντες.    

        Ένα πρόσφατο συμβάν, αν αληθεύει, διέλυσε όλες τις επιφυλάξεις μας για τις πραγματικές προθέσεις της κυβέρνησης προς την Εκκλησία μας. Όπως αποκάλυψε η εφημερίδα «ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ», στέλεχος του κόμματος και Διευθύνουσα σύμβουλος κρατικού οργανισμού, που εποπτεύεται μάλιστα από το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, «φέρεται να προσέβαλε και να καθύβρισε ιερά σύμβολα της χριστιανικής μας πίστεως. Κατηγορείται από υπαλλήλους της υπηρεσίας στην οποία προΐσταται, ότι τους υποχρέωσε να βγάλουν τις θρησκευτικές εικόνες από τα γραφεία τους, αλλά και τα σταυρουδάκια από τον λαιμό τους, προκαλώντας τεράστια αναστάτωση, αλλά και τις επίσημες καταγγελίες των εργαζομένων, τις οποίες ωστόσο η ίδια αρνείται μετά τον θόρυβο που δημιουργήθηκε» (https://www.press-news.gr/sirizea-petaxe-ikona-panagias-sta-skoupidia-ironevonte-osous-forane-stavro-alla-pernoun-agkalia-korani/).

       Με αφορμή αυτό το πρωτοφανές στα ελληνικά χρονικά συμβάν, χωρίς να το επιβεβαιώνουμε και στηριζόμενοι στα δημοσιογραφικά δημοσιεύματα, θα θέλαμε να ασκήσουμε την κριτική μας για την γενικότερη δεδηλωμένη στάση του μαρξίζοντος κυβερνώντος κόμματος, προς την Εκκλησία μας. Να θυμίσουμε, παρεμπιπτόντως, και  το αληθινό πρόσωπο του αθέου μαρξισμού, ο οποίος έχει τεθεί προ πολλού στο περιθώριο της ιστορίας, παρ’ όλο που κάποτε μεσουρανούσε και κόμπαζε για την «παντοδυναμία» του.     

       Το Γραφείο μας δεν έχει έργο του να πολιτικολογεί, αλλά να μαρτυρεί και να προασπίζει την σώζουσα πίστη της Εκκλησία μας. Να ομολογεί την αμώμητη ορθόδοξη πίστη των πατέρων μας και να στηλιτεύει όποιους την επιβουλεύονται. Εν προκειμένω, θεωρήσαμε υποχρέωση μας να αναφερθούμε στο ατυχές και θλιβερό αυτό συμβάν, όπως δημοσιοποιήθηκε ως είδηση, διότι γίναμε αποδέκτες πληθώρας τηλεφωνημάτων πιστών της μητροπολιτικής μας περιφέρειας, οι οποίοι διαμαρτύρονται για την ασέβεια αυτή και η οποία, για πολλούς αποτελεί προάγγελο περαιτέρω δυσμενών εξελίξεων.

        Ο μαρξισμός, δογματική θεωρία απόλυτα υλιστική, έχει ως βασική της ιδεολογική αρχή την αθεΐα, η οποία, όπως εφαρμόστηκε εδώ και μια εκατονταετία, δεν αρκείται στην θεωρητική άρνηση του Θεού, αλλά προχωρεί στη βίαιη επιβολή της στους πολίτες, όπου επικράτησε ως κοινωνικοπολιτικό σύστημα, ως «όπιο του λαού». Η ιστορία του ταραγμένου 20ου αιώνος είναι συνυφασμένη με ανείπωτους διωγμούς κατά της Εκκλησίας και των πιστών. Στις λεγόμενες χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» έλαβαν χώρα απίστευτες διώξεις κατά της Εκκλησίας και των πιστών και ταλαιπωρήθηκαν και έχασαν τη ζωή τους εκατομμύρια αθώοι, οι οποίοι το μόνο «έγκλημά» τους ήταν η πίστη τους στο Θεό! Μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», κατά τη δεκαετία του 1990, φάνηκε το μέγεθος του προβλήματος. Μεταξύ των χωρών, όπου η Εκκλησία διώκονταν, υπήρχαν και χώρες, όπου η πίστη στο Θεό είχε καταργηθεί δια νόμου, όπως στη γειτονική μας Αλβανία, και όπου απλή θρησκευτική εκδήλωση (π.χ. σταυροκόπημα), θεωρείτο έγκλημα και τιμωρούνταν με εξορία, καταναγκαστικά έργα και θάνατο! Κάτω όμως από το βάρος των στυγνών δικτατορικών διακυβερνήσεων των χωρών του πάλαι ποτέ «υπαρκτού σοσιαλισμού», των εκατομμυρίων εγκλημάτων, της ενδογενούς των διαφθοράς και της αντιεπιστημονικής μονολιθικότητας και του δογματισμού τους, κατέρρευσαν ως χάρτινοι πύργοι και φάνηκε η γύμνια των «κομμουνιστικών παραδείσων».      

        Προφανώς οι άθεοι της Κυβέρνησης δεν συνετίστηκαν από την παταγώδη κατάρρευση της μαρξιστικής ιδεολογίας και πράξης, την οποία οι πολίτες της γης την έστειλαν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, για φρικιαστικό ανάγνωσμα των επόμενων γενεών. Παραμένουν δουλικά προσηλωμένοι και ερμητικά κλεισμένοι στα δογματικά μαρξιστικά περιχαρακώματα. Έμειναν άμοιροι των σύγχρονων μεγαλειωδών επιστημονικών ανακαλύψεων, οι οποίες έθεσαν στο περιθώριο κυρίαρχες ιδεολογίες, όπως ο ιστορικός και διαλεκτικός υλισμός, ο οποίος ήταν και δυστυχώς συνεχίζει να είναι για κάποιους, η «θρησκεία» του μαρξισμού. Η σύγχρονη επιστημονική διείσδυση στα μυστήρια του υλικού κόσμου και κύρια των δομών της ύλης, γκρέμισε με πάταγο το υλιστικό κοσμοείδωλο του μαρξισμού και διέλυσε κάθε «μεταφυσική» του πτυχή. Σήμερα, στην εποχή της κβαντικής φυσικής, το να μιλάει κάποιος τη «μεταφυσική» γλώσσα του «ορθοδόξου» μαρξισμού, περί υλισμού, θεωρείται τουλάχιστον ανεδαφικός!

       Ζήλωσαν λοιπόν κάποιοι σύγχρονοι οπαδοί της υλιστικής «μεταφυσικής» τα «έργα και τις ημέρες» των προκατόχων τους και επιζητούν να τα εφαρμόσουν και στη χώρα μας, στη χώρα της ελευθερίας και της ανεκτικότητας, στη χώρα όπου διδάχτηκε και εφαρμόστηκε εδώ και τουλάχιστον τριάντα αιώνες ο σεβασμός του άλλου. «Γοητεύτηκαν» προφανώς από τις ιστορικές ταινίες του περασμένου αιώνα, οι οποίες παρουσιάζουν μαινόμενους (δαιμονισμένους) μαρξιστές να κατεδαφίζουν εκκλησίες, να καθηλώνουν, να βεβηλώνουν και να καίνε ιερά σεβάσματα. Λησμονούν όμως ότι θέλουν να εφαρμόσουν τις παρωχημένες δογματικές ιδεοληψίες τους στη χώρα όπου η πίστη στο θείον και η ελευθερία της έκφρασης, υπήρξαν ανέκαθεν οι πηγές της αισιοδοξίας, της έμπνευσης και του πολιτισμικού θαύματος. Στη χώρα, η οποία είχε την θέοθεν πνευματική υποδομή, από τους υπέροχους προγόνους μας («Σπερματικό Λόγο»), να δεχτεί, όσο καμιά άλλη χώρα, το «Φως το αληθινό, ό φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον» (Ιωάν,1,8), τον ένσαρκο Λόγο του Θεού, το Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου Κύριό μας Ιησού Χριστό, να ασπασθεί τη σώζουσα διδασκαλία Του και να μεγαλουργήσει.

     Οι άθεοι της κυβέρνησης και γενικά του ευρύτερου πολιτικού φάσματος της πατρίδος μας, εμφορούνται από τις ιδέες του λεγομένου αθέου «Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού», τέκνο του οποίου υπήρξε και ο μαρξισμός. Λησμονούν όμως πως αυτό το «ανθρωπιστικό» κίνημα, ευθύνεται για τα μεγαλύτερα και πλέον ανείπωτα εγκλήματα της ιστορίας, όπου εκατομμύρια άνθρωποι διώχτηκαν, βασανίστηκαν και θανατώθηκαν, (Γαλλική Επανάσταση, Ναζισμός, Φασισμός, Μαρξισμός, κλπ), στο όνομα του ανθρώπου, του ανθρωπισμού και της προόδου!

      Έχουν γίνει επιλήσμονες οι υποστηρικτές της «μαρξιστικής μετάλλαξης της κοινωνίας», ότι η εποχή των φρικιαστικών μονοκρατοριών (κόκκινων και μαύρων) έχει περάσει ανεπιστρεπτί και μόνο στην Βόρειο Κορέα υπάρχει, ως τραγικό απολίθωμα, για να μας θυμίζει τη «δημοκρατία» της μαρξιστικής ιδεολογίας και πρακτικής, όπως εφαρμόστηκε τον περασμένο αιώνα και στιγμάτισε ανεξίτηλα την ανθρώπινη ιστορία.

      Αξιοπαρατήρητο είναι επίσης το γεγονός ότι οι αθεϊστές της κυβερνητικής παράταξης, χρησιμοποιούν δύο μέτρα και σταθμά. Μας προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση το φαινόμενο πως, ενώ για την Εκκλησία μας και για τον πιστό λαό η κυβέρνηση κρατά στάση από κριτική έως εχθρική, για τους ετερόδοξους, για τους αλλόθρησκους και ιδιαίτερα για τους μουσουλμάνους, όχι μόνο δεν κρατά ίσες αποστάσεις, όχι μόνο δεν προσβάλλει τα σύμβολά τους, αλλά φροντίζει να τους εξασφαλίζει κάθε μέσον ώστε να τελούν με ασφάλεια και άνεση τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Επίσης στο μάθημα των Θρησκευτικών των ετεροδόξων και αλλοθρήσκων, δεν κάνει καμιά «μεταρρύθμιση», δεν το μετατρέπει σε μάθημα θρησκειολογίας. Διορίζει ειδικούς εκπαιδευτικούς (παπικούς και προτεστάντες θεολόγους, μουσουλμάνους ιεροδιδασκάλους, εβραίους ραβίνους, κλπ) να διδάξουν με ακρίβεια τις θρησκευτικές αρχές των μαθητών τους. Αντίθετα, μόνο στους ορθοδόξους μαθητές αρνείται τον δογματικό και ομολογιακό χαρακτήρα των Θρησκευτικών! Αυτό τι άλλο μπορεί να σημαίνει, από το ότι στόχος της κυβέρνησης είναι μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία μας;     

       Κλείνοντας το σχόλιό μας, θα θέλαμε να πληροφορήσουμε τους πάσης φύσεως χριστιανομάχους να μην χαίρονται και κομπάζουν για την δήθεν «παντοδυναμία» τους, η οποία είναι πρόσκαιρη και παροδική. Τους καλούμε να μελετήσουν με μεγαλύτερη προσοχή την ιστορία και να διδαχτούν από αυτή, πως όποιος κλωτσά τα μυτερά καρφιά με γυμνά πόδια, με την ψευδαίσθηση να τα καταστρέψει, το μόνο που κατορθώνει είναι να πληγώνει, ή και να καταστρέφει τα πόδια του! «Σκληρόν σοι προς κέντρα λακτίζειν» (Παρξ.26,14) ήταν ο μεγαλειώδης και αιώνιος λόγος του Κυρίου, προς τον, ως τότε, μέγα διώκτη της Εκκλησίας, Απόστολο Παύλο, η τραγική φανέρωση της ανθρώπινης αλαζονείας, ματαιοδοξίας και ματαιοπονίας, ο οποίος ισχύει σε κάθε εποχή! Η Εκκλησία του Χριστού είναι ανίκητη, όσο γρηγορότερα το καταλάβουν τόσο το καλλίτερο!    

    Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ


 

Εν Πειραιεί τη 4η Σεπτεμβρίου 2017

 

ΣΧΟΛΙΟ ΣΕ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥ

 

Αρχιμ. Παύλου Δημητρακόπουλου

Δ/ντού του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς

 

   Η περίφημη εγκύκλιος των Πατριαρχών του 1848, ένα κείμενο απόλυτα Ορθόδοξο, ορίζει πως ο πραγματικός φύλακας της σώζουσας πίστεως της Εκκλησίας μας είναι ο πιστός λαός του Θεού: «Έπειτα παρ ημίν ούτε Πατριάρχαι ούτε Σύνοδοι εδυνήθησαν ποτέ εισαγαγείν νέα, διότι ο υπερασπιστής της θρησκείας έστιν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός, όστις εθέλει το θρήσκευμα αυτού αιωνίως αμετάβλητον και ομοειδές τω των Πατέρων αυτού, ως έργω επειράθησαν και πολλοί των από του σχίσματος Παπών τε και Πατριαρχών Λατινοφρόνων μηδέν ανύσαντες...». Αντίθετα μ’ αυτά, οι σύγχρονοι θιασώτες του οικουμενιστικού συγκρητισμού αρνούνται κατηγορηματικά, παπικώ τω τρόπω, στο Ορθόδοξο πλήρωμα το ρόλο του ύπατου φύλακος της Ορθοδόξου Πίστεως και την αναθέτουν μόνο στους Επισκόπους και στις Συνόδους. Αυτό άλλωστε ειπώθηκε και θεσμοθετήθηκε στην ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου, θέτοντας στο περιθώριο το λαό, (κληρικούς και λαϊκούς), τον οποίο αναγκάζουν να δέχεται τις αντορθόδοξες αποφάσεις τους αδιαμαρτύρητα και συχνά με επιβολή επιτιμίων και διώξεων!

   Ωστόσο εν μέσω της καλοκαιρινής ραστώνης και της φυσικής χαλάρωσης ήρθε μια φωνή ανέλπιστη από τον δικαστικό χώρο. Ένας ομολογιακός λόγος, στηλιτευτικός κατά του σύγχρονου οικουμενιστικού κατήφορου, ο οποίος επιβεβαιώνει την δισχιλιόχρονη πρακτική της Εκκλησίας μας, ότι όλοι οι πιστοί έχουμε λόγο, και μάλιστα ελεγκτικό, στα εκκλησιαστικά δρώμενα, όταν απειλείται η σώζουσα πίστη μας, όπως στην παρούσα χρονική συγκυρία. Πρόκειται για μια θαρραλέα επιστολή του επιτίμου Προέδρου του Αρείου Πάγου κ. Βασιλείου Νικόπουλου προς τον ομολογητή σεβάσμιο κληρικό και ομότιμο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. πρωτ. π. Θεόδωρο Ζήση, για να τον συγχαρεί και να τον στηρίξει στον σθεναρό αγώνα του κατά του Οικουμενισμού, ο οποίος βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της μάχης και έγινε στόχος των θιασωτών της δαιμονικής αυτής παναίρεσης. Στην επιστολή του ο κορυφαίος αυτός δικαστικός λειτουργός κάνει λόγο για την «Σύνοδο» του Κολυμπαρίου, την οποία αποκαλεί ξεκάθαρα και απροκάλυπτα ως «ψευτοσύνοδο», η οποία, όπως αναφέρει, «κάθε άλλο παρά ‘Ορθόδοξη’ απεδείχθη, αφού απομακρύνθηκε της Ορθόδοξης συνοδικής και πατερικής παραδόσεως, υιοθετήσασα πλήρως την παναίρεση του Οικουμενισμού, αναγνωρίζοντας για πρώτη φορά τον παπισμό και προτεσταντισμό ως ‘εκκλησίες’, ενώ οι πάντες γνωρίζομε ότι πρόκειται για αιρέσεις, που καταδικάσθηκαν συνοδικώς και επομένως είναι εκτός του Σώματος της ‘Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας’».

  Εκφράζει την πικρία και την απογοήτευσή του για την αδιαφορία της μεγάλης πλειοψηφίας των Επισκόπων, οι οποίοι «τυρβάζουν περί πολλά» και αφήνουν τις αιρέσεις να «αλωνίζουν» στην Εκκλησία. Γράφει: «Εμείς οι απλοί χριστιανοί αισθανόμαστε προδομένοι από την ‘Διοικούσα’ Εκκλησία, εννοώ τα διοικητικά της όργανα, όπως την Ιερά Σύνοδο, τον Αρχιεπίσκοπο και τους επισκόπους, οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία είναι επιλήσμονες της ιερωσύνης τους, ‘μεριμνώντες και τυρβάζοντες περί πολλά’ άλλα, τα οποία όμως δυστυχώς δεν είναι  μόνο απλώς περιττά, αλλά είναι και άκρως επικίνδυνα και πνευματικώς θανατηφόρα, αφού είναι αιρετικά και αντορθόδοξα. Αντί οι επίσκοποι της Εκκλησίας μας με επικεφαλής τον Πατριάρχη και τον Αρχιεπίσκοπο να ‘ορθοτομούν τον λόγον της αληθείας’ του Θεού, αντί να πολεμούν με κάθε μέσον και εν παντί και πάντοτε τις ποικιλώνυμες αιρέσεις, και κυρίως την παναίρεση του οικουμενισμού, αυτοί αφήνουν εγκαταλελειμμένα τα ποίμνιά τους ‘εις βοράν’ των αιρετικών λύκων, ασχολούμενοι με τα ‘φαγοπότια’ και ‘τσιμπούσια’, τους βδελυρούς εναγκαλισμούς και πομπώδεις φαρισαϊκούς ασπασμούς μετά των αιρετικών εκπροσώπων του πάπα και των προτεσταντών, αναλισκόμενοι σε επιδεικτικούς ατέρμονες διαλόγους υπέρ δήθεν ‘της των πάντων ενώσεως’, καταπατώντας έτσι απροκάλυπτα όχι μόνο τους απαγορευτικούς όλων αυτών των βδελυρών εκδηλώσεων θείους και ιερούς κανόνες της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, αλλά και αυτό ακόμη το Άγιον και ιερόν Ευαγγέλιον…».   

     Δυστυχώς πρέπει να ομολογήσουμε ότι αυτή είναι η τραγική πραγματικότητα, όπως την περιγράφει ο κ. Νικόπουλος, στη μεγάλη πλειοψηφία των επισκόπων μας, διότι και εμείς την ζούμε και την βιώνουμε καθημερινά παρακολουθώντας την εκκλησιαστική επικαιρότητα. Ομίλησε ως θεολόγος, έστω και αν δεν έχει δίπλωμα Θεολογίας. Ωστόσο αληθής θεολόγος δεν είναι ο διπλωματούχος της Θεολογίας, αλλά κατά πρώτον λόγον ο έχων την εμπειρία της θεοπτίας και κατά δεύτερον ο «επόμενος τοις αγίοις πατράσι», αυτός που ακολουθεί τους αγίους Πατέρας ως απλανείς πνευματικούς οδηγούς, επειδή και αυτοί με την σειρά τους ακολουθούν την Αποστολική και Κανονική παράδοση της Εκκλησίας μας. Ομίλησε ως πιστό και ζωντανό μέλος της Εκκλησίας του Χριστού, που αισθάνεται την ευθύνη, που του αναλογεί για την διαφύλαξη της πίστεως, όταν αυτή νοθεύεται και διακυβεύεται. Και τούτο διότι έχει συνειδητοποιήσει, ότι εάν χαθεί η πίστη, όλα τα άλλα είναι μάταια και ανώφελα. Πράγματι σε τι ωφελεί η νηστεία, ή η αγρυπνία ή η ελεημοσύνη, ή η προσευχή και γενικά η άσκηση, σε τι ωφελεί η καθημερινή εξομολόγηση και η καθημερινή θεία μετάληψη, σε τι ωφελούν οι πάσης φύσεως εκκλησιαστικές δραστηριότητες, εάν χαθεί η πίστη, εάν δηλαδή  όλα αυτά γίνονται μέσα στο χώρο της αιρέσεως, μέσα στο χώρο όπου κυριαρχεί η παναίρεση του Οικουμενισμού; Σε τίποτε. Αν ρίξουμε μια ματιά στη Εκκλησιαστική μας Ιστορία, θα διαπιστώσουμε, ότι υπήρξαν πλείστες όσες περιπτώσεις μοναχών και ασκητών, που διακρίνονταν για την αυστηρότατη ασκητική διαγωγή τους και παρ’ όλα αυτά παρασύρθηκαν σε αιρέσεις και τελικά η Εκκλησία τους απέκοψε και αναθεμάτισε συνοδικά σε Τοπικές και Οικουμενικές Συνόδους. Αναφέρουμε εδώ ενδεικτικά δύο μόνο από τις πάμπολλες περιπτώσεις: Την περίπτωση του αιρεσιάρχου και εισηγητού της αιρέσεως του Μονοφυσιτισμού, αρχιμανδρίτου Ευτυχούς, ο οποίος εθεωρείτο κάτοχος μεγάλης ασκητικής πνευματικότητος και μετά τον θάνατο του οσίου Δαλματίου, ήταν ο έξαρχος όλων των «Ορθοδόξων» μοναχών της Κωνσταντινουπόλεως.[1] Αναφέρουμε ακόμη την περίπτωση εξήντα  λογίων μοναχών, οι οποίοι το 514 μ. Χ. αναχώρησαν από την μεγάλη Λαύρα του οσίου Σάββα του Ηγιασμένου και ίδρυσαν την λεγόμενη «Νέα Λαύρα», η οποία κατέστη κέντρο του Ωριγενισμού.[2]

   Εδώ λοιπόν στην προκειμένη περίπτωση, ο κ. Β. Νικόπουλος, έχοντας ανεπτυγμένη μέσα του την ορθόδοξη δογματική ευαισθησία και διαθέτοντας τα ορθόδοξα πνευματικά αντισώματα, (τα οποία όλοι μας πρέπει να διαθέτουμε), έδωσε το παρόν και ύψωσε φωνή διαμαρτυρίας, ομολογώντας την Ορθόδοξη πίστη και στηλιτεύοντας την παναίρεση του Οικουμενισμού και την ψευδοσύνοδο της Κρήτης. Γι’ αυτό έχει αξία η βαρυσήμαντη επιστολή του!

 Στη συνέχεια γίνεται ακόμη πιο ελεγκτικός σε όσους εναγκαλίζονται και συμπροσεύχονται αθεόφοβα με τους αμετανόητους αιρετικούς και σκανδαλίζουν τον πιστό λαό του Θεού. Γράφει: «Αυτοί όμως οι πατριάρχες, οι αρχιεπίσκοποι και επίσκοποι, όσοι ακολουθούν την παναίρεση του οικουμενισμού, όχι μόνο ανταλλάσσουν χαιρετισμόν με τον αρχιαιρεσιάρχη Πάπα, αλλά και εις τους ορθοδόξους ναούς τον υποδέχονται και συμπροσεύχονται μαζί του και εναγκαλίζονται ως αδελφοί περιπόθητοι και επιπόθητοι! Και το χειρότερο, μετέχουν, αν και ορθόδοξοι, στο σιωνιστικό Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών και παρακάθηνται σε κοινά τραπέζια τρώγοντες και πίνοντες με παπικούς, προτεστάντες, μουσουλμάνους, βουδιστές, ινδουϊστές και ό, τι άλλο βάλλει ο νους του ανθρώπου ως δήθεν ‘εκκλησία’, προδίδοντες έτσι την ορθόδοξη πίστη μας, και ‘ορθοτομούντες (αντί της αληθείας) τον λόγον της πανθρησκείας’, ως γνήσια τέκνα του οικουμενισμού!». Δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτε στο παραπάνω σχόλιό του, διότι ακριβολογεί απόλυτα. Όπως κατ’ επανάληψη έχουμε τονίσει σε παλαιότερες δημοσιεύσεις μας, η Κολυμπάρια ψευδοσύνοδος καμία αίρεση δεν επεσήμανε, ούτε καταδίκασε,  (η λέξη αίρεση είναι άγνωστη στα κείμενά της), αντίθετα μάλιστα κατοχύρωσε και νομιμοποίησε συνοδικά την παναίρεση του Οικουμενισμού. Οι σύγχρονοι αιρετικοί «βαπτίστηκαν» επίσημα και συνοδικά από την ψευδοσύνοδο «ετερόδοξοι», δηλαδή «ορθόδοξοι» με διαφορετική προσέγγιση της Ορθοδοξίας και τις παρασυναγωγές τους ονόμασαν ως «ετερόδοξες εκκλησίες»! Θέλουν όμως να λησμονούν ότι ο απόστολος Παύλος αναθεματίζει όποιον διδάξει «έτερον ευαγγέλιον» (Γαλ.1,8), και ότι κάθε «έτερον ευαγγέλιον» ισοδυναμεί με αίρεση. Τις δεκάδες αιρετικές πλάνες του παπισμού τις αποκαλούν «περαιτέρω θεολογική ανάπτυξη», λες και η αιώνιες αλήθειες της Εκκλησίας μας είναι «λάστιχο» να τις φέρνει ο οποιοσδήποτε στα μέτρα του!

 Στη συνέχεια αναγνωρίζει το χρέος του να ομολογεί την πίστη του καταγγέλλοντας κάθε αιρετική διδασκαλία, πράγμα το οποίο δικαιολογεί και την συγγραφή της επιστολής και να εκδηλώσει τη θέλησή του, να τεθεί στον αντιαιρετικό αγώνα της Εκκλησίας μας: «Γι αυτό παρακαλώ πολύ να συγχωρέσετε τα όποια τυχόν σχετικά λάθη εντοπίσετε στην επιστολή μου αυτή. Φρονώ όμως ταπεινώς ότι το γεγονός ότι είμαι βαπτισμένος ‘εις το Όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος’ και ως εκ τούτου έχω ενδυθή Τον Χριστόν κατά την διαβεβαίωση του Απ. Παύλου, μου δίνει το δικαίωμα, αλλά και μου επιβάλλει την υποχρέωση ως χριστιανού, να αγωνίζομαι για την πίστη μου, ομολογώντας κυρίως αυτήν εν παντί και πάντοτε. Σε θέματα πίστεως όλοι οι χριστιανοί πρέπει να αγωνιζόμαστε, χωρίς να σκοντάφτομε σε τίτλους και περγαμηνές. Είμαι χριστιανός ορθόδοξος και ομολογώ την πίστη μου, αναλαμβάνοντας οποιαδήποτε θυσία προς υπεράσπισή της … Περιττόν να Σας βεβαιώσω ότι τάσσομαι ως απλός χριστιανός στο πλευρό Σας, όχι γιατί Εσείς με χρειάζεστε, αλλά διότι εγώ το αισθάνομαι ως ανάγκη. Γι αυτό και Σας παρακαλώ να δεχθείτε αυτήν την διαβεβαίωσή μου»!        

   Κλείνοντας την αναφορά μας στην ομολογιακή, αλλά και αποπνέουσα το άρωμα της ταπεινώσεως, αυτή επιστολή του διακεκριμένου δικαστικού λειτουργού κ. Β. Νικόπουλου, θέλουμε να τον συγχαρούμε από βάθους καρδιάς και να τον ευχηθούμε ο Θεός να τον χαριτώνει και να τον στηρίζει στην προσωπική και οικογενειακή του ζωή. Να τον αξιώσει να μιμηθεί τον ομότροπο στο δικαστικό του λειτούργημα, άγιο Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη και να τον ανταμείψει για τη θαρραλέα αυτή παρέμβασή του, η οποία, ειρήσθω, «τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα» στο χώρο της «κοιμισμένης» πνευματικής ελίτ της χώρας μας, η οποία είναι επιδεικτικά απούσα από το όσα τραγικά συμβαίνουν στη χώρα και στο λαό μας. Τον παρακαλούμε ταπεινά να συνεχίσει να παρεμβαίνει και να στηλιτεύει με τον θαρραλέο και δυναμικό τρόπο του, όλους εκείνους που δέχονται τις αποφάσεις «της ψευδοσυνόδου του Κολυμπαρίου, κολυμπώντας στα λασπόνερα της αιρέσεως και της πλάνης». Ευχόμαστε τέλος να βρει μιμητές του στο χώρο της διανόησης και γενικά της πνευματικής ηγεσίας της πατρίδος μας, μήπως και σημάνει επιτέλους «συναγερμός» στον καταπροδομένο λαό μας και αναφανούν ελπίδες σωτηρίας. 

 



[1] Β. Στεφανίδου, Εκκλησιαστική Ιστορία, παρ.14, σελ. 220.
[2] Κυρίλλου Σκυθοπολίτου, Βίος του οσίου πατρός ημών Σάββα, κεφ.90.

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Ο “ξεροκέφαλος” Νεομάρτυς Ιωάννης και η νηστεία του Δεκαπενταυγούστου

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης καταγόταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Μονεμβασίας. Ὁ ἱερέας πατέρας του καταγόταν ἀπὸ τὸ Γεράκι, ἐνῶ ἡ μητέρα του ἀπὸ τὸ γειτονικὸ χωριὸ Γοῦβες τῆς Μονεμβασίας. Στὶς Γοῦβες, σύμφωνα μὲ μαρτυρίες, τοποθετήθηκε ἐφημέριος ὁ πατέρας τοῦ Νεομάρτυρα καὶ ἐκεῖ γεννήθηκε τὸ 1758 ὁ Ἰωάννης, γι’ αὐτὸ καὶ κατὰ πολλούς, πῆρε τὴν προσηγορία Γουβιώτης. Ἀπὸ μικρὸς ὁ Ἰωάννης, προσπαθοῦσε νὰ μιμεῖται τὴν ζωὴ τοῦ ἱερέα πατέρα του, τὸν βοηθοῦσε στὶς δουλειὲς τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ πάντα θυμόταν ὅτι αὐτὸς ἦταν “παπᾶ υἱὸς” καὶ ἔπρεπε νὰ προσέχει τὴν συμπεριφορά του, ὥστε νά᾽ ναι παράδειγμα γιὰ τὰ ὑπόλοιπα παιδιὰ τῆς ἡλικίας του.
Τὸ ἔτος 1770 οἱ ὀρδὲς τοῦ Ἀλβανοῦ Χατζῆ Ὀσμάν, ἀφοῦ κατέπνιξαν κάθε σημεῖο ἑλληνικῆς ἀντίστασης, ἔφτασαν καὶ στὶς Γοῦβες. Οἱ Ἀρβανίτες σκότωσαν τὸν πατέρα τοῦ Ἰωάννη καὶ ἐν συνεχείᾳ αἰχμαλώτισαν τὸν ἴδιο καὶ τὴν μητέρα του, ἐνῶ τοὺς πῆραν μαζί τους στὴν Λάρισα, ὅπου ἐκεῖ πουλήθηκαν δύο καὶ τρεῖς φορὲς ὁ καθένας ξεχωριστά. Ὕστερα ἀπὸ δύο χρόνια ξαναπουλήθηκαν ἀλλὰ αὐτὴ τὴν φορὰ ἀγοράσθηκαν ἀπὸ τὸ ἴδιο ἀφεντικό, ἕναν Τοῦρκο ποὺ εἶχε κτήματα καὶ ὑποστατικά. Αὐτὸς ὁ Τοῦρκος δὲν εἶχε παιδιὰ καὶ βλέποντας τὰ χαρίσματα τοῦ Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ἦταν  πολὺ ἔξυπνος γιὰ τὴν ἡλικία του, πρόθυμος, πειθαρχικὸς καὶ σβέλτος στὴν δουλειά, σκέφτηκε μαζὶ μὲ τὴν γυναίκα του νὰ τὸν κάνουν ψυχοπαίδι τους. Ἀπὸ τὴν στιγμή, λοιπόν, ἐκείνη, προσπαθοῦσε καθημερινὰ νὰ τὸν διαστρέψει ἀπὸ τὴν πίστη τῶν χριστιανῶν καὶ νὰ τὸν κάνει Ὀθωμανό. Ἀρχικά, προσπάθησε μὲ κολακεῖες καὶ ὑποσχέσεις καὶ κατόπιν μὲ φοβέρες καὶ βασανισμούς, νὰ κάμψει τὴν ἀντίσταση τοῦ 15χρονου Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος ὅμως ἔστεκε στερεὸς καὶ ἀκλόνητος στὴν χριστιανικὴ πίστη του.
Μία μέρα ὁ ἀφέντης κουράστηκε νὰ παρακαλεῖ τὸν Ἅγιο νὰ ἀλλαξοπιστήσει καὶ θυμωμένος ὅπως ἦταν, τὸν ὁδήγησε στὴν αὐλὴ τοῦ Τζαμιοῦ. Ἐκεῖ μαζεύτηκαν πολλοὶ Ἀγαρηνοί, ποὺ προσπαθοῦσαν μὲ χτυπήματα, φοβέρες καὶ σπαθισμοὺς νὰ κάνουν τὸν Μάρτυρα νὰ τουρκίσει. Ἡ ἀπάντηση ὅμως τοῦ Ἰωάννη ἦταν ξεκάθαρη: Ἐγὼ δὲν γίνομαι Τοῦρκος. Χριστιανὸς εἶμαι καὶ Χριστιανὸς θέλω νὰ πεθάνω. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸν Ἀγαρηνὸ καὶ ἡ γυναίκα του προσπαθοῦσε καθημερινὰ μὲ μαγεῖες καὶ σατανικὰ γοητεύματα νὰ ξεμυαλίσει τὸν Ἅγιο ἢ νὰ τὸν κάνει νὰ κυριευτεῖ ἀπὸ σαρκικὲς ἐπιθυμίες καὶ ἔτσι νὰ τὸν τουρκίσουν. Ἀλλά, ὁ Ἰωάννης, ἔχοντας τὸν Θεὸ μέσα του ἔμεινε καθαρὸς ἀπ’ ὅλα. Ἡ θεία χάρη τὸν φύλαξε ἀπ’ ὅλα τὰ διαβολικὰ τεχνάσματα τῆς γυναίκας τοῦ Ἀγαρηνοῦ.
Ἔφθασε ὅμως ἡ νηστεία τῆς Παναγίας, τὸν δεκαπενταύγουστο. Ὁ Τοῦρκος, μόλις κατάλαβε ὅτι ὁ Ἰωάννης δὲν ἤθελε νὰ χαλάσει τὴν νηστεία καὶ νὰ ἀρτυθεῖ, ἀποφάσισε νὰ τὸν κλείσει σ’ ἕνα στάβλο. Ἐκεῖ τὸν κλειδαμπάρωσε γιὰ ὅλο τὸ διάστημα τῶν 15 ἡμερῶν καὶ πότε τὸν κρεμοῦσε καὶ τὸν κάπνιζε μὲ ἄχυρα καὶ πότε τὸν χτυποῦσε μὲ τὸ σπαθὶ τοῦ προσπαθώντας νὰ τὸν κάνει νὰ φάει καὶ νὰ χαλάσει τὴν νηστεία. Ἀλλὰ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὄχι ἁπλῶς δὲν ἔφαγε ἀρτυμένα φαγητά, ἀλλὰ οὔτε κἂν τὰ δοκίμασε καὶ παρακαλοῦσε καὶ προσευχόταν στὴν Παναγία νὰ τὸν βοηθήσει νὰ μὴν ἀρτυθεῖ, ἐνῶ προτιμοῦσε καλύτερα νὰ θανατωθεῖ παρὰ νὰ χαλάσει τὴν νηστεία.
Ὁ ἀφέντης του, βλέποντας ὅτι δὲν πείθεται, τὸν ἄφηνε νηστικὸ 2 καὶ 3 ἡμέρες, χωρὶς νὰ τοῦ δίνει τίποτε νὰ φάει. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἡ μητέρα τοῦ Ἰωάννη στεκόταν κοντὰ στὸν γιό της καὶ βλέποντάς τον ἀποκαμωμένο ἀπὸ τὰ βασανιστήρια καὶ ἀπὸ τὴ νηστεία, τὸν παρακινοῦσε νὰ φάει λέγοντάς του: Φάε γιέ μου ἀπὸ αὐτὰ τὰ φαγητὰ γιὰ νὰ μὴν πεθάνεις καὶ ὁ Θεὸς καὶ ἡ Παναγία σὲ συγχωροῦν, γιατί δὲν τὸ κάνεις μὲ τὸ θέλημά σου, ἀλλὰ ἀπὸ ἀνάγκη. Λυπήσου με καὶ ἐμένα τὴν φτωχὴ καὶ στενοχωρημένη μητέρα σου καὶ μὴ θελήσεις νὰ πεθάνεις παράκαιρα καὶ μὲ ἀφήσεις ἀπαρηγόρητη σ’ αὐτὴ τὴν σκλαβιὰ καὶ ξενιτιά.
Στὶς παρακλήσεις αὐτὲς τῆς μητέρας του ὁ Ἰωάννης ἀπάντησε: Γιατί κάνεις ἔτσι μητέρα μου καὶ γιὰ ποιό λόγο κλαῖς; Γιατί δὲν μιμεῖσαι καὶ σὺ τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θέλησε νὰ θυσιάσει τὸν μοναδικὸ γιό του, ἀλλὰ μόνο κλαῖς καὶ θρηνεῖς; Ἐγὼ εἶμαι παπᾶ υἱὸς καὶ πρέπει νὰ φυλάγω καλλίτερα ἀπὸ τοὺς γιοὺς τῶν λαϊκῶν τοὺς νόμους καὶ τὰ ἔθιμα τῆς Ἐκκλησίας μας, γιατί ὅταν δὲν φυλᾶμε τὰ μικρά, πῶς μποροῦμε νὰ φυλάξουμε τὰ μεγάλα; Ὕστερα ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀπάντηση, ἐξαγριωμένος πιὰ ὁ Τοῦρκος, στὶς 19 Ὀκτωβρίου 1773 τοῦ ἔδωσε μία θανατηφόρα μαχαιριὰ στὴν καρδιὰ καὶ μετὰ ἀπὸ δύο ἡμέρες ὁ Ἅγιος Ἰωάννης πέθανε καὶ ἔλαβε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.
Ἡ μνήμη του τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας στὶς 21 Ὀκτωβρίου.

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΘΩΩΣΕΩΣ ΤΟΥ «ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ» Α. ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ, ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ;


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Εν Πειραιεί τη 24η Ιουλίου 2017

 

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΘΩΩΣΕΩΣ ΤΟΥ «ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ» Α. ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ, ΜΕ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ;

 

      Μας είναι πολύ δύσκολο να μπούμε στη λογική των συγχρόνων μας θιασωτών του οικουμενιστικού συγκρητισμού, με τις πραγματικά εξωφρενικές ενέργειές τους. Σύρονται κυριολεκτικά «από τη μύτη» σε πράξεις, οι οποίες όχι μόνο βλάβη προξενούν στο ορθόδοξο πλήρωμα, αλλά εκθέτουν σοβαρά και τους ιδίους.

     Το παρόν σχόλιό μας αναφέρεται σε πρόσφατο δημοσίευμα στο διαδίκτυο, με τίτλο: «ΜΙΚΤΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟ ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ ΑΠΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΣΕΡΒΙΑΣ». Πρόκειται για απίστευτη, πολύ κακής σκηνοθεσίας, θεατρική παράσταση, για την «επανεξέταση» της «αγιότητας» του διαβόητου Κροάτη παπικού «αρχιεπισκόπου» Αλοΐσιου Στέπινατς, ο οποίος ευθύνεται τα μέγιστα, για την γενοκτονία περισσοτέρων από 850.000 Ορθοδόξων Σέρβων, κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Όπως είναι γνωστό ο εν λόγω «Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας», όπως αποκαλείται από τον Ιταλό συγγραφέα και ιστορικό Μάρκο Αουρέλιο Ριβέλλι (εκδόσεις «Προσκήνιο – Άγγελος Σιδεράτος, 2000), έχει «αγιοποιηθεί» εδώ και μερικά χρόνια από το Βατικανό, αλλά εγέρθηκαν τελευταία σοβαρές αντιδράσεις και κύρια από το Πατριαρχείο της Σερβίας. Προφανώς, για να κατευναστούν αυτές οι αντιδράσεις, το Βατικανό προχώρησε σε αυτή την ενέργεια, η οποία όμως μας γεννά πολλά ερωτηματικά.

       Η είδηση έχει ως εξής: «Συνήλθε στις 12 και 13 Ιουλίου στην έκτη και τελευταία συνεδρίασή του το Ποντιφικό Συμβούλιο των Ιστορικών Επιστημών στο Βατικανό. Στις εργασίες του συμβουλίου συμμετείχαν τα μέλη της Μικτής Επιτροπής Κροατών Καθολικών και Ιεραρχών του Πατριαρχείου Σερβίας υπό την προεδρία του Μπερνάρντ Αρντούρα, ενώ αντικείμενο των εργασιών αποτέλεσε η ζωή του Καρδινάλιου Στέπινατς. Να αναφερθεί ότι από το Πατριαρχείο Σερβίας συμμετείχαν ο Σεβ. Μητροπολίτης Μαυροβουνίου κ. Αμφιλόχιος, ο Σεβ. Μητροπολίτης Ζάγκρεμπ κ. Πορφύριος, ο Θεοφ. Επίσκοπος Μπάτσκας κ. Ειρηναίος και ο Θεοφ. Επίσκοπος Σλαβονίας κ. Ιωάννης. Οι δύο πλευρές αναγνώρισαν την γενναιοδωρία του Πάπα Φραγκίσκου, ο οποίος με καλή πίστη αποδέχτηκε τη δήλωση του Πατριάρχη Σερβίας κ. Ειρηναίου και αποφάσισε να αναπτύξει την Μικτή Επιτροπή για την εξέταση της ζωής του Καρδινάλιου Στέπινατς. Στα μέλη της επιτροπής έγινε γνωστό ότι την αποκλειστική δικαιοδοσία για την αγιοκατάταξη του Καρδινάλιου Στέπινατς έχει ο Πάπας Φραγκίσκος. Επίσης η επιτροπή αναγνώρισε ότι κάθε Εκκλησία έχει τα δικά της κριτήρια αγιοκατάταξης. Σύμφωνα με πληροφορίες η επιτροπή κατέληξε στο συμπέρασμα ότι διαφορετικά γεγονότα, μαρτυρίες, συγγράμματα εξακολουθούν να υπόκεινται σε διαφορετικές ερμηνείες. Στην περίπτωση του Καρδινάλιου Στέπινατς η ερμηνεία που δόθηκε από τα μέλη της επιτροπής εξακολουθεί να είναι διαφορετική. Τέλος να σημειωθεί ότι τα μέλη της Επιτροπής συμφώνησαν σε περαιτέρω συνεργασία προκειμένου να μοιραστούν τη μνήμη των Μαρτύρων και Ομολογητών της Πίστεως και των δύο Εκκλησιών».

        Σχολιάζοντας την είδηση, αρχίζουμε από την τελευταία παράγραφο, να δηλώσουμε πως «Μάρτυρες και Ομολογητές της Πίστεως» δεν έχουν οι «δύο Εκκλησίες», αλλά μόνον η Μία και μοναδική, Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η οποία δεν είναι άλλη από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία μας. Ο παπισμός δεν είναι Εκκλησία, δε μπορεί θεολογικά να είναι, διότι, όπως ο Χριστός δεν «μεμέρισται» (Α΄ Κορ.1,13), δεν διαιρείται, έτσι και το Σώμα Του, η Εκκλησία, δεν διαιρείται. Το λεγόμενο «σχίσμα» του 1054, δεν είναι διαίρεση της Εκκλησίας, αλλά απόσχιση του δυτικού Χριστιανισμού από την Εκκλησία και δημιουργία ιδίας θρησκευτικής χριστεπώνυμης κοινότητας. Εφόσον λοιπόν μόνον η Εκκλησία αγιάζει τους πιστούς δια της Θείας Χάριτος και των Ιερών Μυστηρίων, μόνον Αυτή αναδεικνύει αγίους. Εκτός της Εκκλησίας δεν υπάρχουν άγιοι, και κατά συνέπεια ο αποσχισθείσα από την Εκκλησία παπική κοινότητα δε μπορεί να έχει αγίους, με την ακριβή σημασία της ορθοδόξου πίστεως. Ευλαβείς, καλοπροαίρετους, ενάρετους ανθρώπους μπορεί να έχει, αγίους όμως όχι! Οι χιλιάδες λοιπόν «αγιοποιήσεις» από μέρους του παπισμού τα τελευταία χίλια χρόνια είναι για την Εκκλησία του Χριστού ως μη γενόμενες!

       Ιδιαίτερη σημασία έχει η «αγιοποίηση» του «Αρχιεπισκόπου της Γενοκτονίας» Α. Στέπινατς. «“Ο Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας” είναι ένα βιβλίο του ΙΤΑΛΟΥ Μάρκο Αουρέλιο Ριβέλλι (εκδόσεις «Προσκήνιο - Αγγελος Σιδεράτος») Όπως αναφέρει ο συγγραφέας, στο κράτος της Κροατίας, δημιούργημα των φασιστών και των ναζί κατά την περίοδο 1941-1945, γράφτηκε μία από τις πιο φρικτές σελίδες του B' Παγκόσμιου Πολέμου. Οι Ούστασι του Αντε Πάβελιτς, υποστηριζόμενοι από τον Χίτλερ και τον Μουσολίνι, εξολόθρευσαν εκατοντάδες χιλιάδες ορθόδοξους Σέρβους και δεκάδες χιλιάδες Εβραίους και Τσιγγάνους, στο όνομα μιας εθνικοθρησκευτικής “οριστικής λύσης”. Σ' αυτό το “θεάρεστο” έργο, που θα μείνει στην ιστορία σαν Βαλκανικό Ολοκαύτωμα,  καθοριστικό ρόλο έπαιξε η Παπική Εκκλησία δια του (αγιοποιημένου, πλέον, από το Βατικανό!) Αρχιεπισκόπου της στο Ζάγκρεμπ Αλόιζιγιε Στέπινατς, εξ ου και ο τίτλος του βιβλίου. Ο Παπικός αρχιεπίσκοπος Στέπινατς, συνεργάστηκε ενεργά με τη δικτατορία ούστασι. Τμήματα του κροατικού παπικού κλήρου συμμετείχαν προσωπικά στις μαζικές σφαγές και τους βίαιους “προσηλυτισμούς” στον παπισμό. Το Βατικανό υποστήριξε την εθνικο-θρησκευτική γενοκτονία που πραγματοποίησε ο Αντε Πάβελιτς» (http://www.oodegr.com/oode/papismos/stepinats1.htm).

        Πράγματι το συγκλονιστικό αυτό γεγονός της ταραγμένης εκείνης περιόδου θα έμεινε στην αφάνεια, αν η αγωνιστική εφημερίδα «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» το 1961 δεν το δημοσιοποιούσε, ύστερα από σχετικές έρευνες στα αρχεία ξένων υπηρεσιών. Στην Ελλάδα έγινε γνωστό από τις στήλες της εν λόγω εφημερίδος και το πολύκροτο και πάντα επίκαιρο βιβλίο του αειμνήστου ομολογητή Αρχιμανδρίτη π. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου, με τίτλο: «Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΧΩΡΙΣ ΜΑΣΚΑ». Στις αποκαλυπτικές σελίδες του και το πλούσιο εικονογραφικό υλικό του, μπορεί ο οιοσδήποτε να πληροφορηθεί για μια από τις φοβερότερες γενοκτονίες της ιστορίας, στην οποία είχε πρωτεύοντα ρόλο η παπική «εκκλησία», με επικεφαλής τον «Αρχιεπίσκοπο» του Ζάγκρεμπ Α. Στέπινατς και τους υπό αυτόν «ιερείς»!

       Η εθνοκάθαρση των φασιστών Ουστάσι «συμπληρώνονταν» από τη βίαιη μεταστροφή των ορθοδόξων στον παπισμό. Ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για το Βατικανό, να εκμεταλλευθεί την εθνοκάθαρση από τους δικούς της παπικούς Ουστάσι Κροάτες, για να προσηλυτίσει στον παπισμό τους ορθοδόξους Σέρβους, με αντάλλαγμα την σωτηρία τους από τους δολοφόνους φασίστες Ουστάσι. Βεβαίως τα ιστορικά στοιχεία είναι φοβερά, η μεγάλη συντριπτική πλειοψηφία των ορθοδόξων Σέρβων αρνήθηκαν την «διάσωση» των παπικών και προτίμησαν το μαρτύριο και το θάνατο! Με τους μετριότερους υπολογισμούς τα θύματα ξεπερνούν τις 850.000! Σε επιστολή του Γερμανού υποστρατήγου των «SS» Ernest Fick στις 16-3-1944, προς τον Ραϊχσφίρερ Χαίνριχ Χίμλερ αναφέρεται ότι οι φασίστες Ουστάσι, μόνο στα στρατόπεδα του Γιασένοβατς, εξολόθρευσαν 600-700 ανθρώπους!

      Δεν ήταν μόνο οι φασίστες Ουστάσι, οι οποίοι βασάνιζαν και εκτελούσαν τους Σέρβους, αλλά στρατεύτηκαν μαζί τους και περισσότεροι από 150 «ιερείς» του «Αρχιεπισκόπου της Γενοκτονίας» Α. Στέπινατς, οι οποίοι συμμετείχαν ενεργά στην γενοκτονία! Ο διαβόητος Φραγκισκανός «ιερέας» Μίροσλαβ Μαϊστόροβιτς, ο επονομαζόμενος  «Αβάς Σατανάς», ως αρχηγός στρατοπέδου θανάτου, εκτέλεσε με τα ίδια του τα χέρια περισσότερους από 5.000 Ορθοδόξους Σέρβους και διέταξε την εκτέλεση άλλων, τουλάχιστον, 150.000, οι οποίοι αρνούνταν να προσχωρήσουν στον παπισμό (βλ. Χ. Βασιλοπούλου, Οικουμενισμός χωρίς μάσκα, σελ.226)!

       Μετά την κατάρρευση του φασισμού – ναζισμού, μαζί με τους δολοφόνους Ουστάσι, δικάστηκαν και οι συνεργάτες τους παπικοί «ιερείς», με πρώτο τον Α. Στέπινατς. Καταδικάστηκε σε 16 χρόνια φυλάκισης. Αλλά το Βατικανό φρόντισε να τον αποφυλακίσει, εκτίοντας ποινή μόνο πέντε χρόνια! Πέθανε το 1960 με μόνη την αστυνομική επιτήρηση!  Κάτι ανάλογο έκαμε και με τον αρχηγό των Ουστάσι, διαβόητο δολοφόνο Α. Πάβελιτς, τον αποφυλάκισε, τον έκρυψε για κάποια χρόνια στο «κράτος» του Βατικανού και αφού τον έντυσε … καλόγερο, τον έστειλε στον Άγιο Δομίνικο, στη Λατινική Αμερική, όπου έζησε πάμπλουτος και πέθανε ανενόχλητος στη χλιδή!

     Τον Α. Στέπινατς, που τόσο πολύ «δούλεψε» για τους δόλιους σκοπούς του Βατικανού, αποφάσισε, επί πλέον, να τον  …αγιοποιήσει! Το 1998 ο τότε «πάπας» Ιωάννης – Παύλος Β΄ «αγιοποίησε» τον «Αρχιεπίσκοπο της Γενοκτονίας», κλείνοντας προκλητικά στα μάτια στο εγκληματικό παρελθόν του! Ο δε διάδοχός του «πάπας» Βενέδικτος 16ος επισκέφτηκε στις 5-6-2011 το Ζάγκρεμπ και «προσκύνησε» τη σαρκοφάγο του, επισημαίνοντας ότι «υπήρξε ένας μεγάλος ιερωμένος» και «υποδειγματική μορφή ανθρωπισμού»!

     Πως όμως να μην τον «αγιοποιούσε» το Βατικανό, αφού υπήρξε ένας από τους πλέον φανατικούς εχθρούς της Ορθοδοξίας; Στο προσωπικό του ημερολόγιο, το οποίο διασώθηκε και παραθέτει φωτοτυπία ο μακαριστός π. Χ. Βασιλόπουλος στο ειρημένο βιβλίο του, έγραψε: «Το πνεύμα του Βυζαντίου (σ.σ. η Ανατολική Ορθόδοξος Εκκλησία) είναι κάτι το τρομερό, το οποίο μόνον ο Παντοδύναμος και Παντογνώστης Θεός δύναται να ανέχεται…»! Και αφού μόνον ο Θεός μπορούσε να ανέχεται τους «αιρετικούς» Ορθοδόξους Σέρβους, και όχι ο ίδιος και η «εκκλησία» του, αποφάσισε να τους θανατώσει! Ήταν προφανώς το «καλλίτερο», που μπορούσε να κάνει, αφού για τον παπισμό, η θανάτωση των αιρετικών, δηλαδή το μαρτύριο, θεωρείται «εξιλέωση», στέλνοντάς τους στον …παράδεισο! Αυτή άλλωστε ήταν και η «θεολογική» κατοχύρωση της φοβερής Ιεράς Εξετάσεως, δια της οποίας βρήκαν τραγικό θάνατο εκατομμύρια «αιρετικών» ευρωπαίων χριστιανών και μη!

      Αξιοσημείωτη είναι η γνώμη του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου Β΄, ο οποίος κλήθηκε το 2000 να προλογίσει το πολύκροτο βιβλίο: «Ο Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας» του Μάρκο Αουρέλιο Ριβέλλι. Μη μπορώντας να συγκρατήσει την  συγκίνησή του, έγραψε: «Όταν τελείωσα το διάβασμα του βιβλίου του Μάρκου Αουρέλιο Ριβέλλι (Marco Aurelio Rivelli) “Ο Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας”, το οποίο μου δόθηκε για να το προλογίσω, είχα αλλοιωθεί εσωτερικά. Με πλημμύρισαν ανάμεικτα συναισθήματα ψυχικού πόνου, θλίψης, οργής, αγανάκτησης, αλλά και τραγικής απογοήτευσης απ’ την διαστρέβλωση της χριστιανικής διδασκαλίας και συμπεριφοράς. Περιγραφές, αποδείξεις, έγγραφα, μαρτυρίες και προπάντων φωτογραφίες, όλα ένα φρικιαστικό υλικό, πού δύσκολα ο αναγνώστης -όπως άλλωστε και γω- θα αποβάλει από την μνήμη του».

       Σε άλλο σημείο τονίζει: «Φρικιά κανείς μελετώντας τις μεθόδους πού επινοήθηκαν, ώστε ένα μεγάλο τμήμα από τους ανθρώπους αυτούς να εξοντωθεί και οι άλλοι -ιδιαίτερα οι ορθόδοξοι Σέρβοι- να ασπασθούν τον ρωμαιοκαθολικισμό για να δημιουργηθεί η πατρίδα των Κροατών και το Έθνος του Θεού […] ένας μεγάλος αριθμός στελεχών του κλήρου, ιερείς και μοναχοί, στελέχη των οργανώσεων της κροατικής νεολαίας συμμετείχαν ενεργά σε όλα αυτά. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι καθολικοί ιερείς έγιναν δεσμοφύλακες των στρατοπέδων και συνένοχοι των Ουστάσι, επιβραβεύοντας έτσι τους βασανισμούς και τις σφαγές των Χριστιανών. Αυτοί δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτε από όλα αυτά, χωρίς την άδεια των επισκόπων τους. Δεύτερο η Καθολική Εκκλησία χρησιμοποίησε όλα τα μέσα για να προσηλυτίσει όσους Σέρβους είχαν επιβιώσει. Και τότε, λοιπόν, ενώ η γη άχνιζε από το αίμα των αθώων θυμάτων, ενώ οι αναστεναγμοί έβγαιναν από τα στήθη όσων επιβίωσαν, οι θρησκευόμενοι Καθολικοί κρατούσαν στο ένα χέρι το μαχαίρι Ουστάσι και στο άλλο χέρι το Ευαγγέλιο και το κομποσχοίνι»!

        Παραθέτει, σε άλλο σημείο, την κυνική ομολογία του Κροάτη πολιτικού Πρβόσλαβ Γκριζόγκονο, φανατικού παπικού, για την γενοκτονία των Ορθοδόξων Σέρβων, από τους παπικούς Ουστάσι: «Η δική μας Καθολική Εκκλησία συμμετείχε με δυο τρόπους σε όλα αυτά τα βάρβαρα εγκλήματα χωρίς προηγούμενο και ξεπερνούν την ιεροσυλία…»! Παραθέτει επίσης απόσπασμα από δημοσίευμα της παπικής «Αρχιεπισκοπής» του Σαράγιεβο, στο περιοδικό «Katolicki Tzednik», το οποίο λειτούργησε ως πρόσκληση της «εκκλησίας», προς τους παπικούς πιστούς, για την εθνοκάθαρση: «Μέχρι σήμερα ο Θεός μίλησε με τις Παπικές Εγκυκλίους, με κηρύγματα, με βιβλία διδασκαλιών, με τον χριστιανικό τύπο, με τις ιεραποστολές, με τα ηρωϊκά παραδείγματα των αγίων. Αλλά αυτοί (οι Ορθόδοξοι Σέρβοι) δεν έδωσαν προσοχή. Παρέμειναν αναίσθητοι. Τώρα ο Θεός απεφάσισε να χρησιμοποιήσει άλλες μεθόδους. Αυτός θα εμπνεύσει το έργο μας, την οικουμενική μας αποστολή! Αυτή δεν θα οδηγηθεί από κληρικούς, αλλά από αυθεντικούς στρατιώτες του Χίτλερ. Επιτέλους με την βοήθεια πυροβόλων, οπλοπολυβόλων, τανκ και βομβαρδιστικών αεροσκαφών, τα κηρύγματα θα ακουσθούν»! Αναφέρει επίσης το φρικιαστικό σύνθημα των παπικών Ουστάσι: «Στο όνομα του σταυρού, του πιστολιού και του ξίφους, το συμβόλαιο της ορκωμοσίας των Ούστασι, το Κίνημα της Κροατίας θα αγωνιστεί και θα νικήσει», όπως αναγράφηκε στην εφημερίδα των Ούστασι, ("Hrvatski Dnevnik" 25.06.1941)!

       Και καταλήγει ο Μακαριώτατος την κριτική του για την «αγιοποίηση» του «Αρχιεπισκόπου της Γενοκτονίας» Α. Στέπινατς: «Ταπεινά πιστεύουμε ότι πράξεις σαν εκείνη της “αγιοποιήσεως”(!) εκ μέρους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας του Αρχιεπισκόπου, στον οποίον αναφέρεται το βιβλίο τούτο· η εκζήτηση συγγνώμης “για δήθεν συνολικές ευθύνες” για εγκλήματα που διεπράχθησαν στη ροή των αιώνων, δεν εμποδίζουν -αντιθέτως ευνοούν- τους ισχυρούς της γης να προβαίνουν σε εθνοκαθάρσεις για λόγους και για ύποπτες σκοπιμότητες που εξυπηρετούν τα δικά τους συμφέροντα δηλαδή στην επανάληψη τραγικών γεγονότων του παρελθόντος»! Συμφωνούμε με τον Μακαριώτατο, ο πρώτος διδάξας στις γενοκτονίες των τελευταίων δέκα αιώνων είναι ο παπισμός!

      Μεγάλη σπουδαιότητα έχει και  η γνώμη ενός σπουδαίου άνδρα, του εβραϊκής καταγωγής, Εφραίμ Ζούροφ,  διακεκριμένου ιστορικού και Διευθυντή του Κέντρου «Σιμόν Βίσενταλ» στην Ιερουσαλήμ, το οποίο συντονίζει τις προσπάθειες για την προσαγωγή σε δίκη των εγκληματιών του Ολοκαυτώματος. Αντιτάχτηκε με σθένος στην πρόσφατη ανέγερση μνημείου στον Α. Στέπινατς, από το Κροατικό Κράτος, τονίζοντας: «Δεν του αξίζει μνημείο ο Αλοΐσιους Στέπινατς, ο άνθρωπος που υποστήριξε το καθεστώς των Ουστάσι, δεν μπορεί να υπάρξει άγιος, δεν είναι ένας ήρωας και δεν του αξίζει ένα μνημείο …  Είναι σημαντικό να διατηρηθεί η μνήμη των θυμάτων, η ακριβής μνήμη του Ολοκαυτώματος, ποιοι ήταν οι δολοφόνοι, όπως ο Αντε Πάβελιτς και ο διοικητής του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Γιασένοβατς, Ντίνκο Σάκιτς»! Εμείς θα προσθέταμε και οι παπικοί «ιερείς», με επικεφαλής τον Α. Στέπινατς!

        Όμως κατά την οικουμενιστική «προσέγγιση» του Πατριαρχείου της Σερβίας από το Βατικανό, επισκίασε η «αγιοποίηση» του «Αρχιεπισκόπου της Γενοκτονίας». Το αίμα των 850.000 Ορθοδόξων Σέρβων είναι ακόμα νωπό και βοά το μεγάλο αυτό έγκλημα, για το οποίο το Βατικανό σιωπά ενόχως. Πριν λίγο καιρό ανακοινώθηκε ότι ο «πάπας» Φραγκίσκος σκόπευε να επισκεφτεί τη Σερβία, να «βάλει πόδι» στον αιματοβαμμένο εκείνο τόπο, από τα μαχαίρια των «ιερέων» και πιστών του. Ο Μακαριώτατος Πατριάρχης της Σερβίας κ. Ειρηναίος ανάφερε πως ο «Άγιος» Στέπινατς αποτελεί εμπόδιο στην επίσκεψη αυτή. Νομίζουμε λοιπόν πως η «αναμόχλευση» της «αγιότητας» του «Αρχιεπισκόπου της Γενοκτονίας» Α. Στέπινατς αποτελεί ένα ακόμα δόλιο τέχνασμα του Βατικανού να προωθήσει τα οικουμενιστικά του σχέδια στα Βαλκάνια. Μια δήθεν «πράξη καλής θελήσεως», για να σέρνει τους Ορθοδόξους στα ανόσια και ατέρμονα τραπέζια των διαλόγων και να πατά τα αγιασμένα χώματα των ορθοδόξων χωρών. Άλλωστε τέτοιου είδους «πράξεις καλής θελήσεως» έχει να επιδείξει πολλές το Βατικανό τον τελευταίο καιρό!

      Μας εγείρεται το εύλογο ερώτημα: αφού ο «Αρχιεπίσκοπος της Γενοκτονίας» Α. Στέπινατς, βρίσκεται, σύμφωνα με την απόφαση του «αλάθητου» πρώην «πάπα» στη «χορεία των αγίων», πως είναι δυνατόν να αμφισβητείται η «αγιότητά» του; Στην υποτιθέμενη περίπτωση που η επιτροπή κρίνει ότι δεν ήταν «άγιος», τι θα γίνει, θα «απο-γιοποιηθεί»; Σαφέστατα όχι! Κι’ αυτό, διότι θα κλόνιζε το δόγμα «Περί αλαθήτου του Ρωμαίου Ποντίφικα»! Μια μικρή βεβαίως λεπτομέρεια στην είδηση, για τη συγκρότηση της μικτής επιτροπής, μας λύνει την απορία: «την αποκλειστική δικαιοδοσία για την αγιοκατάταξη του Καρδινάλιου Στέπινατς έχει ο Πάπας Φραγκίσκος. Επίσης η επιτροπή αναγνώρισε ότι κάθε Εκκλησία έχει τα δικά της κριτήρια αγιοκατάταξης»! Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι η παπική «εκκλησία» δεν έχει σκοπό να «απο-αγιοποιήσει» τον «Αρχιεπίσκοπο της Γενοκτονίας», αλλά να ισχυροποιήσει την «αγιότητά» του και με τη συμμετοχή των Ορθοδόξων! Ο νυν «αλάθητος» μπορεί να αγνοήσει την απόφαση της επιτροπής. Αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να αμβλύνει και να διασκεδάσει τις δίκαιες αντιδράσεις των επιζώντων της γενοκτονίας και των απογόνων των τραγικών θυμάτων. Να δείξει δήθεν ο νυν «πάπας» Φραγκίσκος «αγαπά» και δεν είναι σαν τους προκατόχους του, κάτι βεβαίως που δεν πείθει κανέναν, διότι η ειλικρινής μετάνοια βρίσκεται πολύ μακριά του!  

     Κλείνοντας το σχόλιό μας θα θέλαμε να εκφράσουμε την πικρία μας και την απογοήτευσή μας προς την σεβαστή Ιεραρχία της αδελφής μας, μαρτυρικής, Ορθοδόξου Εκκλησίας της Σερβίας, η οποία ενέδωσε στις παπικές δολιότητες, πέφτοντας στην παγίδα τους. Την «απο-αγιοποίηση» του διαβόητου «αρχιεπισκόπου» Στέπινατς θα μπορούσε να την κάνει από μόνο του το Βατικανό. Έχει όλα τα στοιχεία, τα οποία βοούν, ότι, όχι μόνο άγιος δε μπορεί να είναι ο λεγάμενος, αλλά αξιοκατάκριτος και το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα κάπηλου του χριστιανικού μηνύματος. Η λύπη μας εντείνεται αναλογιζόμενοι ότι οι πλειοψηφία της Ιεραρχίας της Σερβικής Εκκλησίας αποτελείται από μαθητές και πνευματικά τέκνα του αγίου, θεοφόρου και ομολογητού π. Ιουστίνου Πόποβιτς, ο οποίος κατάδειξε, δια των αγιασμένων λόγων και συγγραμμάτων του, τι εστί παπισμός! Δεν έχουμε παρά να ζητήσουμε από τους Σεβασμιωτάτους Ιεράρχες και κύρια από τον Μακαριώτατο Πατριάρχη κ. Ειρηναίο, να σεβαστούν, αν μη τι άλλο, το αίμα των 850.000 Σέρβων Ορθοδόξων Μαρτύρων και να αποσυρθούν άμεσα από την εν λόγω επιτροπή της δολιότητας, ζητώντας από τους παπικούς να μελετήσουν οι ίδιοι την ιστορία της γενοκτονίας και αν έχουν την παραμικρή ευθιξία να «απο-αγιοποιήσουν» από μόνοι τους τον «άγιο» Α. Στέπινατς και να μετανοήσουν έμπρακτα για την εγκληματική συμμετοχή της «εκκλησίας» τους στην εθνοκάθαρση των Ουστάσι! Περιμένουμε με αγωνία!    

 

 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών